...จะมีใครบ้างที่จะรู้ว่าคนที่อยู่กับเราตอนนี้ ใช่คู่รักแท้กันกับเราหรือเป่า เอ..แล้วเราจะพิสูจน์กันอย่างไรละ แต่สำหรับผมนั้น ผมได้ใช้รถสองล้อคันน้อย ๆของผมนี่แหละ เพื่อพิสูจน์รักแท้ของผม มีรถมากมายรถหลายๆคันที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ผมขับผ่านไปในทุกที่ ในทุกเส้นทาง ไปมันหลายๆร้อยหลายพันกิโลเมตร พร้อมด้วยกันกับเธอคนนี้ หลายๆจังหวัดที่ที่ผมและเธอได้ผ่านเข้าไปสัมผัส มีหลาย ๆ ครั้ง ที่ผมได้ออกทริปไปแบบไกล ๆ ซึ่งผมก็จะมีสองมือน้อย ๆ ของเธอมาโอบกอดเอวอย่างอบอุ่นตลอดเส้นทางไว้ไม่เว้นด้วยเสมอ แม้ว่าเธอจะไม่เคยปริปากบ่น ว่า เธอเหนื่อย เธอร้อน เธอหนาว ทั้งๆที่ผมก็รู้สึกดีได้จากสายตาของเธอ หลาย ๆ ครั้งที่เธอและผมได้ฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกัน หลายหน ผมอดสงสารเธอแทบจับใจ..แต่สิ่งหนึ่งที่เธอมีมากกว่าผมก็คือ ความอดทน ที่เธอนั้นมีมาอย่างมายอย่างล้นเหลือเพื่อมอบให้ผม มันคือกำลังใจอย่างแรงกล้าสำหรับผม สิ่งนี้สิ ที่ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นปัจจัยหลักสำคัญของชีวิตคู่ ที่ๆจะทำให้ผมและเธอรักกันอยู่กันได้อย่างยาวนาน คุณคิดดูสิ จะมีใครบ้าง ที่พร้อมจะยอมตากแดด ตาก ลม ตากฝน พร้อมเพื่อที่จะไปกับผมในทุกเส้นทาง ไม่ว่าจะเป็นสายเหนือ ออก ตกหรือ ใต้ ผมก็ยังมีเธอคนนี้อยู่ด้านหลังผมตลอดเวลา เธอไปกับผมไปในทุกเส้นทาง บนแผ่นหลังของผม รู้สึกได้เสมอว่ามีไออุ่นของความรักที่เธอมอบให้ผมอย่างเต็มเปี่ยมตลอดเวลา ไม่ว่าทริปหน้าหนาวที่อากาศจะหนาวเหน็บขนาดใหน ก็จะอบอุ่นไปโดยปริยาย หลายๆครั้ง เธอเคยถามกับผมว่าอนาคตของเราจะเป็นอย่างไงกัน แต่ผมก็ไม่เคยตอบคำถามเหล่านี้ให้กับเธอเลย เพราะตราบใดที่ผมยังรักและชอบที่จะใช้ชีวิตอยู่บนเบาะของเจ้าสองล้อคันโปรดที่ผมรักพอๆกับเธอนั้น สิ่งใดๆก็เกิดขึ้นกับผมได้ตลอดเวลาเช่นกัน ผมจึงไม่กล้ารับปากอะไรกับเธอและกับใครๆทั้งสิ้น ผมเพียงได้แต่บอกกับเธอว่า เรามาทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็เพียงพอ ผมคิดว่าเพื่อนๆหลาย ๆ คน ก็คงน่าจะเจอคำถามแบบนี้เหมือนๆกัน บางครั้งผมก็อยากจะนั่งรถยนต์ไปกับเขาแบบสบาย ๆบ้าง แต่ก็หวลนึกขึ้นได้ว่า สิ่งที่ผมต้องการนั้นมันไม่ใช่อย่างนี้ หลายๆสิ่งที่รถยนต์ทำให้ผมไม่ได้ หลายๆอย่างที่ความรู้สึกในรถยนต์ไม่มี ก็คือความใกล้ชิดระหว่างเราสองคน ความรู้สึกอิสระที่ไม่ต้องการบอกให้ใครรับรู้ แต่อีกฝ่ายก็รับรู้ได้โดยที่เราไม่ต้องบอกอะไร เพราะเราใช้ภาษากายที่ไกล้ชิดกันทดแทน เพียงแค่เรามองตากันก็รู้ว่าเราสองคนนั้นต้องการอะไร ภายใต้หมวกกันน๊อกที่แสนจะอึดอัด กับเสียงลมที่ปะทะร่างกายเราจนเหน็บหนาวและหน้ากลัว ทิวเขาน้อยใหญ่ที่เราจะต้องผ่านมันไป ก็ยิ่งที่จะทำให้เราต้องใช้ความรู้สึกที่พิเศษคุยกัน.....ผมเพียงอยากบอกความรู้สึกของเราสองคนว่า การที่เราจะใช้ชีวิตการเดินทางบนหลังอาร์นเจ้าสองรถล้อคันงามกับเส้นทางบนถนนไฮเวย์ที่ไม่มีที่สิ้นสุด อยากนักที่จะบรรยายความรู้สึกได้ออกมาเป็นข้อความ หลาย ๆ ครั้ง หลายๆ คนมักจะได้คำตอบอะไรดี ๆ ของชีวิตในระหว่างเดินทาง สิ่งที่ไม่น่าเชื่อว่า สองล้อคู่ใจของเรานั้นจะให้คำตอบกับเราได้อย่างจริงใจ แล้ววันนี้..คุณลองสัมผัสค้นหาคนรักคนนี้ของคุณแล้วหรือยัง.....

เรื่องจริงของ ชยุตพงศ์ เรื่องจริงที่ไม่ได้อิงนิยาย
คุณครูนักซิ่ง
ขอบคุณที่แวะไปทักทายนะค่ะ
สงสัยจังค่ะ ซิ่งไปเรื่อยๆ แล้วครูไปสอนตอนไหนค่ะ
สวัสดีคะ คุณครู ชยุตพงศ์
ขอบคุณนะคะสำหรับนิยายดีดี อ่านแล้วซึ้งมากเลยคะ
มองเห็นความรักที่ยิ่งใหญ่ในอีกรูปแบบหนึ่ง
ขอบคุณนะคะที่ได้ถ่ายทอดสิ่งดีดี จะคอยติดตามนิยายตอนต่อไปคะ
ขอบคุณคะ ^_^
ขอบคุณนะคะที่แบ่งปันความรุ้สึกผ่านตัวหนังสือ..อ่านแล้วซึ้งมากค่ะ..