คำพูดที่สะท้อนช่องว่างทางชนชั้นของสังคมไทย

          วันนี้ ผมตื่นแต่เช้ารีบออกเดินทางจากบ้าน เพื่อไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาลโรงเรียนนายเรือ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านเท่าไร การที่ผมเลือกโรงพยาบาลนี้ในการรักษาโรคเบาหวานของผม เพราะใก้ลบ้านและคนไม่เยอะ และผมได้พิสูจน์แล้วว่า ไม่ว่าผมจะรักษาที่โรงพยาบาลใหน หมอจะจ่ายยาเหมือนกันหมดทุกโรงพยาบาล  ดังนั้น ผมจึงเลือกโรงพยาบาลใก้ลบ้าน

         หลังจากเจาะเลือดแล้ว ผมออกไปหาอาหารรับประทานที่สโมสรโรงเรียนนายเรือ ระหว่างนั่งรับประทานอาหาร ได้ยินเสียงจ่าทหารเรือกลุ่มหนึ่งเขาคุยกัน อย่าหาว่าผมสอดรู้สอดเห็นนะครับ บังเอิญเสียงพวกเขาดัง เขาคุยกันเรื่องการเบิกจ่ายค่ารักษาพยาบาล จ่าคนหนึ่งบอกว่า เบิกไปตั้งแต่เดือนที่แล้ว จนป่านนี้เงินยังไม่ออกเลย แย่วะ จ่าอีกคนบอกว่า ทำไมมึงไม่ทำอย่างกู(ขอโทษใช้สำนวนจริงของเขา) ชีวิตนี้ กูไม่เคยเข้าโรงพยาบาลของหลวงเลยวะ โรงพยาบาลหลวงนะเหรอ มักจะแหกปาก แลบลิ้น ปลิ้นตาแล้วก็ให้ยาซัลฟากับพีนิซีริน  ผมได้ยินแล้วขำ

          เพราะเรื่องที่ผมบอกว่า ไปรักษาโรงพยาบาลใหน ตัวยาก็เหมือนเดิม พวกเขาคงเห็นว่าผมอมยิ้ม จ่าคนหนึ่งพูดขึ้นว่า เบาหน่อยนี่เรากำลังพูดในโรงพยาบาลของหลวง ถ้าใครเอาเรื่องที่เราคุยกันไปพูด รับรองกินข้าวแดงหัวโตแน่ จ่าคนที่พูดถึงการบริการของโรงพยาบาลหลวงคนเดิม พูดเสียงดัง เราพูดเรื่องจริงจะไปกลัวอะไร คนอย่างกูไม่มีหรอก ที่ด่าเขาบนศาลาแล้วไปขอโทษหลังห้องน้ำ  

          ผมคงไม่ตำหนิติเตียนอะไรพวกเขา เพราะชีวิตผมเคยผ่านการเป็นจ่ามาก่อน จึงเข้าใจพวกเขาดี ได้แต่คิดว่า ทุกคำพูดมันสะท้อนถึงช่องว่างทางชนชั้นของสังคมไทยได้เป็นอย่างดี ก็เท่านั้นเอง