ถ่ายภาพ
อยากถ่ายภาพสวยต้องอาศัยประสบการณ์ตรงค่ะ
ขอแนะนำจากประสบการณ์อันเล็กน้อยของข้าพเจ้า
1. เราต้องรู้ใจกล้องตัวโปรดของเราว่ามีฟังก์การใช้งานอะไรบ้าง
2. เราต้องรู้จักมุมกล้องด้วย ว่าถ้าเป็นภาพวิวถ่ายแล้วต้องได้อารมณ์ของวิวนั้น หรือ เป็นภาพบุคคลควรจะที่สีหน้า/อริยาบทต่าง ๆของบุคคล
3. เราต้องรู้ของแสงที่ถ่ายแล้วให้ความคมชัด หรือ ส่วนชัด ส่วนไม่ชัด
ผมสนใจจะทดลองใช้งานครับ
ถูกต้องครับ ทักษะเกิดจากการทำบ่อยๆ จึงจะเกิดความชำนาญ
การถ่ายภาพ เริ่มต้นที่ตรงไหนดีครับ ไม่ว่าจะเป็นใจรัก เห็นคนอื่นเค้าถือกล้องแล้วอยากเป็นคนถ่ายรูปกะเค้าบ้าง สนใจเอาไปไว้เป็นหนทางหาเงินเลี้ยงชีพ หรือเป็นคุณครู ที่ใช้ภาพถ่ายนำไปประกอบการเรียนการสอน หรือถูกบังคับให้เรียนรู้ เพราะมาเรียนวิชาเทคโนโลยีทางการสอน
สิ่งแรกที่ต้องเรียนรู้คือ ทฤษฎีของแสง เงา มุมมอง แนวคิดที่จะนำภาพไปใช้ประโยชน์ การประกอบภาพ ศักยภาพของเครื่องมือ และเทคโนโลยีใหม่ๆ ที่สำคัญตัวอย่างภาพที่ช่างภาพฝีมือเยี่ยมๆ เราต้องรู้เบื้องหลังของความเป็นมาของภาพ จะด้วยการวิเคราะห์หรือ ถามจากผู้รู้ ศึกษาจาก website เช่น www.taklong.com หรือของนิตยสารทางการถ่ายภาพทั้งของไทยและต่างประเทศ จะทำให้เราพัฒนาฝีมือไปถึงตรงนั้นให้มาก เช่น ผมจะศึกษาจากสถานี Fashion TV จะมีช่วงPhotographer ถึงจะทราบว่า เค้าทำงานกันหนักแค่ไหนกว่าจะได้ภาพมาขึ้นปก หรือตีพิมพ์ ทั้งนางแบบ ผู้อยู่เบื้องหลัง ไม่ว่าจะเป็น ฅน สัตว์ สิ่งของ สำคัญหมดเลย ต้องทำงานเป็นทีมและรู้ใจกัน เดี๋ยวนี้มีกล้องดิจิตอล รู้จักใช้โปรแกรม Photoshop ก็เลิศหรู......ก่อนถ่ายภาพทุกครั้ง ในกรอบviewfinder ต้องคิดให้รอบคอบ
พอมีความรู้เรื่องการถ่ายภาพ เพราะมีใจรักและเรียนมาจากรั้วพ่อขุน คณะศึกษาศาสาตร์ เรียนเป็นวิชาโท ก็พอจะคุยได้ว่า ลงทะเบียนเรียน 3 วิชา เกรดที่ได้ G ทั้งหมด จากกล้องปัญญาเลิศและกล้องเลนส์เดี่ยวธรรมดาที่ใช้ฟิล์ม จากนั้นก็พัฒนามาเป็นใช้กล้องดิจิตอลและกล้องVideo ที่นำเสนอภาพอย่างน่าสนใจ โดยถ่ายทำและตัดต่อ มีเทคนิคลูกเล่นมากกว่ามือสมัครเล่น แต่พยายามไปให้ถึงกึ่งอาชีพ ถ้าใครที่สนใจก็สามารถแลกเปลี่ยนได้เลยครับ รายละเอียดเชิญที่ http://gotoknow.org/profile/i_am_mana
ถ้ามีฝีมือ เป็นที่ยอมรับ ค่าตัวแพงชะมัด อย่าหยุดอยู่แค่นับ 1 2 3 แช๊ะ ต้องไปให้ถึงช่างภาพ มือหาตังค์เป็นงานที่ต้องจองตัวให้ได้ จริงมั๊ยครับ
ภาพที่ถ่ายไว้แล้ว บางภาพถ้าไม่เก็บไว้ในจังหวะเวลาเพียงเสี้ยววินาที เมื่อผ่านเลยไป อาจจะไม่มีโอกาสได้บันทึกไว้และทุกวันนี้ตลอดเวลาต้องมีกล้องถ่ายภาพติดตัวอยู่ตลอด...ภาพที่ถ่ายแล้วนำมาช่วยชาวบ้านที่รับผิดชอบ จากภาพกิจกรรมความร่วมมือธรรมดา นำมาเรียบเรียงเล่าเรื่อง ให้คณะกรรมการระดับจังหวัด ระดับภาคและระดับประเทศได้เห็น จนส่งผลให้ได้รางวัลในการพัฒนาเป็นเงิน 3 แสนบาทจากรางวัลชนะเลิศโครงการก่อสร้างงานในชนบท(กสช.)ของภาคอีสาน ช่วงที่ทำงานที่บ้านน้ำคิว ตำบลเสี้ยว อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย พ.ศ.2531-35 ได้ฝายอีกลูกให้ชาวบ้านได้น้ำทำการเกษตรมาจนทุกวันนี้ ซึ่งรางวัลนั้นเป็นของชาวบ้านทุกบาท ผมภูมิใจที่ได้ใช้กล้องถ่ายภาพให้เป็นประโยชน์
ผมก็ผ่านชีวิต ตรงนั้นมาแล้ว ยินดีที่ได้เห็น ช่างภาพที่จะรังสรรค์ภาพที่งามออกมาสู่สายตา เป็นกำลังใจให้ครับ