หน้า 1
เรื่อง……ความตาย (THE DEAD)………
ฉันเคยหายตัวไปตอนที่ฉันเรียนอยู่ประถมศึกษา ฉันจำไม่ได้ว่าหายไปที่ไหน ไม่ใช่เพราะว่าฉันลืมมันไปแล้ว แต่เป็นเพราะว่าตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าฉันหายไปไหนจริง ๆ หรืออาจจะเป็นเพราะผีจับตัวฉันไปซ่อน หรือมีคนลมยาสลบใส่ฉัน แต่ฉันก็กลับมาเจอแม่ที่โรงเรียน คนที่พาฉันมาหาแม่ก็คือผู้อำนวยการโรงเรียน ฉันเห็นแม่ร้องไห้ พร้อมกับกอดฉัน และพูดว่าลูกแม่หายไปไหนมา ฉันไม่ได้ตอบอะไรแม่ไป ได้แต่น้ำตาซึม
ตอนมัธยมศึกษาฉันไปเข้าค่ายกับเพื่อน ๆ ที่เข้าค่ายก็เป็นต่างจังหวัดซึ่งมีทั้งภูเขาและลำธาร ดังนั้นการเดินป่าก็ต้องผ่านทั้งต้นไม้ซึ่งเป็นป่าทึบ และลำธาร พวกเราเดินเล่นกันจนเหนื่อย ก็อยากจะให้ถึงที่หมายเร็ว ๆ แต่ทางที่จะทำให้เราไปถึงที่หมายเร็ว ๆ นั้น ก็ต้องว่ายน้ำข้ามแม่น้ำไป พวกเราไม่คิดกันสักคนว่าจะว่ายกันไหวไหม หรือมีคนว่ายน้ำไม่เป็นไหม ทุกคนลงน้ำ ฉันหรือ ไม่ต้องห่วงเพราะฉันเป็นลูกแม่น้ำ เกิดมาก็มีแม่น้ำอยู่แถวบ้าน ไม่ว่าจะเป็นบ้านปู่ย่าหรือตายาย ฉันว่ายเป็นอยู่แล้ว ฉันก็ลงน้ำตามเพื่อนไป ทุกคนต่างว่ายกันไป ฉันก็ว่ายตามไป แต่ฉันชักเหนื่อย ฉันก็เลยว่ายช้าลง ดีที่ทุกคนข้างหน้าเหมือนจะเหนื่อยเหมือนกัน เพราะฉันว่ายตามพวกเขาไปติด ๆ แต่ฉันชักจะว่ายไม่ไหวแล้ว แขนขาอ่อนแรง เรี่ยวแรงกระทั่งจะพยุงตัวให้จมูกลอยเหนือน้ำก็ไม่ค่อยจะได้ แต่ฉันก็ไม่ได้บอกใคร จนฉันไม่ไหวขาฉันตกลงต่ำ แต่ฉันพยายามให้จมูกเหนือน้ำเพื่อหายใจให้ได้แม้ว่ามีบางครั้งที่หายใจเอาน้ำเข้าไปนิดหน่อย ในขณะที่ฉันกำลังจะไม่ไหวกับการใช้แรงอยู่ในน้ำ ขาฉันก็ไปแตะพื้นน้ำ ทำให้ฉันดีใจมาก ว่าฉันรอดแล้ว ฉันก็ตะโกนออกไปว่า น้ำตื้น ทุกคนเหมือนกับว่ารู้มาก่อนฉัน พวกเขาไม่ได้บอกฉันหรือคิดว่าฉันรู้แล้วกันแน่ ฉันดีใจที่ฉันยังไม่ตายหรือไม่เป็นตะคริวไปเสียก่อน
ตอนที่ฉันเป็นนักศึกษาวิชาทหารชั้นปีที่สาม ซึ่งต้องไปฝึกที่เขาชนไก่ และมีการกระโดดหอ ตอนที่มองหอกระโดดมันก็ดูไม่สูงแต่พอค่อย ๆ ขึ้นไป มันเริ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ แถมครูฝึกให้ตะโกน ส่งเสียงวิ่งขึ้นไปด้วย ฉันคิดว่าเหมือนกับให้วิ่งให้ขึ้นไปตายด้วยการร้องว่าไม่อยากไปตาย ทุกคนใส่หมวก แต่ทำไมฉันเหมือนกับว่าเหมือนมีคนเอาไม้มาตีหัวฉันอยู่ตลอดเวลาที่ฉันวิ่งขึ้นไป ดีที่ฉันใส่หมวกพลาสติกหนาซึ่งไม่ทำให้ฉันเจ็บสักเท่าไหร่ ฉันกระโดดลงไป หลับตา ฉันรู้สึกว่าน้ำหนักของฉันทั้งหมดอยู่ที่กระดูกก้นกบเพราะว่ารู้สึกปวด ขอโทษที่ทำให้เจ็บ ปล่อยให้เท้าได้พักการรับน้ำหนักชั่วคราวนะ
ตอนที่ฉันเข้ามหาวิทยาลัย เป็นตอนที่พ่อของฉันซื้อรถใหม่ ฉันก็เลยไปเรียนขับรถ ซึ่งฉันคิดว่าฉันขับเป็นแล้ว เพราะเรียนจบหลักสูตรแล้ว แต่พอขับรถของตัวเองและที่สำคัญพ่อกับแม่และญาติ ๆ นั่งไปด้วย ฉันไม่สามารถ หยุดบนเนินโดยที่เครื่องยังติดอยู่ได้ แถม ตอนขับด้วยความเร็วก็ยังเข้าเกียร์ไม่ถูก พ่อฉันด่าฉันเสียฉันขวัญเสียไป แต่ที่ฉันจะบอกเอาไว้ก็คือว่าวัยรุ่นที่ยังไม่
