นาฏศิลป์

  • การอยู่ในวงการนาฏศิลปของผมนั้น บางทีอาจจะดูยังน้อย แต่ผมคิดว่าผมนั้นได้อะไรมากมายจากสถานที่ และบูรพาจารย์ของวงการนาฏศิลป์ ผมได้รู้จักกับการแสดงตั้งแต่อายุเพียง ๖ ขวบ ซึ่งต่อจากนั้นมาผมก็ได้แสดงและอยู่กับเวทีมาตลอด ไม่ว่าจะเป็น การรำ การเต้น การโชว์ (แต่เสียอย่างเดียวร้องไม่ได้) เมื่อจบ ชั้น ม.๖ อาจารย์แนะแนวของโรงเรียนก็แนะนำให้ผมไปเรียนต่อที่วิทยาลัยนาฏศิลปเชียงใหม่ ตอนแรกผมก็อยากไปเพราะเหตุผล ไม่อยากอยู่บ้าน อยากจะไปเรียนต่างจังหวัด ทั้งที่ใจจริงก็ไม่อยากจะเรียนนาฏศิลป์เท่าไหร่นัก ก็เลยตัดสินใจที่จะเข้าต่อที่วิทยาลัยนาฏศิลปเชียงใหม่


  • ผมได้เลือกเรียนนาฏศิลป์ไทย เอกโขน เมื่อเข้าไปสอบสัมภาษณ์ ครูก็ถามอยากจะเรียนเป็นตัวอะไร อันที่จริงผมอยากเรียนตัวยักษ์ แต่แม่อยากให้เรียนตัวพระ ผมก็เลยต้องตามใจพระมารดาของผม จากนั้นครูก็จับผมกางแขนกางขา และก็บอกว่า "ไปหาหออยู่ได้เลย" เมื่อผมไปบอกแม่ผม แม่ผมก็ดีใจมากเลย ผมก็ดีใจพอกับแม่ของผมเหมื่อนกันเพราะผมจะเป็นอิสระแล้ว จากนั้นมาผมก็ได้เรียน เอกโขน-พระ เปิดเทอมวันแรกผมก็ได้ฝึกท่าพื้นฐานของโขนนั้นก็คือ ตบเข่า ถองสะเอว และการเต้นเสา และการดัดตัวแต่งๆ เช่น การดัดมือ ดัดขา(ถีบเหลียม) อยากบอกว่าเจ็บมากครับ ยังจำวันแรกไม่เคยลืม หลังจากที่ฝึกทักษะพื้นฐานของโขนแล้ว ต่อจากนี้ก็จะแยกเรียนตามสาขา คือ พระ ยักษ์ ลิง ก่อนเรียนก็ต้องมาฝึกการใช้นาฏยศัพท์กันก่อน คือ การจีบ ตั้งวง ก้าวเท้า กระดกขา เป็นต้น เพลงแรกที่จะเรียนคือ เพลงช้า หลังจากเรียนได้ประมาณอาทิตย์แรก ชีวิตของผมไม่เคยอยู่คนเดียวมาก่อน ต้องใช่ชีวิตคนเดียวทั้งๆที่ตัวเองต้องการแบบนี้ เมื่ออยู่สักพักก็เกิดความเหงาอยากกลับบ้าน ผมจึงบอกแม่ว่า "แม่ครับ โอมอยากกลับบ้านแล้ว ไม่อยากเรียนแล้ว คิดถึงคุณแม่" ด้วยความรักของแม่ แม่ผมจึงรีบมาหาผมทันทีที่ผมบอกกับแม่ แม่ผมจึงพาผมกลับบ้านขอลาโรงเรียนสักสามสี่วัน เพื่อที่จะไปหาโรงเรียนใหม่ซึ่งอยู่ในจังหวัด ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย ในจังหวัดไม่สามารถที่จะเข้าเรียนโรงเรียนนั้นได้เลย ทั้งที่ผู้ใหญ่ก็ฝากได้ แต่ผมต้องไปโรงเรียนที่อยู่นอกตัวจังหวัดไปอีก แม่ผมพาผมไปที่โรงเรียนเก่า และได้บอกกับคุณครูว่าผมเรียนนาฏศิลปไม่ได้ ครูผมจึงบอกให้กลับไปเรียนที่นาฏศิลปเถอะ ครูผมพยายามให้กำลังใจ และให้ผมอดทน เพื่อให้ผมประสบความสำเร็จ ตอนแรกผมก็ยังไม่มั่นใจ เมื่อถึงวันที่แม่ผมพาไปเชียงใหม่เพื่อจะไป ลาออก คุณแม่ คุณพ่อ ก็นั่งรอผมอยู่ให้ผมไปเดินเรื่อง และก็อาจารย์ท่านหนึ่งเข้ามาคุยกับคุณพ่อ คุณแม่ผม