ชีวิตเป็นเพียงการอาศัย..อยู่ร่วม
พวงพวง..เป็นชื่อกระรอกน้อยที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวระเบียงบ้านชาวบ้านอย่างถือวิสาสะ และเป้นนักกายกรรมผู้ชอบโชว์ลีลาผาดโผนต่อหน้าสาวๆ ยิ่งเมื่อรู้ตัวว่าถูกแอบมอง ยิ่งแสดงศักกยภาพในการกระโดดไกลจากิ่งชมพูพันธ์ทิพย์ต้นหนึ่งไปสู่อีกต้นได้อย่างแม่นยำ โดยมีสายตาของผู้ชมจับจ้องไม่วางตา พร้อมเสียงภาวนาในใจว่าเมื่อไหร่หนอ เจ้าของหางพวงสวยจะพลาด (อยากมีเฮ..!!)
เช้าเช้า...ผู้อาศัยอยู่ตามห้องพักที่เรียกกันว่าแฟลตเปิดประตูระเบียงออกมาวางกล้วยบ้าง แอปเปิ้ลบ้าง แตงกวาบ้างทิ้งไว้ เพื่อเป็นวิทยาทานยามเช้าให้กับนักกายกรรม พลางเหลือบมองเป็นระยะขณะปัดกวาดเช็ดถูห้องพัก จับโน่นดึงนี่ทำทีว่ามิได้รอคอยผู้ใด ณ ริมระเบียงนั่น จนกระทั่งได้ยินเสียงขลุกขลัก ขลุกขลิกอยู่นอกระเบียง จึงเรียกรอยยิ้มแรกของเช้าออกมาได้ ว่าแล้วก็วางมือจากการงานเข้าห้องน้ำ..ถึงเวลาอาบน้ำเสียที
พวงพวง เป็นเพียงชื่อเชิงสังเคราะห์ของกระรอกสีดำขาวตัวนี้ของผู้อาศัยอยู่ห้องริมสุดเพียงผู้เดียวเท่านั้น ภายหลังสืบทราบแน่ชัดว่า กระรอกนางสวย น่าจะมีชื่อเชิงสังเคราะห์อีกหลายชื่อเป็นแน่ เพราะเป็นกระรอกหลากเจ้าของ กินกล้วยหลายบ้าน กินแตงกวาหลายห้อง แถมยังแอบกินแอปเปิ้ลหลายลูกในแต่ละวัน ด้วยเป็นที่รักใคร่ชอบพออยู่กับสาวยๆ หลายคน ชีวิตของพวงพวงจึงแบกภาระอันหนักอึ้งไว้บนบ่าเล็กๆ ในการแจกจ่ายรอยยิ้มให้กับผู้คนหลายคนในเวลาเดียวกัน ผู้คนที่เปิดประตูมาเจอกันแล้วทำได้แค่ยิ้มๆ กับบานประตู ขั้นบันได ตู้จดหมาย และเดินจากกันไปทำหน้าที่อย่างเงียบๆ หรือหากว่าเผอิญกลับเข้าบ้านพร้อมกัน ก็ได้แต่เก้ๆ กังๆ เคอะเขินกันอยู่ขณะไขกุญแจและตามด้วยเสียงปิดประตู
แต่สำหรับพวงพวงไม่เคยเข้าใจคำว่าเขินอาย หรือแก้เกี้ยวแต่อย่างใด พวงพวงทำหน้าที่นักสำรวจและเล่นกายกรรมที่ดีทุกวันเป็นไปอย่างธรรมชาติ และเต็มไปด้วยความคารวะในไมตรีจิตของเจ้าของหลากคนเหล่านั้น จะว่าไปแล้วพวงพวงยังเป็นจุดประสายสายตาของใครหลายคู่ให้หยุดนิ่งอยู่ในสิ่งเดียวกัน ประสานรอยยิ้มของคนห้องริมสุดกับคนห้องแรกสุด เป็นจุดสนใจของคนชั้นล่างกับคนชั้นบน ขณะบางเวลาที่เขาเปิดประตูออกมาพร้อมๆ กัน มองไปที่กิ่งชมพูพันธ์ทิพย์ที่เจ้าตัวน้อยไต่ไปพร้อมๆ กัน พวกเขามองเห็นพวงพวงพร้อมๆ กัน และเปิดยิ้มพร้อมๆ กัน