หน้า 2
สามารถระงับอารมณ์ได้ก็อาจนำความเสียหายมาถึงชีวิตได้ หรือการที่ยังไม่มีความชำนาญพออาจจะทำให้คนอื่นเสียชีวิตได้ คือฉันพาครอบครัวขับออกจากการเติมน้ำมันที่ปั้ม แล้วก็ขับมารอ
อยู่ที่ริมถนน แต่ฉันมองไม่เห็นรถวิ่งทางตรงมาทางด้านขวา ฉันคิดว่าจะไม่หยุดรอ และขับเข้าถนนใหญ่เลย แต่ไม่รู้ว่ามีอะไรดลใจให้ฉันเหยียบเบรค พอเบรครถสิบล้อก็วิ่งตัดหน้ารถฉันไปอย่างรวดเร็ว ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนไม่บอกฉันว่ามีรถวิ่งมากันบ้าง
เรื่องรถอีกเรื่องหนึ่ง ฉันยังอยู่มหาวิทยาลัยก็พาเพื่อนไปเที่ยวต่างจังหวัดในระหว่างทางทุกคนก็เฮฮากินเหล้ากิน ฉันกับเพื่อนที่นั่งข้างหน้าไม่ได้ดื่มเหล้า ข้างหน้าไม่มีรถสวนมาหรือว่าขับตามมาสักคัน แปลก แต่ว่าฉันก็ต้องตกใจเพราะว่ามีงูตัวใหญ่มากสีออกเหลือง ๆ อยู่บนเลนที่ฉันกำลังขับอยู่ ฉันหักหลบไปทางด้านขวาโดยไม่ได้มองว่าจะมีรถวิ่งสวนมาหรือไม่ ดีที่ไม่มีรถวิ่งสวนมา พอฉันควบคุมรถไม่ให้เอนจนคว่ำได้ และพยายามขับเข้าเลนตัวเองได้ ก็ถามเพื่อนว่าเห็นอะไรหรือเปล่า ฉันก็จำไม่ได้อีกเหมือนกันว่าเพื่อนตอบว่าอะไร หรือฉันคุยอยู่คนเดียว เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ ฉันหลับไปแล้ว ฉันไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมไม่หยุดรถดู หรือไม่มองกระจกหลังดูว่างูตัวนั้นเป็นอะไรหรือเปล่า ฉันเป็นห่วงนะ
ตอนที่ฉันเรียนปริญญาโท ฉันไปเกาะพี พี โดยนั่งเครื่องบินไปภูเก็ต เป็นการนั่งเครื่องบินครั้งแรกของฉัน ตอนที่เครื่องกำลังขึ้นนั้น ฉันกลัวตกมาก แต่เครื่องนิ่มเหมือนฉันได้นั่งอยู่บนเมฆ การไปเที่ยวก็ราบรื่นสนุกดี แต่ว่าขากลับดูเหมือนว่าเครื่องจะลำเล็กกว่าตอนขามาและคนก็เต็มลำ ตอนเครื่องขึ้น ฉันรู้สึกว่าเครื่องไม่นิ่ม แถมสั่น และใช้เวลานานมากกว่าจะขึ้นถึงเพดานบิน ฉันนึกว่าเครื่องจะขึ้นไม่ไหว หมดแรงเหมือนกับฉันกำลังหมดแรงและกำลังจะจมน้ำ แต่ดีที่ฉันสามารถเอาเท้ายันพื้นน้ำได้ และเครื่องบินก็ถึงเพดานบินจนได้ เหนื่อย
ฉันไปบ้านย่าที่อยู่ทางภาคเหนือ ฉันกับน้องสาวขับรถไปเก็บดอกโสนข้างทาง ฉันก็ไม่รู้สึกว่ามีสิ่งผิดปกติอะไร แค่เหมือนฉันจะหมดแรงอีกแล้ว ฉันเหมือนจะเป็นลม แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ฉันยังขับรถกลับบ้านย่าได้ตามปกติ แต่ว่าพอทานข้าวเสร็จ ฉันรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว หนาว ไม่สบายขึ้นมา กินยาก็ไม่หาย ไม่สามารถนอนหลับได้ จนพ่อกับแม่และญาติเห็นผิดปกติก็เลยพาฉันไปหาหมออนามัย หมอฉีดยาที่ก้นฉันไปหนึ่งเข็ม ฉันกลับบ้านมาทานยา และสามารถนอนหลับได้ ตื่นเช้ามาอาการเป็นไข้ของฉันหายเป็นปกติ
