ได้เวลากลับสู่โลกบนแผ่นดินใหญ่

หลังจาก ลัน ลา อยู่สมุยได้เกือบ 2 วัน

โลกของเกาะสมุย เกาะเล็กๆ ที่สวยงาม และหลากอารมณ์

ไม่อยากให้สมุยเปลี่ยนแปลงไปมากกว่านี้อีกแล้ว...เสียดายธรรมชาติ

บางครั้งก็ปิดบังไม่เอาภาพจริงที่มีความแออัด และวุ่นวายมาฉายให้เห็น

เพราะอยากเก็บ เกาะสมุย ให้เป็นภาพในดวงใจ ที่แสนงามไว้ให้นานๆ

เก็บภาพและเรื่องราวที่เหลือมาเผื่อทุกคนค่ะ...ฝากให้

เก็บไว้ในความทรงจำ...
 
 
 
อิสรชน 2 คน ต่างเชื้อชาติ พายเรืออยู่อ่าวบางปอ
 
ไล่เก็บภาพตะวันตกทะเล...มาบันทึกไว้ เผื่อความคิดถึง
 
แปลกใจจัง...คนเราชอบวิ่งไล่ดู ตะวันขึ้น และตะวันตก
 
ตะวันดวงเดียวกัน แต่ให้อารมณ์ที่แตกต่างกันจริงๆ
 
แล้วแต่จินตนาการของผู้คน...รู้สึกเช่นกันไหม???
 
 
  
ภาพนี้รู้สึกมั่นคง สงบ ตามโทนสีเทา
 
 
ขรึม เย็น สงบ สบายตา
 
 
โพล้เพล้ เหงา เศร้า ซึม
 
 
ยิ่งใหญ่ น่าเกรงขาม หวั่นใจเล็กๆ
 
 
เย็นใจ ร่มรื่น ลมยามเย็น ไหวผ่าน
 
 
แดดอ่อนๆ  เริงร่า รับยามเย็น
 
 
สง่างาม สงบเงียบ และลุ่มลึก
 
 
เวิ้งว้าง ลึกลับ ห่างไกลเกินเอื้อม
 
 
สงบแต่พลิ้วไหว  อบอุ่นแต่อ้างว้าง
 
 
ไกลลับตา โหยหา อาวรณ์
 
 
แสงสุดท้าย อ่อนแรง ล้ากำลัง
 
 
สีส้มเศร้าๆ เหงาๆ คิดถึงคนไกล
 
 
นิ่งงัน มองตะวันที่ยิ่งใหญ่ ค่อยๆ ทอดตัวลงสู่ท้องทะเล
 
 

 

ฝากหัวใจ...ไปกับตะวัน
 
เพื่อวันพรุ่งนี้...ตะวันใหม่จะมาเยือน
 
และเมืองไทยจะกลับมายืนขึ้นใหม่ เพื่อรอรับตะวันที่ยิ้มให้กับเราอีกครา.
 
 

 

หวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับ "ตะวัน" ดวงงามๆ ที่กำลังจะหลับพักผ่อน
 
เพื่อวันใหม่จะได้มีเรี่ยวแรง ฉายแสงแห่งอรุณรุ่ง ที่งดงาม
 
 
ราตรีสวัสดิ์
...................