บันทึกที่2

ผู้น้อยที่ไม่มีอำนาจและไม่มีพวก  แค่เดินตามสายงานนั้นก็ยังยาก

[สุริยเดช]

ปรัชญาชีวิตสูงอย่างแรงกล้า จงสู้และฝ่าฟันไป เพื่อวันที่สดใสและอนาคตที่ดีของเรา สู้สู้ พี่สาว

[มัณฑนา]

ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องใดๆทั้งสิ้น...ก้มหน้าทำงานตามสายงานอย่างมุ่งมั่น

บัดนั้นก็ไม่มีใครเห็น...นั้นคือผู้น้อยที่น่าสงสาร

...แต่ถึงอย่างไร ในฐานะผู้น้อยต้องทำตามหน้าที่ให้ดีที่สุด ถึงแม้นไม่มีใครเห็น แต่มีตั้งหนึ่งคนที่เห็น

นั้นคือตัวเราเอง....มองตัวเองอย่างมีคุณค่า ถึงแม้ว่าใครจะไม่มอง

[เขียนเมื่อ 9 พ.ค. 2553 11:46 น. 9 พ.ค. 2553]

ถ้าเรารู้สึกตัวว่าเป็นผู้น้อย น้อมเข้าหาผู้ใหญ่ มีกริยาที่มีมิตรภาพกับเพื่อนร่วมงาน ทำงานอย่างแข็งขันทั้งงานในหน้าที่และงานจิตสาธารณะ จะหาเพื่อนและความเมตตาเอ็นดูจากผู้ใหญ่ไม่ยากนัก

[kpam boon]

มาเป็นกำลังใจให้ค่ะ.

[กุลธิดา]

บางครั้งก็ท้อถอยเหมือนกัน แต่ทุกครั้งที่มองเห็นเด็ก ๆที่สดใสน่ารัก

ในใจของเราก็ลุกขึ้นสู้อีกทันที จงก้าวเดินต่อไป........................

เป็นกำลังใจให้นะ................................