ฉันคิดว่าทุกคนก็เคยมีความรัก ไม่ว่าจะเป็นรักแบบไหน ฉันอยากบอกว่ารักแบบคนรักนั้นมันเหนื่อยจัง เหนื่อยใจ ซึ่งถ้าเหนื่อยใจแล้วมันจะทำให้เหนื่อยกายด้วยนะซิ แต่ว่าเวลาที่อกหักแล้วไม่เห็นเหนื่อยที่จะไม่ทำร้ายตัวเองเลย คิดได้แม้กระทั่งฆ่าตัวตาย วิธีไหนดี วิธีที่ถือมีดมาแล้วมาจ่อที่ท้องของตัวเองร้องไห้ไปด้วยนึกถึงว่าเวลาเราตายแล้วใครจะต้องร้องไห้บ้าง ดีที่ไม่คิดว่าเขาคน
หน้า 3
นั้นจะร้องไห้เพราะคิดถึงเรา แต่คิดไปถึงพ่อแม่ สิ่งนี้ทำให้ฉันร้องไห้มากขึ้นไปอีก สภาพศพฉันจะเป็นอย่างไร เลือดไหลไม่หยุด, ฉันก็กินยาคลายเครียดกินเยอะ ๆ อยากให้ตายแบบ หลับไปเลย แต่หลับจริง ๆ ไม่ตาย แถมอดดูแพะเมืองผีสถานที่ท่องเที่ยวจังหวัดแพร่ที่ฉันก็ไปกับครอบครัว แต่ฉันหลับตลอดทาง, ฉันกิน กิน กิน แล้วก็กิน กินให้ท้องแตกตายไปเลย แต่สุดท้ายก็อ้วน หน้าตาน่าเกลียดบวม หน้าฉันเหมือนเป็นจานดาวเทียม ท้องป่องเหมือนท้องได้สักเก้าเดือน แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีจริงไหมน้า มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันกินไส้กรอกจนอวกออกมาหมด ฉันจะเสียเงินทำไม ฉันต้องมาเจ็บท้องอีก, ฉันคิดอยากกระโดดตึกลงมาตาย แต่ฉันเสียวมากกว่าวิธีอื่น ฉันไม่กล้ากระโดด ฉันไปยืนมองแล้วฉันก็แค่ร้องไห้เป็นฟืนเป็นไป ฉันจะกระโดดแล้วนะ ฉันเสียใจ แต่ก็คิดอีกว่าสภาพศพฉันจะเป็นอย่างไรนะ ฉันจะเจ็บมากไหม ฉันอ่านข่าวที่ดาราตกลงมาตายในบ้านคน คนที่เห็นดาราตกลงมาใส่ขาตัวเอง เห็นดาราคนนั้นพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ล้มลง ถ้าเป็นฉัน ฉันอาจจะตายในสภาพนั้น แต่ว่าหาที่ที่ไม่ต้องตกลงไปทำร้ายคนอื่นจะดีกว่านะ ฉันรู้แล้วละว่าทำไมถึงอยากตายเพราะว่าอกหัก ก็เพราะว่าฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า ความนับถือตัวเองมันหายไปไหนหมด เวลาเดินไปไหนเหมือนกับไม่มีตัวเองอยู่ เป็นวิญญาณที่เดินได้โดยคนอื่นมองไม่เห็นตัวฉัน
มีครั้งหนึ่งไม่รู้ว่าฉันกินมากไปเพราะว่าอาหารเป็นพิษ เพราะว่าฉันกินมาก กินหลายอย่างเพราะมันอร่อยไปหมดไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไรหรือว่าวิญญาณฉันรู้สึกว่ากำลังจะตายแล้วนะ ก็เลยให้ฉันกินมาก ๆ ก่อนจะไม่ได้กิน วันนั้นนอกจากว่าฉันจะซื้อกินเองแล้ว ยังมีคนให้ของฉันกินด้วย เขาเป็นคนที่ฉันนับถือ หรือว่าเขาจะวางแผนฆ่าฉัน แต่ถ้าเขาทำตำรวจอาจจะสืบจากอาหารที่ฉันกินจากท้องของฉันหรือที่ฉันถ่ายในห้องน้ำ หรือสิ่งที่ฉันอาเจียนออกมาก็ได้ แต่ตอนนั้นฉันคิดว่าหัวใจฉันกำลังจะหยุดเต้น เหนื่อยที่จะหายใจ เหนื่อยที่จะอาเจียน เพราะว่ามันเสียงดัง รบกวนคนข้างห้องเขา แต่ฉันก็ไม่สามารถหยุดอาเจียนได้ บางทีท้องฉันไม่สามารถรับสิ่งแปลกปลอมอันเลวร้ายนี้ได้ ทำไมฉันต้องเดินไปโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ ๆ เพื่อให้น้ำเกลือด้วย ฉันอยากอยู่บนโลกนี้ต่อหรือ ฉันอยากตายไม่ใช่หรือ ฉันไปทำไม ฉันเดินไปทำไม ก็เพราะว่าฉันทรมาน การตายมันทรมานและเจ็บปวดฉันทนไม่ไหว ฉันก็เลยกัดฟันเดินไปโรงพยาบาลเพื่อขอมีชีวิตต่อ แต่สิ่งที่ฉันได้คือฉันไม่ได้คิดอาฆาตใคร น้อยใจใคร คิดถึง ใจฉันว่างเปล่ามาก โล่งสบายใจ ไม่คิดว่าจะโทรบอกแม่ แต่ก็โทรบอกไป จนทำให้แม่ต้องเป็นห่วง
