นิกร

สวัสดีครับวันนี้มีคติธรรมมาฝากครับ

1.การตำหนิติเตียนผู้อื่น ถึงเขาจะผิดจริง ก็เป็นการก่อกวนจิตใจตนเองให้ขุ่นมัวไปด้วย

2. ความเดือดร้อน วุ่นวายใจที่คิดแต่ตำหนิผู้อื่นจนอยู่ไม่เป็นสุขนั้น นักปราชญ์ถือเป็นความผิด และเป็นบาปกรรมไม่ดีเลย

3. การกล่าวโทษผู้อื่นโดยขาดการไตร่ตรอง เป็นการสั่งสมโทษและบาปใส่ตนให้ได้รับความทุกข์

4. ผู้เห็นคุณค่าของตัวจึงควรเห็นคุณค่าของคนอื่นว่ามีความรู้สึกเช่นเดียวกันไม่เบียดเบียนทำลายกัย

5. ความไม่ยั่งยืนเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่และแน่นอน

6. ใจ คือสมบัติอันล้ำค่า คนพลาดใจคือ ไม่สนใจปฏิบัติต่อใจดวงวิเศษในร่างนี้จะผิดจะพลาดอยู่นั่นเอง

7. วาสนานั้นเป็นไปตามอัธยาศัย คนที่มีวาสนาในทางที่ดีมาแล้วแต่คย "คนพาล" วาสนาก็อาจเป็นเหมือนคนพาลได้ บางคนวาสนายังอ่อน เมื่อคบ "บัณฑิต" วาสนาก็เลื่อนขั้นขึ้นไปเป็นบัณฑิต ฉะนั้น บุคคลควรพยายามคบแต่บัณฑิต เพื่อเลื่อนภูมิวาสนาของตนให้สูงขึ้น

ที่มา จากบางตอนของหนังสือบูรพาจารย์ ชีวประวัติ ธรรมปฏิปทา และ โอวาทธรรม

ท่านพระอาจารย์มั่น  ภูริทตฺตเถร