ครูผู้นี้พยายามอธิบายและอยากจะให้ผมอยู่ต่อ และได้บอกให้ผมสู้เพื่ออนาคตของผม ผมก็เริ่มคิดแล้ว และผมก็พาแม่เดินผ่านห้องพักครู ภาพตอนนั้นคือ ครูหลายๆท่านเข้ามาหาแม่กับผม ท่านทั้งหลายอยากให้ผมเรียนต่อ ด้วยความใจอ่อนของผม ผมจึงตัดสินใจสู้ต่อไป หลังจากนั้นผมก็ได้เรียนโขนมาเลื่อยๆ จนจบเพลงช้า เข้าเพลงเร็ว ทั้งชั้นมีผมที่เรียนโขนพระอยู่คนเดียว ผมจึงสามารถเรียนได้ไปเลื่อยๆ หลังจากจบชั้น ม.๑ ขึ้น ม.๒ มีอาจารย์ท่านหนึ่งเพิ่งเข้ามาใหม่ ท่านผู้นี้ได้สอนผมและ พยายาเอาผมออกงานต่างๆ คืออันที่จริง ผมนั้นเป็นเด็กที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ชอบตามใจตัวเอง ไม่ค่อยมาโรงเรียน ไม่ค่อนเรียนหนังสือ ติด ๐ ติด ร เยอะมาก เมื่อครูคนนี้เข้ามา ท่านก็พยายามจะจับผมดัดสันดาร และฝึกผมใหม่ จากที่ผมคิดว่าคงไม่มีครูคนไหนมาสนใจผมแล้ว ตอนนั้นผมก็ตั้งใจเรียนโขนมากขึ้นจนได้ออกงาน งานโขนครั้งแรกของผมได้แต่งตัวโขนเป็นพระลักษณ์ เล่นตอนยกรบ เมื่อ ชั้น ม.๒ หลังจากนั้นผมตั้งใจเรียนโขนมากขึ้น แต่ผมไม่ค่อยสนใจวิชาสามัญเท่าไหร่ บางครั้งมาโรงเรียนก็สาย จนเข้าห้องปกครองบ่อยๆ แม่ก็ต้องมาเชียงใหม่บ่อยๆ เข้าหาอาจารย์ที่ปรึกษา และตามผมแก้ ๐ แก้ ร ต่างๆ จนนักเรียนที่นั้นคิดว่าแม่ผมเป็นอาจารย์ที่นั้น ผมก็สงสารแม่ บ้างครั้งผมก็เห็นแม่ร้องไห ผมนี้มันไม่ดีเลย จากนั้นผมก็ตั้งใจให้มากขึ้น ถึงจะเรียนได้ไม่ดีเท่าไหร่ เมื่อผมขึ้น ม.๓ ในงานวันวิชาการ ผมได้เล่นโขนกลางแปลงตอน ยกรบ แสดงเป็นพระราม ครั้งนั้นแม่ผมได้ภูมิใจมากเพราะว่า มีรายการของทางช่อง ๙ เข้ามาทำสารคดี เกี่ยวกับชีวิตของเด็กของ และได้ออกอากาศไปทั้วประเทศ ทำให้ทางบ้านมีความภูมิใจมาก ผมก็ดีใจมากที่ผมมีโอกาศในการแสดงโขนในครั้งนั้น หลังจากจบ ม.๓ ขึ้น ม.๔ ผมน้อยใจครูของผมผมจึงคิดที่จะออก(อีกแล้ว) และก็ไปหาโรงเรียนเหมื่อนเดิม ผมคิดว่าตัวเองอยากเป็นทหาร ผมจึงคิดที่จะออกไปเรียนโรงเรียนสามัญ เพื่อที่จะเก็บความรู้เข้าไปสอบ รร ทหาร ตอนนี้ผมจะลาออกจริงๆแล้ว เหลือแค่ให้ ผอ.เซ็น ผ่านหน้าห้องพักครูเหมื่อนเดิม ครูมาหาเหมื่อนเดิม และผมก็ไม่ได้ออกเหมื่อนเดิม แต่รู้ไหมครับผมได้เป็นทหารจริงๆ ยศสูงด้วน นั้นคือผมได้เล่นละครเรื่อง ขุนช้างขุขแผน ตอน พระไวยแตกทัพ แสดงเป็น พระไวย ได้เป็นทหารสมใจเลยทีนี้ หลังจากนั้นผมก็ได้เล่นโขนละครอยู่เลื่อยๆ ในหลายๆ บทบาท หลังจากที่จบชั้น ม.๖ แล้วผมจึงตัดสินใจที่จะเข้าศึกษาต่อที่ สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป กรุงเทพ ครูก็แนะนำให้ไปต่อที่นั้นดีแล้ว ไม่มีครูคนไหนห้ามไว้เลยที่นี้ได้ไปสมใจแล้ว 

