เพราะหลงในเกียรติสรรเสริญ
คนเราเวลารักอะไร หลงอะไร มักจะเทใจของตนเองออกไปหมดตัว
บางคนรักลุ่มหลง ความอยากมี ความอยากเป็น อยากเด่น อยากดัง
จนไม่ลืมหูลืมตา สามารถทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิตออกไป แค่อยาก
จะดังอยากเด่น อยากมีเกียรติ ให้คนยกย่องสรรเสริญ และหลงมัว
เมาในสิ่งนั้น จนลืมไปว่า กว่าจะได้มาถึงวันนี้ ชีวิตของตนต้องผ่าน
ร้อนผ่านหนาว เหนื่อนยากลำบากกาย ปากกัดตืนถีบ หลังแบกหาม
หน้าผากมีริ้วรอย กากบาทหางคิ้วมามากขนาดไหน พอตนเองได้ดี
ก็ลืมตัว ลืมคิดไปว่า ช่วงชีวิตที่ผ่านความลำบากมานั้น มีหน้าตาเป็น
อย่างไร หน้าตาของตนเองที่สองให้เห็นอยู่ในกระจก ทุกครั้งที่สองดู
ยามเช้า และก่อนนอน ทำไมมีแต่รอยตืนกา ประสบการณ์ความเหนื่อย
ยากที่ตจกอยู่ในจิตใจนั่น คือ เป็นบทเรียนสอนใจเราไว้ทั้งสิ้น
ตามต่อไป putarapon ratanapun เด็กบ้านนอก
