หน้า 8

ทำไม แต่เติมก็รู้สึกดีขึ้นบ้างที่ไม่มีผลต่อความรู้สึกที่ทำให้เติมลำบากใจ และไม่มาทำให้การดำเนินชีวิตของเติมต้องเครียด แต่การเรียนของเติมตกลงมาก เพราะว่าอย่างที่บอก เนื้อหาวิชายากมากขึ้น เหมือนการเรียนการสอนของโรงเรียนใกล้กรุงเทพฯ กับการเรียนการสอนในต่างจังหวัดจะไม่เหมือนกัน ครูผู้สอนมีความแตกต่างกัน จึงทำให้การเรียน การวัดผลไม่เหมือนกัน เนื่องจากว่าเติมต้องเอาคะแนนเก็บระหว่างเทอมมาเรียนต่อให้ครบเทอม ถึงคะแนนเก็บจากโรงเรียนเก่าจะสูง แต่ว่าตอนสอบปลายภาคทำคะแนนได้ไม่ดี เกรดออกมาก็ไม่ดีตามไปด้วย คะแนนปลายภาคก็มีความสำคัญมากเหมือนกัน

          การเรียนในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ก็ยากเหมือนเดิมทั้ง ๆ ที่ตามก็ตั้งใจเรียน และตั้งใจอ่านหนังสือแล้ว บางครั้งก็อ่านหนังสืออยู่คนเดียว หรือว่าคนอื่นอ่านแต่ไม่ได้บอกว่าอ่าน มีอยู่ครั้งหนึ่งวิชาภาษาไทย คุณครูถามว่าให้การบ้านอ่านหนังสือนอกเวลากันมาแล้วให้สรุปให้ฟังก็ไม่มีคนยกมือ เติมจึงยกมือสรุปให้เพื่อนฟัง และคุณครูก็สรุปให้ฟังอีกครั้งหนึ่ง ในวิชาวิทยาศาสตร์คุณครูสั่งให้เตรียมลูกโป่งเพื่อทดลอง แต่เติมก็เตรียมมาเยอะมาก จนเพื่อนที่ไม่ได้เอาลูกโป่งมามาขอเติม แต่เติมก็ไม่ให้ จนเพื่อนคนนั้นผลักเติม และโกรธไม่พอใจอย่างมาก และท้าชกต่อย แต่เติมก็ไม่สู้ เติมวิ่งไปที่ห้องธุรการ เติมคิดว่าจะบอกครูที่ห้องธุรการ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องครูห้องธุรการ เติมคิดว่าเจอคุณครูคนแรกตอนย้ายจากโรงเรียนเก่าเพื่อเอาคะแนนมาให้ และใบรับรองผลการเรียน คุณครูเป็นคนผิวดำ ผมหยิก และเสียงเหมือนคนใต้ คุณครูเป็นผู้หญิงเสียงใหญ่ จนเหมือนคนดุ นักเรียนจะเกรงใจ ข้าพเจ้าคิดว่าน่าจะช่วยข้าพเจ้าได้ แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ได้เข้าไปหา ได้แต่อยู่หน้าประตู เติมเห็นว่าครูก็มองออกมาเห็นเติมอยู่หน้าประตูอยู่เหมือนกัน เติมคิดอีกว่าไม่อยากรบกวนครู แต่ถ้าเพื่อนคนที่จะทำร้ายเติมมา เติมก็จะเข้าไปหาครู เติมกลับบ้านนอนซมไม่หิวข้าว แม่เติมเรียกให้ไปทานข้าว เห็นผิดปกติจึงมาหาเติม แม่ถามเติมว่าทำไมถึงได้ง่วงนอนเร็วจัง เติมตอบแม่ไปว่าเหมือนจะไม่สบาย ครั่นเนื้อครั่นตัว แม่เอาทั้งหน้ามือและหลังมือของแม่แตะที่หน้าผากเติม แม่ตกใจ บอกว่าตัวร้อน แม่บอกว่าเติมทานข้าวก่อน แล้วจะได้กินยา แต่เติมบอกแม่ว่าเติมไม่อยากกิน แม่บอกว่าไม่ได้ แม่ลงไปข้างล่างสักพักก็เอาข้าวใส่น้ำ และปลาแห้ง กับไข่เจียมมาป้อนให้เติม เติมกินไปได้ 2 คำก็ไม่อยากกินต่อ แม่จึงเอายาให้เติมทาน และแม่ก็ไปเอาผ้าชุบน้ำเย็นมาเช็ดตัวให้เติม เติมอยากหลับแต่ว่ามันไม่สบายตัว เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว จึงพลิกตัว แต่ก็พลิกตัวไม่ค่อยไหวเหมือนจะไม่มีแรง เหมือนหลับ ๆ ตื่น ๆ เหมือนแม่จะเรียกคุณยายข้างบ้านมาเป่าหัวให้ แต่เหมือนเติมจะปวดหัวและเห็นภาพที่เหมือนไปอยู่อีกสถานที่หนึ่ง สถานที่นั้นไม่มีอะไรเลยว่างเปล่า สีของพื้นผิวเป็นสีน้ำตาล ตื่นมาอีกทีเติมก็อยู่โรงพยาบาลแล้ว เติมคิดว่ายังมีชีวิตอยู่ ได้เจอพ่อแม่ และหมอพยาบาลก็ใจดี ชอบปลอบและสัมผัสมือ บอกให้หายไวไว หลังจากวันนั้นเติมรู้สึกผิดมากก็เติมเป็นลูกคนเดียว ได้อะไรจากพ่อแม่ก็ไม่ต้องแบ่งใคร เหมือนเป็นคนเห็นแก่ตัวและนิสัยไม่ดีมาก ๆ