ฉันมีเพื่อน แต่เพื่อนที่ฉันมีก็ไม่จริงใจ ฉันรู้ ฉันจึงเลือกคบเพื่อนให้น้อยที่สุด เพราะมันชอบทำให้ฉันเหนื่อย มีเรื่องมากมายที่ต้องไม่เก็บมาคิดมาก เพราะคนเราแตกต่างกันมากมาย จึงทำให้มีการกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่ยังยอมรับในความแตกต่างกันได้บ้าง ฉันจึงมีเพื่อนสนิทจริง ๆ น้อยและโตขึ้นก็เริ่มทยอยหายกันไป ที่หายไปก็เปลี่ยนที่อยู่แล้วไม่บอกกัน บ้างก็แต่งงานแล้วไปอยู่ต่าง
หน้า 4
จังหวัดกับแฟนโดยไม่บอก ที่เหลืออยู่แค่น้อยนิดก็ไม่มีเวลาคุยกัน มีเพื่อนบางคนโกหกฉันให้ไปสมัครงานบอกว่าที่นั่นรับ ฉันก็ไปสมัครแต่ปรากฏว่า พวกเขารวมหัวกันหลอกฉัน ถ้าฉันทำอะไรพลาดตามจิตใต้สำนึกของฉันโดยที่ไม่คิดหน้าคิดหลัง ฉันอาจจะโดนยิงได้ แต่ฉันไม่ติดกับดักหนูหรอก เพราะว่าฉันไม่ได้เป็นหนูนี่นา ฮิ ฮิ ทุกวันนี้ฉันจึงเข้าโรงเรียนใหม่ เป็นโรงเรียนแห่งการอยู่กับตัวเอง เรียนรู้กับความเหงา อยู่กับมัน เมื่อรู้จักมันแล้ว ฉันคิดว่าน่าจะดำรงชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ได้
ฉันเข้าทำงานหลายแห่ง แต่ละแห่งฉันอยู่ไม่นาน ตอนแรกฉันโทษตัวเองว่า ฉันคงมีนิสัยที่แย่มาก ๆ พวกเพื่อนร่วมงานที่แก่จะลงโลง และมีทั้งเมื่อไหร่จะลงโลงนั้นได้ทำกับฉันมีมากมายเหมือนกับพวกเขานั้นแค้นฉันมาถึงชาติไหน แต่มันไม่ยุติธรรมที่รังแกฉันเป็นพวก เขาเรียกกันว่าอะไรนะ ผู้ซึ่งคิดว่าเป็นคนเรียนหนังสือมา เขาเรียกว่า หมาหมู่หรือเปล่า กรุณาทำตัวให้ห่างจากพวกสัตว์พวกนั้นหน่อยนะ แสดงตัวออกมาเลยว่าฉันนี่ละต้องกับปะมือกับฉันมันถึงจะยุติธรรม
ทั้ง ๆ ทุกคนก็ต่อต้านการก่อการร้าย พวกซุ่มโจมตี แต่ไม่ได้ทำตัวเป็นแบบอย่าง คนเราก็ต้องฝึกนิสัยกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปก่อน ตอนแรกฉันคิดว่า ฉันต้องอดทน และอโหสิกรรมกับการกระทำของพวกเขา ฉันคิดไปว่าฉันคงทำกรรมอะไรมามากมาย ฉันต้องมาชดใช้ในชาตินี้ แต่มันชักหนักเข้าจนจะเอาชีวิตฉัน ฉันไม่ยอมเพราะฉันไม่ได้ทำอะไรผิด และพวกเขาไม่ได้เป็นยมทูติ ถ้าพวกเขาเป็นจริง ๆ ฉันจะยอม ดังนั้น ฉันขอให้พวกเขาไปตายก่อนฉัน
ตอนนี้ฉันทำใจได้แล้วว่าโลกของอุดมคติกับโลกของความเป็นจริงมันไปด้วยกันไม่ได้ เช่น ทุกคนบอกว่าให้สังคมที่กำลังก่อการร้ายเนื่องมาจากให้ทุกคนยอมรับความแตกต่าง แต่เมื่อสังคมส่วนเล็ก ๆ ที่ไม่ยอมรับความแตกต่างกันในเรื่องเล็กน้อยที่ฉันเจออยู่ ฉันเข้าใจความรู้สึกของกลุ่มคนพวกนั้นแล้ว เพราะว่าอยู่ในสังคมที่ไม่นับถือคุณค่าของความเป็นคน มองว่าคนทุกคนไม่เท่าเทียมกัน จะทำอะไรกับคนประเภทหนึ่งและจะไม่ทำอะไรกับคนอีกประเภทหนึ่ง
