การเข้าไปอยู่บ้านพักหลังใหม่มีโอกาสได้ทำแปลงดอกไม้ ทำแปลงปลูกผัก หนูเป็นคนชอบต้นไม้ ชอบปลูก ชอบดูแลต้นไม้ นิสัยนี้ได้มาจาก แม่
แม่ทำให้เห็นให้ตั้งแต่เด็ก ๆ ช่วงหนูเรียนประถมศึกษา พ่อต้องไปทำงานก่อสร้างที่ประเทศซาอุดิอาระเบีย แม่ต้องอยู่เลี้ยงลูกเองสามคน ซึ่งหนูเป็นคนสุดท้อง กิจวัตรที่ทำเป็นประจำตอนหลังเลิกเรียนคือ พี่สาวจะนึ่งข้าวและทำกับข้าว ส่วนหนูและพี่ชายก็จะดูทีวี หรือไม่ก็วิ่งเล่น พอทุกอย่างเรียบร้อยประมาณห้าโมงหกโมงเย็น เราสามพี่น้อง (พี่ตุ๊ก พี่ตั๊ส และติ๋ว (หนูเอง)) จะเดินจากบ้านไปสวนระยะทางประมาณสองสามกิโลเมตรได้ค่ะ ระหว่างทางจะเป็นทุ่งนา บางช่วงก็จะเขียวขจี บางช่วงก็จะเหลืองอร่าม หรือวันไหน ไม่อยากดูทีวีเราก็ไปตั้งแต่เลิกเรียน ไปสวน
ที่สวนแม่จะปลูกผักขาย ผักชีหอม ชีลาว แมงลัก แล้วแต่ฤดูกาล มีน้ำบาดาล ที่ต้องโยกเอา ใส่บัวแล้วก็รถน้ำ แม่จะเก็บผักใส่ตะกร้าล้างให้สะอาด ห้อยแฮนด์รถจักรยานกลับบ้าน เป็นกิจกรรมที่สนุกมาก สำหรับเด็กวัยประถม หนูชอบไปสวนชอบช่วยแม่รดน้ำผัก แม่ยังเคยเอ่ยขำ ๆ เมื่อไม่นานมานี้ว่า
“ขนาดบอกว่า บัวมันหนัก ไม่ต้องรด ก็ไม่ฟัง”
น้ำเสียงที่แม่เอ่ยถึงเป็นน้ำเสียงแห่งความรักและความเอ็นดู หรือวันไหนร้อน ๆ ขอแม่ไปอาบน้ำคลองที่ไม่ไกลนัก ขากลับบ้านฟ้าจะค่อนข้างมืดแล้วเราไม่ได้ใช้ไฟฉาย เพราะมีไฟเสาไฟฟ้าเป็นระยะ ๆ เมื่อเข้าใกล้หมู่บ้านจะมืดจริง ๆ ก็เพียงหนึ่งกิโลเมตรจากสวน
ระหว่างเส้นทางเดินกลับบ้านเป็นช่วงเวลาที่เราทั้งหมดได้พูดคุยกัน แม่จะถามเรื่องที่โรงเรียนเสมอ ๆ วิถีชีวิต ชาวนา ชวนสวนที่หนูเติบโตมาเป็นวิถีชีวิตที่มีเสน่ห์มาก ๆ พระคุณของแม่ พระคุณของธรรมชาติ เพียงระลึกถึง ณ ตอนนี้ ก็รู้สึกอบอุ่นใจ
ความสามารถในการทำแปลงผัก ปลูกต้นไม้ เพราะแม่ ท่านปลูกฝังให้นี่เอง การได้ทบทวนในตนเองเรื่องการปลูกต้นไม้ทำให้หนูระลึกถึงพระคุณแม่ คำสั้น ๆ แต่ยิ่งใหญ่ หนูรักแม่ค่ะ
