ชายหนุ่มกับคอมพิวเตอร์เก่าๆ...
วันหนึ่งชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยความสุขไปเดินหาคอมพิวเตอร์เพื่อนำมาใช้งาน และวันนั้นเขาไปเจอเจ้าของร้านคอมพิวเตอร์มือสองและเจ้าของร้านได้คะยั้นคะยอให้เขาซื้อคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง ที่มีสภาพไม่ค่อยดีนักแต่ก็ยังพอจะสามารถใช้งานได้ ตอนแรกเขาก็กะว่าจะไม่เอา แต่คิดไปคิดมาราคามันก็ไม่แพงสภาพก็ยังพอใช้งานได้ เขาจึงตัดสินใจรับซื้อมาไว้ที่บ้าน
แรกๆมันดูค่อนข้างใช้งานยากสำหรับเขาทุกอย่างดูมันจะไม่เป็นไปอย่างที่ต้องการเวลาเขาต้องการอย่างหนึ่งมันจะทำผลลัพธ์ออกมาเป็นอีกอย่างหนึ่ง เขารู้สึกแย่มากๆกับเจ้าคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ ต่อมาเมื่อเขาใช้ไปสักพักเขายอมอดทนกับปัญหาต่างๆยอมทำตามที่เจ้าคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นแสดงผลลัพธ์ต่างๆออกมาให้ ทำให้ดูเหมือนทุกอย่างดูดีขึ้น เขาสามารถทำงานได้ดีขึ้น สามารถเรียนรู้เรื่องราวต่างๆจากอินเตอร์เน็ต ได้ความรู้ต่างๆ จากเครื่องที่งี่เง่าของเขาทำให้บางครั้งเขาก็ยังรู้สึกดีที่เขายังมีเจ้าเครื่องนี้ไว้ใช้งานยามเขาเหงา แม้ว่ามันจะชอบดื้อ ชอบรวน หรือ Hang บ่อยๆก็ตาม
เขาเคยคิดจะทิ้งเจ้าเครื่องคอมพิวเตอร์สับปะรังเคเครื่องนี้อยู่หลายครั้ง แต่ก็กลับไปเก็บมันมาใหม่เพราะเขารู้สึกว่าเหงาเวลาไม่มีเจ้าเครื่องนี้อยู่ข้างๆ แม้ว่าตลอดเวลาเขาจะไม่ค่อยสนใจมันก็ตาม
วันหนึ่งเขาเดินผ่านร้านคอมพิวเตอร์ร้านเดิมที่เจ้าของร้านเคยขายเจ้าสับปะรังเคตัวนั้นให้เขา แต่คราวนี้เจ้าของร้านเสนอให้เขาซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ที่มีสภาพดีกว่า ทำอะไรได้หลายๆอย่างมากกว่าเจ้าสับปะรังเคตัวเดิม เขาตัดสินใจลองซื้อมาใช้งานดูเพราะเบื่อเจ้าตัวเดิมเหลือทนแล้ว
ภายหลังเจ้าเครื่องสับปะรังเคเริ่มทำงานได้ดีขึ้นจากการติดตั้งโปรแกรมลงไปใหม่ แต่สภาพทาง Hardware ที่ไม่ค่อยจะดีทำให้ยังคงมีปัญหากวนใจเจ้าของอยู่บ้างแต่ก็น้อยลงกว่าเดิม แต่ถึงอย่างไรก็ไม่สามารถทำให้หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของพอใจได้และเขายังรู้สึกว่าเจ้าสับปะรังเคตัวนั้นไม่มีอะไรดีขึ้นกว่าก่อนเลยแม้จะทำการติดตั้งโปรแกรมไปใหม่แล้ว
วันๆเขาสนใจแต่กับเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวใหม่ของเขา คิดแต่ว่าเมื่อไหร่จะมีเวลาว่างไปนั่งเล่นเจ้าเครื่องใหม่นั้นซักที เพราะมันมีความสามารถมากๆ เขาสนุกไปกับมัน โดยที่ไม่เคยนึกถึงเจ้าสับปะรังเคตัวนั้นเลย คอมพิวเตอร์ที่เคยทำให้เขาหายเหงา จนบางครั้งเขาเคยบอกกับเจ้าสับปะรังเคว่า "ฉันรักแกมาก แกทำให้ฉันมีความสุข แม้แกจะชอบรวนทะเลาะกับฉันบ่อยๆ ฉันจะไม่มีวันทิ้งแก เพราะแกคือสิ่งสำคัญของฉันที่ฉันขาดไม่ได้"
วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เจ้าเครื่องใหม่ดูจะทำให้เขามีความสุขมากๆเพราะมันไม่เคยทำให้เขาโมโห และมันไม่เคยรวนกับเขาเลย จนกระทั่งวันหนึ่งเขาหันมามองดูเจ้าสับปะรังเค แล้วเขาก็พูดว่า "ถึงเวลาจะต้องทิ้งแกล่ะนะ ตอนนี้ฉันไม่มีที่จะวางแกไว้ในบ้านเลย และอีกอย่างฉันก็มีเจ้าเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวใหม่แล้วด้วย ฉันคงไม่ต้องพึ่งแกแล้วล่ะ"
จากนั้นเขาก็เอาเจ้าสับปะรังเคไปทิ้งนอกบ้าน โดยไม่สนใจไยดีว่ามันจะรู้สึกอย่างไร ใครจะเอามันไปแยกชิ้นส่วนกระจัดกระจายแค่ไหนก็ไม่รู้
และเขาก็สนุกสนานไปกับเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวใหม่ของเขาอย่างสบายใจ จนลืมไปว่า เจ้าสับปะรังเคที่เคยดูดีในสายตาเขา เครื่องคอมพิวเตอร์ที่เคยอยู่เป็นเพื่อนตอนที่เขาเหงา จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร เขาไม่เคยรู้เลยว่าจริงๆแล้วมันอาจจะมีความรู้สึกรักและผูกพันกับเขามากกว่าที่เขารู้สึกกับมันเสียอีก แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่สิ่งของ....ที่เขาไม่เคยเห็นค่า....