เพื่อนของฉันคนหนึ่งแต่งงานแล้วมีลูกแล้ว 1 คน ฉันดีใจด้วย ฉันดีใจกับสิ่งดี ๆ ที่เกิดกับเพื่อนทุกคน แต่ขอวงเล็บว่าในอดีต แต่ในปัจจุบัน ฉันคิดว่าถ้าเขาไม่จริงใจกับฉันให้ขยะและสิ่งปฏิกูลกับฉันทุกเวลาถ้ามีโอกาสแบบนั้นแล้วฉันจะมอบแต่ดอกกุหลาบสีขาวที่มีแต่มิตรภาพดี ๆ ให้กับเขาได้อย่างไร เขาจะคอยโทรมาหาฉัน มาถามเรื่องของฉัน แต่ฉันก็ไปรู้กับอีกคนหนึ่งว่าเขารู้เรื่องของฉันจากเพื่อนคนนี้ ฉันก็ระวังตัวมากขึ้นจากเป็นคนที่เล่าทุกเรื่องแต่ฉันเป็นคนที่ไม่ไว้วางใจคนไปแล้ว แต่ตอนหลังเพื่อนคนนี้โทรมาระบายเรื่องสามีว่าต้องเข้าโรงพยาบาล ฉันจำไม่ได้ว่าด้วยสาเหตุอะไร แต่เธอเหนื่อยมากกับการต้องเลี้ยงลูกและต้องไปดูแลสามี บางครั้งนั่งรถไปทำงานเหมือนรู้สึกว่าหัวใจหยุดเต้น แล้วกลับมาเต้นใหม่ ตลอดหลายเดือนหรืออาจจะเป็นปี ที่ดูแลสามีที่ท่าทางน่าจะดีขึ้น แต่เพื่อนคนนี้เล่าว่า อยู่ดี ๆ หมอก็ขอตรวจชิ้นเนื้อจากตับไปตรวจ จนทำให้สามี
หน้า 5
ของเธอติดเชื้อ และเสียชีวิตในที่สุด เพื่อนเธอทุกทรมานมาก ฉันก็เห็นใจ แต่ฉันคิดว่ามันเป็น
กรรมมากกว่า กรรมตามทันในชาตินี้ ไม่รู้ว่าเธอจะเชื่อฉันหรือเปล่าว่าเพื่อนคนนี้ชอบกีดกันความรักของคนอื่นทำให้เขาต้องเลิกกันไปโดยทำให้อีกฝ่ายถึงกับต้องลาออกจากการเรียนไป ถึงกับทำให้เพื่อนอีกคนเสียอนาคตไป มีอีกคู่หนึ่งเขารักกันก็ไปแยกเขา โดยทำทุกวิถีทาง ไม่ให้อยู่ด้วยกันอ้างว่าไม่เหมาะสม เป็นไปไม่ได้ ให้เพื่อนคนอื่นสร้างสถานการณ์ให้เหมือนว่าเป็นเรื่องจริงจนเขาเข้าใจผิดกัน และแยกจากกันไปในที่สุด ฉันคิดว่าเรื่องของชีวิตคนเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนและเป็นเรื่องที่สำคัญมาก คุณไม่มีสิทธิไปตัดสินและชี้แนะการดำเนินชีวิตของเขา เพราะว่าทุกคนโตแล้วและสามารถดำเนินชีวิตด้วยตัวของตัวเอง ถ้าเขาทำผิด ฉันคิดว่าเขาคงจะยอมรับโทษอย่างเต็มใจ
ฉันบอกว่าบางทีฉันอาจจะเป็นโสด แต่เพื่อนที่เป็นโสดก็มาหาว่าฉันไปล้อเลียนเธอ ตอนแรกฉันไม่รู้มารู้ตอนที่เขาให้คนมาจีบฉันเพื่อทดสอบว่าฉันอยากเป็นโสดจริง ๆ หรือเปล่า เธอคิดว่าชีวิตของฉันไม่มีค่า เป็นของเล่น ฉันคิดว่าชีวิตของเธอนั่นแหละที่ไม่มีค่าเหมือนเศษธุรีดิน ที่ลอยไปติดคนโน้นทีคนนี้ที เข้าตาเขา ติดผิวเขาแล้วเขาก็ขยะแขยง ต้องไปอาบน้ำชำระล้างออก
คุณปู่ของฉันเสียตั้งแต่ฉันยังเด็ก ฉันจึงจำเรื่องราวไม่ได้มากจำได้ว่าฉันไม่ได้ไปเผาศพเพราะว่าฉันเป็นแผล มีความเชื่อว่าห้ามไปเผาศพ คุณยายของฉันเสียเมื่อฉันทำงานแล้ว และไม่ได้ไปเยี่ยมมากไปทีก็พาท่านไปโรงพยาบาล ตอนนั้นฉันสบายใจมากคิดว่า คุณยายอยู่ใกล้หมอน่าจะหายดี ฉันจึงขอลากลับมาทำงาน แต่ไม่กี่วันคุณยายฉันก็เสีย ฉันกลับไปไม่ทันเห็นแต่คุณยายนอนอยู่บนเตียงคนไข้ไม่หายใจแล้ว ฉันเห็นพิธีศพและเห็นร่างอยู่ในเตาเผา จนเป็นเถ้ากระดูก
