คุณเอ๋ยคุณครู

           โอ้ครูเอ๋ยหนอคุณครู                      อุตส่าห์ทนสั่งและทนสอน

เพื่อให้ศิษย์มีวิชาเป็นอาภรณ์                       ดับทุกข์ร้อนที่ตั้งท่ามาราวี

ส่งเสริมศิษย์ให้ดีมีคุณค่า                           เติบโตมามีความรูเชิดชูศรี

เป็นดวงตาของชาติปราศไพรี                      คุณข้อนี้ศิษย์จำได้ไม่เอย..

            สักวันหนึ่งคงรู้ว่าครูรัก                   สักวันหนึ่งคงประจักษ์เป็นสักขี

สักวันหนึ่งคงจะรู้ว่าครูดี                             สักวันหนึ่งคงได้ดีเพราะเชื่อครู            

ตามไปนะครับ

Putarapon  Ratanapa  “เด็กบ้านนอก”