         

                                                                                                                                                  หน้า 9

          ขึ้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เพราะไปเรียนเทคนิค นิคกับตามยังอยู่ แต่ก็ไม่สนิทเหมือนเดิมแล้ว เพราะว่าไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนก่อน อามมาอยู่ที่ห้องเดียวกันกับเติม แต่ก็ไม่ได้คุยกันเลยเพราะว่าเขามีแฟนอย่างรวดเร็ว เนื่องจากมัธยมศึกษาตอนปลายจะรับผู้หญิงเข้ามาเรียนด้วย เติมรู้สึกว่าเร็วมาก เหมือนเขาจ้องจะมีแฟนมาตั้งนานเหมือนมีโอกาสก็คว้าอย่างรวดเร็ว

          เติมได้มีโอกาสคุยกับตามครั้งหนึ่งตอนอยู่บนรถโดยสารเดินทางกลับบ้าน

“เป็นยังไงล่ะ เขาไปมีแฟนใหม่แล้ว” ตามยืนอยู่ด้านหลังเติม

“อะไร ไม่เข้าใจ” เติมหันไปถาม ยืนอยู่หน้าตาม แต่ก็ยืนอยู่ระหว่างทางเดิน เพราะรถคนเยอะมาก

“อกหักละซิ”

“ทำไมหรือ ไม่เคยคิดสักนิดเรื่องแฟน”  เติมตอบไปตามความคิดในขณะนั้นจริง ๆ

“ถามหน่อยเถอะ ชอบผู้หญิงหรือชอบผู้ชาย”

เติมอึ้งไปนิดหนึ่ง จึงตอบไปว่า “ไม่บอก”

          หลังจากวันนั้น เติมก็ไม่ได้คุยกับตามเรื่องแบบนี้อีกเลย ชีวิตของเติมและตามเหมือนเส้นขนานที่ไม่มีทางมาบรรจบกัน ยังคงเดินทางเป็นเส้นขนานกัน ถึงแม้เติมจะอ่านนวนิยายเรื่องที่ตามแนะนำเรื่องนั้นจบ และอ่านเล่มอื่น ๆ อีกมากมาย บางครั้งนิคก็ซื้อหนังสือเป็นของขวัญวันเกิดบ้างและเติมก็มีความรัก ความรักของเติมมีมากมาย ถ้าตามถามเติมอีก เติมก็จะบอกตามว่า เติมรักหนังสือ รักผู้คนถึงแม้บางคนจะร้ายต่อเติมมากมาย เติมร้องไห้กับคนที่ดีต่อเติมเหลือเกิน เติมรักทุกอย่างรักต้นไม้ ต้นไม้มีชีวิต ถึงบางครั้งจะตีต้นไม้เพื่อสั่งสอนและชวนคุย เติมขอบคุณตามที่แนะนำให้อ่านหนังสือ เติมเจอเพราะบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็แค่ทักทายไม่ได้คุยกัน ไม่ได้มีโอกาสถามว่ายังมีพฤติกรรมชอบพ่นน้ำลายใส่เพื่อนอีกหรือเปล่า สุดท้ายแล้วเติมคิดว่าอย่างน้อยการย้ายโรงเรียนใหม่ก็มีส่วนดีอยู่บ้าง                                    จบ.