เพื่อนมัธยมของฉัน เล่าว่าตอนอยู่มหาวิทยาลัยก็กินยาฆ่าตัวตายเพราะมีปัญหากับแฟนคิดว่าเขาจะทิ้งไป แต่แฟนคนนั้นนั่นแหละที่มาช่วยเขาไว้ได้ทัน เพื่อนเล่าว่าตอนที่หมอล้างท้องนั้นเจ็บมากชาตินี้คงไม่คิดว่าจะทำอย่างนั้นอีก ตอนนี้เธอคนนี้ก็บวชไปตลอด
เพื่อนตอนมหาวิทยาลัยของฉันก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ฉันทราบข่าวตอนที่ฉันอยู่เวียงจันทร์ประเทศลาว ฉันคิดว่าไม่น่าจะเป็นเรื่องจริง แต่ทุกคนก็ไปร่วมงานศพกันมาแล้ว ฉันไปไม่ได้ ฉันคิดว่าเขาเป็นคนโชคดีในเรื่องของความรัก ฐานะก็ดี การไปเที่ยวกันกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ที่
พัทยาก็สนุกมาก เพื่อนบางคนได้ระบายความไม่เข้าใจกันระหว่างเพื่อนด้วยกัน เพื่อนบางคนสารภาพรัก แต่เป็นรักสามเส้า ส่วนฉันก็ขอบคุณคนนั้นที่พยายามจะเข้ามาช่วยเติมเต็มความรู้สึกดี ๆ ให้กับฉัน ฉันคิดว่าฉันเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว มีคนที่ชอบเขาและรักปรารถนาดีกับเขามากมายคิดว่าเขาน่าจะมีความสุขได้ ฉันปรารถนาดีกับทุกคนจนกว่าฉันจะตายไป ด้วยสภาพอย่างไรก็ตาม
ฉันรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ช่วยชีวิตสุนัขตัวหนึ่งทีนอนหายใจอยู่แต่ว่าไม่สามารถขยับตัวได้ ฉันก็ทิ้งมันไปอย่างนั้น ตอนนี้ฉันก็ยังคิดถึงอยู่ ฉันเห็นตามันมองฉัน มันคงจะคิดในใจว่ากรุณาช่วยฉัน
หน้า 6
ด้วย ช่วยด้วย แต่ฉันก็ได้แต่มอง และเดินจากไป, ฉันเห็นเต่ากลางถนนถูกรถทับจนกระดองแตก แต่ฉันก็ไม่ได้ช่วย ตอนนั้นมันมืด รถจักรยานที่ฉันขี่ก็ไม่มีไฟ พอรถมาฉันก็เห็นรถเฉี่ยวมันกระเด็นแต่ไม่ออกจากถนน แต่พอรถไปมันก็มืดอีก ฉันมองไม่เห็นเต่า ฉันจึงไม่สามารถเอามันออกมาจากถนนได้จะรอให้รถมาแล้วเอาเต่าออกจากถนน ฉันก็ไม่ได้ทำ ฉันขี่จักรยานจากมันมาอีก ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไมฉันถึงไม่ช่วย เพราะว่าฉันเป็นคนเห็นแก่ตัวนั่นเอง
ฉันเลี้ยงหมา เวลาที่มันดีฉันก็เลี้ยงดูอย่างดี เวลาฉันมีเรื่องทุกข์ใจ ฉันจะเล่าให้มันฟัง ฉันเห็นมันมองฉัน ฉันยังจำได้ แต่เวลามันซน ฉันจึงโมโห ฉันตีมนเยอะมาก ฉันเป็นคนโมโหร้าย ฉันนำมันขึ้นรถไปไหนมาไหนด้วย และไปบ้านย่าด้วย แต่มีเรื่องที่ฉันต้องทิ้งมันไว้ที่นั่นเพื่อลงมากรุงเทพ ฉันโทรไปอีกทีมันตายแล้ว มันไม่กินข้าว ย่าบอกว่ามันอาการคิดถึงเจ้าของ มันจึงหงอยและตายไปในที่สุด ฉันขอโทษนะ ให้กรรมนั้นมาตกที่ฉันเถอะ ฉันพร้อมที่จะเป็นฝ่ายคอยจนหงอยตายแล้ว
ฉันเลี้ยงแมว ฉันไม่ได้กะจะเลี้ยงมันตั้งแต่ต้น แม่มันมาคลอดถึงหกตัว และกว่ามันจะโตก็เหลืออยู่สี่ตัว มีตัวเล็กสุดท้องที่โดนรถเหยียบจนตาย ฉันเห็นกับตาเพราะว่าฉันดูรถและคิดว่ามันต้องไม่อยู่ใต้รถ แต่ฉันได้ยินเสียงดังแอ๊ก ฉันก็ใจหาย แต่พอรถเคลื่อนออกไป ฉันเห็นส่วนขาและสะโพกแบนราบ ตาเหลือก อุจจาระของมันเกลื่อนกราดและพยายามคิดว่ามันยังไม่ตาย เพราะว่าส่วนหน้ายังใช้การได้ ฉันจึงวิ่งไปหามันเพื่อจะอุ้ม แต่มันพยายามใช้ขาหน้าวิ่งหนี