คนเราจะเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับการทำตัวของตัวเอง เราเลือกที่จะเป็นได้ตามที่เราชอบ แต่จะมีสักกี่คนที่ชอบแบบเราที่เป็น

เสียงดังแว่วๆ....มาจากทางหน้าบ้าน....

ที่เรียกว่าเกือบจะร้าง....เป็นที่ซุกหัวนอนของใครบางคน.....มุ้งไม่เคยได้เก็บ  ไฟไม่มี (ถูกตัดไปนานมากแล้ว)

เสียงบ่น...พึมพำแต่เพียงลำพัง...

เป็นเสียงพูดคนเดียวของชายข้างบ้านอายุประมาณ 50 กว่าๆ

เมื่อก่อนเคย.......มีลูก3 คนและภรรยาอีก 1 คน

แกเป็นช่างตัดผมที่เคยโด่งดัง.....

ร้านที่ทำมาหาเลี้ยงชีพก็เป็นมรดกตกทอดของพ่อ.....ได้ทิ้งเอาไว้ให้ มีลูกน้องหลายคน

ก่อนนั้นบ้านหลังนี้ได้อาศัยกันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อ แม่ ลูกๆ

ภรรยามีอาชีพรับจ้างรีดผ้า

ซึ่งทุกเย็นจะมีวงเหล้า.....และเสียงทะเลาะกันในวงเหล้า ไล่ตีกัน

(ทำเอาเสียวทุกวันไป...ก็กลัวลูกหลงมา)

บางวันก็เสียงด่าทอ ลูก เมีย

วันดีคืนดีลูกทะเลาะกับพ่อ

พ่อไล่ลูก เมีย เป็นแบบนี้ประจำ

อยู่มาวันหนึ่ง แกหายไปได้ข่าวว่าป่วยไปนอนโรงพยาบาลหลายคืน หมอห้ามเด็ดขาดให้เลิกเหล้า

ต่อมาย้ายบ้านไปเช่าหลังใหม่เป็นบ้านตึกแถว สะดวกสบายขึ้น  ก็ลูกคนโตได้ทำงานเป็นผู้จัดการบริษัท

หายหน้าไปหลายเดือน

ต่อมาในคืนหนึ่ง ลูกชายคนดีพามาทิ้งเอาไว้ที่บ้านหลังเดิม....คนเดียว

เมาหนักยิ่งกว่าเดิม  ข้าวไม่มีจะกิน  ข้างบ้านก็สงเคราะห์ให้

มีอะไรให้กินบ้างไหมครับ....(เสียงน่าสงสารมาก)ถามด้วยท่าทางที่หิวจัด

มีค่ะแต่หูงไว้ตั้งแต่เช้า....เหลือจากเด็กๆกินไปโรงเรียน น้ำแกงก็พอมีนะ

อะไรก็ได้....กินได้ทั้งนั้น

เดินแทบจะไม่ไหว....ตกบันไดให้ได้คลาน....สี่ขา(จริงๆ) เป็นแบบนี้ทุกวัน จนไม่กล้ามอง

ลูกๆไม่เคยมาถามข่าวคราว....

 เสียงพูด....คนเดียวอีกแล้ว

  พึมพำ....แว่วมา