แต่ถ้าเราคิดเราเชื่อว่าเราทำไม่ได้แม้เพียงแค่พลิกฝ่ามือก็ยังทำไม่ได้ ...

ค่ำคืนนี้เงียบสงบดีจังเลยละในเมืองหาดใหญ่  นึกถึงสิ่งที่ผ่านพบตั้งแต่เช้า ๆ แม้จะเป็นวันหยุดของใครหลายคน  แต่อีกหลายคนรวมถึงยูมิด้วยก็ต้องไปทำหน้าที่เพราะวันนี้เริ่มแต่เช้ายันใกล้เที่ยงวันเป็นวันสอบปลายภาคฤดูร้อนของ ป. โท  ที่ตนเองสอนอยู่...

ประกอบกับวันนี้เป็นวันรวมนิสิต ป.โท ใหม่ทั้งหมดของ ม. ทักษิณเป็นวันปฐมนิเทศนิสิตใหม่ทุกสาขาวิชา  สถานที่ภายใน ม. ทักษิณจึงแทบไม่มีที่เหลือให้จอดรถ...

หลังกินข้าวกลางวันแล้วได้เข้าไปร่วมฟังและต้อนรับนิสิต ป.โท ที่หอประชุมตั้งแต่บ่ายโมงยันบ่ายสามโมงเศษ...พอไปถึงไม่มีที่นั่งเหลือ...อาจารย์ผู้ใหญ่บางท่านไปเวียนสองสามรอบเลยลงไปเพราะนิสิตนั่งเต็มไปหมดเลยชื่นใจว่ามาสมัครเรียนกันเยอะมากอย่างน่าชื่นชม  ท่านอธิการบดีคนปัจจุบันกำลังกล่าวต้อนรับอยู่พอดี  ยูมิคนตัวเล็ก ๆ ธรรมดาหาที่นั่งด้านหน้าปนไปกับนิสิตสบาย ๆ ...

พอบ่ายสามโมงเศษก็ไปต้อนรับบรรดานิสิต ป. โท ของคณะมนุษย์ ฯ มีคณบดีเป็นประธานกล่าวต้อนรับแนะนำคณาจารย์ตามสาขาต่าง ๆ ตบท้ายด้วยนิสิตอยู่สาขาใดก็ไปพบคุยกับคณะกรรมการบริหารสาขานั้น ๆ...ถือได้ว่าเมล็ดพันธุ์แห่งปัญญา  จริยธรรม  นำการพัฒนา...สู่หน่อกล้าปาริชาตเบ่งบานขึ้นไปอีกระดับหนึ่งแล้วละวันนี้...ขอชื่นชม ๆ

กล่าวจะเสร็จสิ้นการทำงานวันนี้กลับถึงบ้านพักก็ตะวันตกดินไปแล้วนั้นแล...

แง่คิดคือ...ยังไม่สายสำหรับการเรียนรู้...ถ้าเราคิดเราเชื่อว่าเราทำได้...เราก็ทำได้...คิดจะย้ายภูเขาทั้งลูกยังได้เลย...แต่ถ้าเราคิดเราเชื่อว่าเราทำไม่ได้แม้เพียงแค่พลิกฝ่ามือก็ยังทำไม่ได้ ...