และสามารถใช้ขาหลังได้บ้าง มันเริ่มร้องคงคิดว่าฉันตีมัน และฉันคิดว่ามันคงเริ่มเจ็บแล้ว และวิ่งหนีฉันไปไม่ได้นานมันฟุบลงตะแคง ฉันเห็นฉี่มันไหลไม่หยุดออกมาจากก้น ตอนนี้ตัวมันเป็นปกติคือขาไม่แบนท้องไม่แบน แต่ว่าตัวมันกระตุก แขนขาเกร็ง ตาเหลือก น้ำลายออกมาจากปาก มีเสียงร้อง บิดตัวงอไปมา เหมือนจะกำลังจะสิ้นใจแล้ว และก็ไป ฉันคิดว่ามันไปเร็วเกินไป ฉันยังเห็นมันวิ่งได้อยู่เลย มันไม่น่าจะเป็นอะไรมาก หรือว่าภายในของมันไม่สามารถทำงานได้ เมื่อทุกอย่างไม่ทำงานก็ไม่สามารถดำรงการมีชีวิตอยู่ได้ ชีวิตคืออะไร คือการรวมการทำงานที่ดีเป็นปกติของทุกส่วนเอาไว้ เมื่อมีบางส่วนในร่างกายเสียไป ความรู้สึกก็ไม่มี เมื่อนั้นชีวิตก็ไม่มีอย่างนั้นใช่ไหม
ฉันไม่มีความรักครั้งแรกหรอกเพราะว่า ไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนนะซิ ฉันได้แต่ชอบเขาฝ่ายเดียว ตั้งแต่เด็กมีผู้ชายใกล้บ้าน ฉันไม่เคยเล่นกับเขาสักครั้ง พอเห็นเขาใจมันก็ตื่นเต้นไปหมด จนเขาย้ายบ้านไป อยู่โรงเรียนไม่ได้ชอบใครเป็นพิเศษจริง ๆ นะ ชีวิตในโรงเรียนตอนประถมศึกษาสนุกมากทั้งเรื่องเรียนและเรื่องกิจกรรม บางทีอาจจะเพราะว่ามีเพื่อนที่รู้ใจกัน ทำให้ฉันคิดได้ตอนนี้ว่าถ้าเราคบเพื่อนที่โสดเหมือนกันและได้มีกิจกรรมร่วมกันบ้างก็อาจจะครองโสดพร้อมกับมีชีวิตที่สนุกได้ไปจนวันตายเนอะ แต่ว่ามันไม่ได้เป็นอย่างนั้น เพราะว่าเมื่อเพื่อนต้องการมีแฟนและไปใช้
หน้า 7
ชีวิตร่วมกันดังนั้นเวลาทั้งหมดและปัญหาก็ต้องใช้ไปกับเรื่องส่วนตัวมากจนไม่มีเวลาให้เพื่อน แต่ว่าตอนประถมศึกษา ฉันก็มีจูบแรก วันนั้นเรียนอยู่ ฉันก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าเขามาเรียนในห้องฉันได้อย่างไร เพราะว่าเขาอยู่คนละห้อง ฉันไม่ได้เอะใจว่าเขามานั่งอยู่ข้าง ๆ เพราะว่าวันนั้นทุกคนต้องตั้งใจฟัง และพยายามถาม เนื่องจากว่าครูที่สอนมีคนมาดูงานการสอนของครูเพื่อประเมินการสอน อยู่ดี ๆ เขาก็ยื่นหน้ามาจูบฉัน รู้สึกว่าฉันไม่ประทับใจเพราะว่าฉันไม่ได้เต็มใจนะซิ แต่พออีกวันฉันก็เห็นเขาปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเขาก็ไปเดินกับผู้หญิงอื่น พอฉันเดินสวนกับเขา ฉันรู้สึกนิดหน่อย เมื่อเวลาผ่านไปฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอีกเพราะฉันรู้ว่าเขาไม่ได้จริงใจกับฉัน ดีที่ปีถัดไปทุกคนก็ต้องแยกย้ายกันไปเรียนมัธยมศึกษาต่างโรงเรียนกัน ตอนนี้ฉันกลับไปคิดว่าทำไมไม่เหมือนกับคนอกหัก ก็เพราะว่าการที่ไม่คิดมาก ไม่จมปักกับเรื่องที่ยังมาไม่ถึง อยู่กับปัจจุบัน อยู่กับความจริง ไม่คิดเข้าข้างตัวเอง ไม่คิดจินตนาการไปเอง มันก็เลยทำให้ฉันไม่รู้สึกเสียใจ ฉันต้องสู้ต่อไป ดูเหมือนว่าข้อปฏิบัติมันเยอะแต่ว่าเมื่อทำได้แล้วจะรู้สึกว่าตัวเองมีพลังอย่างบอกไม่ถูกอาจจะเป็นเพราะรู้ว่าตัวเองยังมีคุณค่าอยู่ ไม่ได้ถูกเขาทิ้ง ฉันยังไม่ได้เผลอใจ และรักเขาสักหน่อย