  • ขณะนี้ผมรู้ตัวเองดีแล้วว่าผมต้องการอะไร และชีวิตนั้นจะต้องเดินไปทางไหน จากเด็กคนหนึ่งที่ยังไม่ได้ชอบและเข้าใจกับนาฏศิลป์ไทย จนขณะนี้ นาฏศิลป์ไทยได้เข้าไปในสายเลือด และไม่สามารถที่จะแปรเปลี่ยนให้เด็กคนนี้เลิกคิดที่จะแสดงให้ผู้ชมได้เกิดความบันเทิง ความวิจิตรสวยงาม ของนาฏศิลปไทยได้เลย จนถึงตอนนี้เด็กคนนี้ก็พยายามพัฒนาฝีมือ ความคิด ลวดลาย และพยายามเข้าถึงตัวละครให้มากขึ้น เพื่อที่จะให้ ผู้คนทั้งหลายได้เห็นถึงความงดงามของ อารยนาฏกรรมไทย ที่บูรพจารย์แต่โบราณท่านได้สร้างสรรค์มา ให้เป็นสมบัติของชาติที่ไม่สามารถประเมิณค่าได้เลย

ประวัติการแสดง (อดีต - 12/5/53)


 โขน                                                                                                     

  •  พระราม  โขนกลางแปลง วันวิชาการ ๒๕๔๘ ตอนยกรบ
  •  พระราม  โขน ชุด พระรามสุริยวงค์ ละครประจำปีการศึกษา ๒๕๔๙
  •  พระราม  โขน ชุด นางลอย วันวิชาการ ๒๕๕๐      
  •  พระราม  การประชุมสมัชชาสหภาพอาเซียน AIPA    
  •  พระราม  พิธีเปิด งานวันเด็กแห่งชาติประจำปี ๒๕๕๒ ณ สนามกีฬาแห่งชาติ
  •  พระราม การประชุมสมัชชาสหภาพรัฐสภา (IPU)                         
  •  พระลักษณ์  โขนนานาชาติ ร่วมกับวิยาลัยนาฏศิลปสุโขทัย  
  •  พระลักษณ์  โขน ชุด พระพิราพ ร่วมกับ สำนักการสังคีต กรมศิลปากร           
  •  พระนารายณ์  โขน ชุด พระคเณศประทานพร งาน ลานศิลปวัฒนธรรมล้านนา

ละคร
  • พระไวยตอน พระไวยแตกทัพ ละครประจำปีการศึกษา ๒๕๔๘    
  • พระอภัยมณีตอน ผีเสื้อสมุทรฉุดพระอภัยมณี
  • พระรถเสนร่วมกับมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย    
  • เจ้าเงาะตอน เลือกคู่ 
  • หลวิชัยตอน คันธมาลีขึ้นหึง
  • ขุนแผน ตอน ฟันม่าน
  • น้อยใจยาศิลปนิพธ์วิทยาลัยนาฏศิลปเชียงใหม่  
  • พระลอตอน ออกจากเมือง และ ตอน ตามไก่  
  • ครวญช้างพลายประกายมาศ ตอน พลางประกายมาศผู้กตัญญู
  • พระบรมจักรกฤษณ์ตอน พระบรมจักรกฤษณ์ทรงสุบรรณ
  • อัศมาหรา เรื่อง ศรีธรรมโศกราช
อื่นๆ
  • รำไหว้ครูชาตรี
  • ระบำอาเซียน ประเทศญี่ปุ่น งาน ประชุมสุดยอดผู้นำอาเซียน
  • รำประกอบเพลง ยอยศพระลอ ในงานส่วนพระองค์สมเด็จพระราชินี
  • ซัดชาตรี ตัวแทนประเทศไทย ในงาน อาเซียน-เกาหลี ประเทศอินโดนีเซีย
  • ถ่ายภาพโฆษณา Amazing Thailang Amazing Value เป็นพระราม

จักราวุธ คงฟู