ลูกคนนี้จะไม่ลืมวันนั้นเลยคะ
เรื่องวันนั้นมีอยู่ว่า
"วันนั้นหลังเลิกเรียนสมัยประถม ฝนตกหนักมาก การเดินทางมาเรียนของฉันคือการเดินข้ามทุ่งนามาประมาณ 2 กิโลเมตร เด็กนักเรียนคนอื่นๆ พ่อแม่เขาจะมารับกับรถมอเตอร์ไชค์บ้าง รถยนต์บ้าง แต่แม่เราต้องเดินข้ามทุ่งนามารับเรา ทั้งๆ ที่ท่านเป็นโรคหอบหืด แค่ท่านเจอกับอากาศหนาวท่านก็หอบแล้ว แล้วนี่ต้องเดินมารับเรากลางสายฝน แต่เราก็ก็ไม่เคยน้อยใจเลยนะที่เราต้องเดินมาเรียน มันเป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความพยายามมากขึ้นเสียอีก แม่ถือร่มมา 2 อัน เรา 2 คนแม่ลูกเดินกลับบ้านกันกลางสายฝน เมื่อถึงบ้านแม่ก็ให้เราอาบน้ำก่อนท่าน คืนนั้นท่านก็ไม่สะบาย หอบ ฉันสงสารแม่มากคะ แม่จะเดินไปรับฉันทุกวันที่ฝนตกหรือแม้กระทั่งฟ้ามืดครึ้มท่านก็เดินไปรับ และทุกครั้งที่กลับมา ท่านจะไม่สบายทุกครั้ง"
นี่คือความทรงจำหนึ่งที่ฉันจะไม่ลืมไปจนตาย