ตลกที่ตอนมัธยมศึกษา ฉันก็ยังคงแอบชอบอยู่ ชอบคนนั้นชอบคนนี้ ไม่ได้คุยกับคนที่แอบชอบสักครั้ง ฉันจะหลบตลอด ฉันอายมาก ความรู้สึกส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องของความทุกข์ ทุกข์เรื่องเรียนที่ยาก ฉันเป็นคนที่ไม่ชอบวิชาคำนวณ ทำไม่ได้เลยจริง ๆ ทุกวันนี้ฉันก็ยังทำไม่ได้ ดีที่ฉันไม่ได้มีความรู้สึกนั้นกับเพื่อนในห้อง มาทราบทีหลังว่าเพื่อนบางคนแอบชอบฉัน ทั้ง ๆ ที่ตอนมหาวิทยาลัยถึงจะอยู่ต่างมหาวิทยาลัยกันเวลาเจอกันสองคนเขาถามบางอย่างกับฉัน ฉันก็ตอบสิ่งที่ไม่ควรตอบไป จนทำให้เขาคิดว่าฉันไม่ได้ชอบเขา ปัจจุบันฉันคิดว่าฉันโง่ที่ไม่เข้าใจเขา
เมื่อมาอยู่มหาวิทยาลัย ฉันก็ยังมีความรู้สึกแอบชอบ ฉันคิดว่าระดับมหาวิทยาลัยนี่แหละคือที่ที่ฉันมีความรักมากที่สุดเพราะว่าการเรียนไม่หนักมากและก็เรียนในวิชาที่ตัวเองถนัดจากการเลือกเข้ามาเรียนในสาขานี้ จะเป็นวิชาที่เฉพาะทางมากขึ้น ได้เจอคนมากมายกว่าสี่พันคน ได้เรียนต่างคณะบ้าง ได้ทำกิจกรรมร่วมกันบ้าง ทุกสิ่งที่ได้พบ ได้คุยกับคนที่ชอบ มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน และที่มันไม่คืบหน้าก็เพราะฉันอีก ฉันรู้สึกว่าการแสดงออกเรื่องความรักเป็นเรื่องผิดปกติหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ เพราะว่าฉันรู้สึกว่าชอบใครละก็จะต้องไม่พูด ไม่แสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา ทั้ง ๆ ที่เขาแสดงออกมา เขาอาจจะรู้ว่าฉันชอบ แต่ถ้าฉันไม่ได้พูดออกไปหรือได้ทำความรู้จักเขาให้มากกว่านี้ ทุกอย่างมันก็สูญเปล่าและคาราคาซังอยู่ในจิตใจตลอดเวลาแม้กระทั่งปัจจุบัน ดังนั้นฉันขอบอกว่าพูดออกไป แสดงออกไปให้เต็มที่ และคิดเสมอว่าฉันได้ทำสุดความสามรถแล้ว ไม่ต้องรอคำตอบ ไม่ต้องหวังว่าเขาจะชอบกลับมา แค่นี้ฉันคิดว่าได้ใช้ความรักที่สิ่งมีชีวิตมีนั้นแล้ว
หน้า 8
ปัจจุบันพอฉันแสดงความรักออกมากับคนที่ชอบเขาก็ไม่ชอบฉันเป็นส่วนใหญ่ ดีที่ฉันสามารถเรียกความเป็นตัวเองกลับมาได้อีก เพราะระยะเวลาและประสบการณ์ รวมทั้งความรักที่เกิดจากโดนหลอกให้รัก เพื่อทำร้ายจิตใจฉันเพื่อให้ฉันทำร้ายตัวเอง ตอนแรกฉันก็ไม่เข้าใจว่าเขาทำอย่างนั้นทำไม เพื่ออะไร ทำไมต้องทำร้ายชีวิตคน ๆ หนึ่งได้ แต่พอฉันกลับมาคิดดูก็เพราะฉันนั่นแหละที่ไม่ดี เขาจึงจำเป็นต้องทำไม่ดีกับฉัน และเกิดจากความรู้สึกของคนเข้ามาด้วยที่ คนที่ไม่ชอบสามารถทำอะไรก็ได้ให้คนที่ไม่ชอบรู้สึกย่ำแย่ ฉันเหมือนคนที่ถูกสาป เหมือนเกิดมาเพราะกรรมที่ทำไม่ดีจากชาติที่แล้ว เพราะว่าการแกล้งว่ารักชอบฉัน ฉันรู้สึกว่าความรักไม่ได้เกิดขึ้นจริง เมื่อไม่มีความรักเกิดขึ้น ก็ไม่มีความรัก การไม่มีก็แสดงว่าเป็นสิ่งที่ว่างเปล่า ดังนั้นฉันคิดว่าความรักของฉันเปรียบเหมือนความตาย ที่จุดมุ่งหมายของการเกิดมามีชีวิตของฉันเพื่อมาเล่นละครชีวิตไปวัน ๆ ตามบทที่ถูกกำหนดมาให้ชดใช้กรรม แล้วก็ตายไป
