สืบเนื่องจากบันทึกที่หนึ่ง........

ในที่สุด.....ก็ได้ออกมาใช้ชีวิตแบบเบิร์ตๆ  หลังทำงานรับใช้แผ่นดินมานานร่วมสามสิบปี   เอ....แล้วเราจะจัดสรรชีวิตแบบไม่ยึดติดกับอะไรเลยได้อย่างไรล่ะ????อืมมมคิดมากไปได้   มิใช่ปัญหาๆ  อะฮ้า...krugui  ซะอย่าง   ทำได้ร้อยแปดพันเก้าอย่างแต่....ไม่เก่งสักอย่าง....

  

บันทึกก่อนติดค้างเรื่อง..ความวุ่นวายในเรื่องของการเออร์ลี่  จนพวกครูต้องเข้ามาเมนท์   มาสอบถาม   เดือดร้อนวุ่นวายกันไปทั่วโดยมีเว็ปครูไทยเป็นศูนย์กลาง( ขอบคุณรองอุเทนเจ้าของเว็ปผู้ใจดี )  จนมีการรวมกลุ่มและตั้งประธานพร้อมแกนนำเพื่อติดต่อประสานงานกับทางผู้ใหญ่และผู้ที่มีอำนาจเกี่ยวข้องทุกท่าน   เมื่อทุกอย่างจบสิ้นด้วยความสมหวังของทุกคนที่ยื่นเรื่องขอเออร์ลี่  ก็เลยมีการติดต่อพบปะกัน   ร่วมสังสรรค์และมอบของให้กับผู้มีพระคุณ  จึงกลายมาเป็นความผูกพันกันเป็นกลุ่มก้อนทั่วประเทศ.....

 

การใช้ชีวิตหลังเออร์ลี่ของkrugui  จึงเริ่มต้นด้วยมิตรภาพที่งดงามกับเพื่อนพ้องน้องพี่ทั่วเมืองไทย ( ไปไหนไม่อับจนและตกรถ..อิ   อิ )   เพราะฉะนั้นคำว่า..เหงาหรือซึมเศร้า..จึงไม่เข้ามาเยือน  เพราะวันๆผ่านไปอย่างรวดเร็วถึงเร็วที่สุด!!!  นอกจากงานบ้านที่ต้องทำประจำ( ตามประสาแม่ศรีบ้าน ) แล้ว...ไหนจะต้องแบ่งเวลาคุยเทเลโฟนกับทุกคน  แบ่งเวลาเข้ามาแชตพร้อมติดตามข่าวสารต่างๆในเน็ต   แบ่งเวลาไปเข้าฟิตเนส( ก็ต้องเจอกับเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่ง ) ของสวยๆงามๆอย่าๆมองข้ามเด็ดขาด!!ต้องดูแลตัวเองให้ดีหรือดีกว่าอยู่เสมอ....นะจะบอกให้  แบ่งเวลาไปเข้าสมาคมกับเพื่อนครูที่โรงเรียนเดิมมั่ง( เข้าไปที  เด็กวิ่งมารุมกอด  และถูกครูแซวว่า...เออ..มันดูสวยกว่าตอนเป็นครูอีกแฮะ...ไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะจ้ะ )  แล้วก็มีเวลาทำอะไรต่อมิอะไรอีกเย๊อะ....แยะ

  

เรื่องสำคัญที่ไม่ควรพลาดคือ....หาเวลาและโอกาสเติมเต็มความสุขให้ชีวิตโดยการท่องเที่ยวบ้างไม่ว่าจะใกล้  ไกล  ในเมือง  นอกเมืองจนระดับอินเตอร์   ให้รีบจัดตารางเวลาแล้วรีบชะแว๊ป....ไปกับใครก็ได้ที่เรารู้จัก  ไม่ว่าจะกับครอบครัว   ญาติพี่น้อง   เพื่อนฝูงทั้งเก่าทั้งใหม่  นักเรียนและคณะครูที่โรงเรียนเดิม   ( อย่าละเลยเพื่อนบ้านด้วย )  สิ่งเหล่านี้มันจะเปรียบเสมือนอาหารสริมให้กับชีวิต  เพราะ  krugui  ทำมาหมดที่กล่าวมา  เลยรู้สึกได้ว่า...ไม่เครียด   ไม่ว่างและมีความสุขดีกับ...การว่างงาน

 

อ้อ....อีกเรื่องที่จะต้องนำมาบอกกล่าวกันคือ  การทำบุญตามกำลัง   โอกาสและความศรัทธา  ไม่ว่าจะทำมากทำน้อย   ทำด้วยตนเองหรือฝากคนอื่นไป(กรณีซองขาวงัยคะ...แล้วอย่าไปคิดมากว่า...เอ...มันจะถึงวัดรึเปล่าน๊อ???....ทำแล้วทำเลย...ห้ามคิด...OK )  ถ้าเป็นไปได้ก็หาเวลาไปปฏิบัติธรรมบ้าง   จะช่วยฝึกสมาธิและฝึกให้ใจของเรานิ่งได้อย่างน่า  อัด...สะ....จอ...รอหัน...การันต์...ยอ....ขอยืนยัน....นั่งยันและนอนยันเลยจ้า....

 

ความเป็นจริงเรื่องนี้เป็นเรื่องยาวตลอดชีวิตของเรา   แต่...ก็ขอบันทึกแบบจับใจความ   เพราะถ้าอยากฟังแบบสนุกๆลุกนั่งสะดวกคงต้องกริ๊งกรางมาถามไถ่...หรือไม่ก็ต้องลองด้วยตนเอง ( พร้อมไหมล่ะคะ??)   ขอต่อบันทึกหน้าอีกสักบันทึกแบบสรุปรวบยอดแล้วค่อยตัดสินใจ....ดีไหมคะ???