รู้ รุก เร่ง เก่ง กล้า สามารถ ชาตินิยม

   แม่ไม้มวยไทย
   สู่แม่ไม้บริหาร                  

            ผู้เขียนเคยได้ยินอาจารย์เดชะ  ทรชาติ ซึ่งขณะนั้นท่านสอนระดับปริญญาตรีเอกการบริหารโรงเรียน ที่วิทยาลัยครูอุบลราชธานี (ช่วง พ.ศ. 2529 – 2530) ท่านสอนภาวะผู้นำและการบริหารกิจการนักเรียน ท่านมักจะบอกว่าผู้บริหารนั้นจะต้องครบเครื่องเหมือนกับการชกมวยไทย ท่านบอกว่าแม่ไม้มวยไทยควรนำมาใช้กับการบริหารต้องรู้จังหวะที่จะบุกและจังหวะที่จะตั้งรับ

         ศาสตร์การบริหารไม่มีสูตรสำเร็จเหมือนบะหมีสำเร็จรูป จึงต้องบริหารท่ามกลางสถานการณ์ เงื่อนไขและเวลาที่เหมาะสม จึงควรที่จะเรียนรู้การรุกและการรับที่เป็นศิลปะการบริหารสมัยเป็นครูผู้สอนเคยเห็นสโลแกนการบริหารของผู้อำนวยการท่านหนึ่งเขียนไว้หลังโต๊ะทำงานว่า

                      รู้

                      รุก

                      เร่ง

                      เก่ง

                      กล้า

                      สามารถ

                      ชาตินิยม

                    รู้ มีความรู้หลักการบริหาร รู้งานตามภารกิจหลัก การมีความรู้ดีดังคำสอนที่ว่า”รู้อะไรให้รู้เป็นครูเขา จะได้เบาแรงตนเร่งขนขวาย มีข้าไทใช้สอยคอยสบาย  ตัวเป็นนาย โง่เง่าบ่าวไม่เกรง”

                 รุก ต้องบริหารเชิงรุก นำกลยุทธ์เทคนิคใหม่ๆ มาใช้เป็นนวัตกรรมการบริหาร ใช้คนให้เหมาะกับงาน การมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนร่วมงาน มุ่งเน้นการบริหารคุณภาพ

                 เร่ง การทำงานต้องมีเป้าหมาย การวางแผนที่กำกับด้วยเวลา จะกระตุ้นให้เกิดการประเมินผลอย่างต่อเนื่อง การกำกับติดตามงานจึงเป็นการได้สัมผัสหน้างานและสามารถปรับแก้การดำเนินการได้อย่างมีประสิทธิภาพ

                เก่ง ผู้บริหารต้องเก่งงาน เก่งคน เก่งคิด เก่งดำเนินชีวิต

               กล้า ต้องเป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลง กล้าตัดสินใจโดยใช้ฐานข้อมูลจากการศึกษามาอย่างเป็นระบบ

               สามารถ มีความสามารถที่จะครองตน ครองคน ครองงาน

               ชาตินิยม การเป็นผู้บริหารจะต้องรักษาผลประโยชน์สูงสุดไห้กับองค์กร ใช้คนที่ตนมีอยู่อย่างคุ้มค่า ดีวิ่งหาคนจากภายนอก

                           โขลงช้างย่อมมีพญาสาร   ครอบครองบริวารทั้งหลาย

                 ฝูงโคขุนโคก็เป็นนาย                 มุ่งหมายนำพวกไปหากิน

                 ฝูงหงส์มีเหมราชา                     สกุณามีขุนปักษิณ

                 เทวายังมีศักดิ์รินทร์                   เป็นมิ่งเทวัญชั้นฟ้า

                 เหล่าคนจะต้องเป็นคณะ            ถ้าต่างคิดเกะกะตามประสา

                 จะตั้งอยู่ได้ดีสักกี่เพลา              ดูถ้าจะยับอับจน

                 จำเป็นต้องมีหัวหน้า                 กะการบัญชาให้เป็นผล

                 กองทัพบริบูรณ์ด้วยผู้คน           ไม่มีจุมพลจะสู้ใคร

                 ความสำเร็จของผู้บริหารจึงเกิดจากความร่วมมือของเพื่อนร่วมงาน
                 ผู้ใหญ่จูง เพื่อนฝูงประคอง ลูกน้องดัน คือปัจจัยป้อนสู่ความสำเร็จ