ถ้าพูดถึงหน่วยงาน องค์กรที่ฉันทำงานคงไม่มีใครรู้จักเป็นแน่แท้ เพราะแม้แต่ฉันเองตอนมาสมัครงานที่นี้ใหม่ๆ ยังไม่รู้เลยว่ามีที่แบบนี้อยู่ใกล้บ้านฉันด้วย ที่ทำงานของฉัน "อุทยานแห่งชาติศรีลานนา" (จะว่าไปยิ่งใหญ่พอดู ก็ดูสิแห่งชาติเชียวนะ) ตั้งอยู่ที่ต.บ้านเป้า อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่ บอกไปแบบนี้ไม่มีใครรู้จักแน่นอน แต่ถ้าบอกว่าอยู่แถวๆ "เขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชล" ละก็รู้ทันที่ถ้าเคยไปนะ ต่อไปจะบอกประวัติคร่าวๆ ให้รู้กัน

     "อุทยานแห่งชาติศรีลานนา ประกาศจัดตั้งเมื่อปี 2532 เป็นลำดับที่ 60 ของประเทศ (ประเทศไทยมีอุทยานฯ ร้อยกว่าแห่ง ทั้งทางบกและทางทะเล) ดูแลพื้นที่ 3 อำเภอด้วยกัน ได้แก่ พร้าว (ทั้งอำเภอ) เชียงดาว และแม่แตง (บางส่วน) มีหน้าที่ในด้านการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ  ,เป็นแหล่งเรียนรู้ทางวิชาการ และเป็นแหล่งท่องเที่ยวด้วย มีการแบ่งงานเป็น 3 ฝ่าย 1.ฝ่ายบริหารทั่วไป 2.ฝ่ายวิชาการและนันทนาการ และ3.ฝ่ายอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ"

     สำหรับตัวฉันทำงานในฝ่ายวิชาการและนันทนาการ มีผู้ร่วมงาน 10 คน ก็มีหน้าที่ต่างกันไปแต่ส่วนมากจะทำงานร่วมกัน ส่วนฉันทำหน้าที่เป็นธุรการฝ่ายฯ ก็ทำงานเอกสารทุกอย่าง เช่น รายงานและบันทึกการประชุม ,รายงานผลงานประจำปีและการนำเสนอผลงาน ,บันทึกข้อมูลสถิติต่างๆ ในระบบฐานข้อมูล ,หนังสือภายนอก-ภายใน และรายงานรูปเล่มทุกอย่าง  นอกจากนี้ ยังจัดค่ายเยาวชนอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติฯ ,ค่ายราษฎรอาสาสมัครพิทักษ์ป่า ,เป็นวิทยากรนำเดินเส้นทางศึกษาธรรมชาติ ,เป็นวิทยากรโครงการนำความรู้สู่โรงเรียน ,ร่วมทำกิจกรรมด้านการอนุรักษ์กับหน่วยงานองค์กรท้องถิ่น เช่น ปลูกป่า สร้างฝาย ,บางครั้งก็เป็นช่างภาพ และก็ทำงานอื่นๆ ตามที่ได้รับมอบหมาย เป็นงานจับฉ่ายอะไรก็ทำได้หมด ก็ทำงานมาได้จะ 5 ปีแล้วนี่หน่า 

     สรุปแล้วเหนื่อยแต่สนุก เพราะได้รู้จักพบปะผู้คนมากหน้าหลายตา ทุกหน่วยงาน ทุกระดับชั้น ทำให้รู้จักการปรับตัว การวางตัวให้เข้ากับคนอื่น จากเมื่อก่อนเป็นคนปิดกั้นตัวเอง กว่าจะเปิดรับใครสักคนใช้เวลานานมาก เป็นคนที่ไม่ชอบพูดกับคนแปลกหน้าหรือคนที่ไม่คุ้นเคยกัน และเป็นคนไม่กล้าแสดงออก แต่เดี๋ยวนี้จะเจอคนเป็นร้อย หรือแปลกหน้าแค่ไหนก็ไม่เป็นปัญหา

      ที่จริงจะว่าไปที่ที่ฉันทำงานมีความสำคัญระดับชาติเชียวนะ มันยากแค่ไหนกับการที่จะทำให้คนหนึ่งคน หรือคนหลายๆ คน เข้าใจ และเกิดจิตสำนึก หันมาสนใจ ใส่ใจ ร่วมกันอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่ให้ยั่งยืน ทุกวันนี้มนุษย์ต้องเจอกับภัยธรรมชาติหลายรูปแบบ แต่เพราะหลายคนลืมนึกไปว่ามนุษย์ก็เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ เป็นทรัพยากรประเภทสามารถทดแทนหรือเกิดขึ้นใหม่ได้ แต่ทำไมยังทำร้ายธรรมชาติอยู่อีก การทำร้ายธรรมชาติมันก็เหมือนกับการทำร้ายตัวเอง ว่าไหม (นอกเรื่องไปนิด)

      สุดท้าย ฉันขอฝากเพื่อนที่เป็นครูหรือจะได้เป็นในอนาคต ปลูกฝังเรื่องทรัพยากรธรรมชาติและการอนุรักษ์ไว้ด้วยนะ เพราะเผ่าพันธุ์มนุษย์จะอยู่รอดได้นานแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับธรรมชาติว่าจะเมตตาปราณีเท่าไหร่ และขอให้เพื่อนๆ ทุกคนมีความสุขมากๆ นะจ๊ะ

     สุดท้าย สุดท้าย และสุดท้าย เอารูปที่ทำงานมาให้ดู เผื่อใครอยากมาเที่ยวว่างๆ ก็มาได้นะ