ความรู้สึกในครั้งแรกสำหรับการเรียน  ป.บัณฑิต  คือ  ยาก  เพราะตั้งแต่วันแรกของการปฐมนิเทศน์ ได้สร้างความหนักใจให้กับตัวเองเป็นอย่างมาก  เกี่ยวกับเรื่องของการฝึกงาน  และการรับรองของ  ศมส. ของมหาวิทยาลัยราชภัฏ  แต่ความความรู้สึกเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ได้หมดไป  เนื่องจากได้รับการรับรองเรียบร้อยแล้วและวันแรกที่ได้พบกับครูทุกท่านก็รู้สึกว่าประทับใจ  เพราะคิดว่าใจดี  เข้าใจนักศึกษา แต่พอผ่านไปได้ระยะเวลาหนึ่ง  ความสุขและทุกข์ของฉันก็เกิดขึ้น
           ความทุกข์ของฉัน  คือ    การที่ครูคนหนึ่งไม่เข้าใจนักศึกษา  ไม่ยอมรับความคิดเห็นของนักศึกษา ถึงแม้บางครั้ง  บางคนอาจจะพยายามทำชิ้นงานอย่างเต็มความสามารถ  แม้จะจำกัดด้วยระยะเวลา  และหน้าที่ต่างๆมากมาย  แต่ผลงานก็ออกมาไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง  แต่ความหวังของฉันก็คงหวังว่าคุณครูคงจะเข้าใจ  และเห็นใจไม่ให้  I  กับนักศึกษา  
           ความสุขของฉัน  คือ  การที่ได้รู้จักและพบเพื่อนใหม่  มีความรู้สึกดีๆ  เกิดขึ้น  เพราะต่างคนต่างให้กำลังใจ  ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน  หากไม่ทันมาเรียนในคาบนั้นหรือติดธุระ  เพื่อนจะคอยบอกงานให้ตลอด  และคิดว่าเป็นเพื่อนที่ไม่ใช่แค่การรู้จักแบบผ่านๆ  แต่เป็นเพื่อนที่แท้จริง  ยามทุกข์ยามยากก็คอยช่วยเหลือ  ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง  และยังคอยเป็นกำลังใจช่วยเหลือ  ให้ทำงานสื่อนวัตกรรมได้อย่างทันเวลา