มีคุณป้าคนหนึ่งรดน้ำต้นไม้ริมระเบียงห้องของเธอทุกเช้า เราอยู่ห้องติดกัน ใช้ผนังห้องส่วนหนึ่งร่วมกัน แต่เราไม่เคยคุยกัน เราต่างแอบมองซึ่งกันและกัน โดยผ่านตัวกลางอย่างพวงพวง ทุกเช้านกในกรงของเธอจะส่งเสียงทักทายเสมอ เมื่อมีใครผลักประตูระเบียงออกมา เรามองกันแต่เราไม่เคยยิ้มให้กันอย่างโจ่งแจ้ง แค่เฉยิ้มข้างๆ หรือทำหน้ายิ้มๆ กับไม้กวาด กระถางต้นไม้ของเธอยื่นผ่านมาถึงระเบียงห้องนี้ พวงพวงอีกนั่นแหล่ะที่วิ่งซนมาถึงห้องริมสุดได้ด้วยกระถางต้นไม้ของป้าห้องข้างๆ เท้าเล็กๆ วิ่งไปมาระหว่างระเบียงห้องที่เงียบเหงาหลายห้อง ประหนึ่งว่าได้มาค้นหาความหมายในความเงียบนั้น ทำหน้าฉงนสงสัยว่า ทำไมไม่มีเสียงทักทายกันเลยนะทั้งที่ก็อยู่บริเวณเดียวกัน...มันเป็นแผนของพวงพวงหรือเปล่านะ?
เช้าวันหนึ่งขณะที่เราชาวแฟลตต่างก็ปฏิบัติภารกิจดังเช่นทุกวัน แต่นักกายกรรมของเราพลาด!!! เสียงกิ่งไม้ที่โดนสั่นสะเทือน เสียงหล่นของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ เสียงดังกระทบพื้น มีเสียงร้องเอ้ย!! จากระเบียงห้องคุณป้า ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของคนห้องริมสุด "พลาดจนได้ แหม..รอมาตั้งนาน มีเฮแล้ว" จากนั้นมีเสียงจากห้องข้างๆ ลอยมาว่า "น่าสงสารออกคงอายน่าดู" สองคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นพร้อมกัน และต่างหันไปส่งยิ้มให้กันอย่างโจ่งแจ้ง ชัดเจน ไม่มีอาการขัดเขินให้เห็น พวงพวงวิ่งโล่ขึ้นต้นไม้ได้แล้ว ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ทำทีเป็นลืมว่าตนเองเพิ่งพลาดท่าเสียทีหมดท่านักกายกรรมใหญ่ในละแวกนี้ไปเสียได้ แต่พวงพวงคงแอบดีใจอยู่เป็นแน่เมื่อรู้ว่าเมื่อครู่นี้ ความผิดพลาดของพวงพวงได้เรียกเสียงหัวเราะดังประสานกันของคนสองคน และรอยยิ้มที่ไม่ต้องปิดซ่อนอีกต่อไป
"ป้าเอาแตงกวางมาวางไว้ให้แทบทุกเช้าแหล่ะ"
"เหรอคะ หนูก็วางไว้เหมือนกัน มิน่าพุงกางทุกวันเชียว"
"...ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ประสานเสียงดนตรีธรรมชาติ
วันต่อไปคงต้องทำความรู้จักกับเพื่อนห้องข้างๆ มากขึ้นอีกเสียแล้ว
