เวลาของคนเรา สำคัญมากน้อยแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับการที่เราจะคำนึงถึงมันและคิดว่ามันมีคุณค่าสำหรับเราอยู่เสมอ เราควรจะบริหารเวลาให้เกิดประโยชน์สูงสุด การที่เราปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไป โดยที่ไม่ทำให้เกิดผลประการใดนั้น ถือว่าเป็นการบริหารที่ผิดพลาด และซึ่งเราก็ไม่สามารถที่จะย้อนเวลากลับไปได้ มีหลายอย่างนะคะ ที่ดิฉันนึกเสียดายอยู่จนทุกวันนี้ ถึงเรื่องที่ผ่านเลยไป และเราทำผิดพลาดในอดีต รวมถึงปล่อยให้ผ่านไปโดยที่ไม่แก้ไขอะไรเลย  ดังนั้นเราควรจะทำวันนี้ให้ดีที่สุด บริหารเวลาในแต่ละวันของเราให้เกิดประโยชน์สูงสุด และเราจะไม่คิดเสียใจภายหลัง

วันนี้ดิฉันได้นำบทความที่เกี่ยวกับเวลามาฝากไว้เป็นข้อคิดเตือนสติกับทุกคน

บุคคลไม่ควรตามคิดถึงสิ่งที่ล่วงไปแล้ว ด้วยอาลัย
และไม่พึงพะวงถึงสิ่งที่ยังไม่มาถึง

สิ่งที่เป็นอดีตก็ละไปแล้ว...
สิ่งที่เป็นอนาคตก็ยังไม่มา

ผู้ใดเห็นธรรมอันเกิดขึ้นเฉพาะหน้าในที่นั้น ๆ อย่างแจ่มแจ้ง
ไม่ง่อนแง่นคลอนแคลน
เขาควรพอกพูนอาการเช่นนั้นไว้

ความเพียรเป็นกิจที่ต้องทำในวันนี้
ใครจะรู้ความตาย แม้พรุ่งนี้...

เพราะการผิดเพี้ยนต่อมัจจุราชซื่งมีเสนามาก ย่อมไม่มีสำหรับเรา

มุนีผู้สงบ ย่อมกล่าวเรียก ผู้ที่มีความเพียรอยู่เช่นนั้น
ไม่เกียจคร้าน ทั้งกลางวันกลางคืน
ว่า ผู้เป็นอยู่แม้เพียงราตรีเดียว ก็น่าชม.
...........................................................

(ที่มา: คู่มือพุทธบริษัท ฉบับสมบูรณ์: บทสวดมนต์ทำวัตรเช้า-เย็น แปลไทย ของธรรมสภา)

อดีตที่ผิดพลาดไปแล้ว เราไม่สามารถย้อนกลับมาได้ แต่เราสามารถที่เริ่มต้นใหม่ได้ จงอย่าหลง และอย่ายึดติดกับสิ่งเดิมๆนะคะ