วันนี้ผู้เขียนได้มีโอกาสเข้าร่วมอบรม Gotoknow version2 ซึ่งผู้ที่เข้าร่วมก็มีอยู่หลายกลุ่ม คือกลุ่ม Blogger กลุ่ม CKO กลุ่มคณะกรรมการ KM นอกจากนี้ยังมีกลุ่มผู้แทนหรือตัวแทน และกลุ่มน้องใหม่ไฟแรงประมาณว่ามาสังเกตุการณ์ ภาคเราก็ไปกัน 6 คน คือ อ.ปารมี พี่เม่ย คุณโอ๋ คุณ LOVE แม่ต้อย แล้วก็ผู้เขียน จึงขอถือโอกาสทำ AAR สักเล็กน้อย
• จุดมุ่งหมาย : ขอบอกก่อนว่าผู้เขียนมีความมุ่งหวังจากการอบรมครั้งนี้มากมายหลายข้อเหลือเกิน
1. ต้องการไปเจอ Blogger ตัวจริงเสียงจริง ท่านอื่น ๆ
2. ต้องการเจอกับดร. จันทวรรณ ผู้พัฒนาระบบซึ่งได้ยินกิตติศัพท์มานาน ทั้งอ่านจาก Blog และ ฟังจากBlogger อย่างคุณโอ๋ (ผู้เขียนอดภูมิใจไม่ได้ว่าที่แท้แล้วผู้ที่พัฒนาระบบก็คนมอ.เรานี่เอง)
3. กะว่าจะไปฟัง ฟัง และฟัง พร้อมทั้งเก็บเกี่ยวสาระจากทุก ๆ ท่านที่ไป (แต่ไม่คาดคิดว่าจะต้องไปพูดด้วย ซึ่งผู้เขียนกับคุณ Love คิดเหมือนกันว่าชอบคุยกันเอง แต่ไม่อยากพูดแสดงตัวต่อหน้าคนอื่น ๆ ) 4. พอดีช่วงนี้ไม่ค่อยได้ไปไหน เลยถือโอกาสเปิดหู เปิดตา และจะได้นำไปเขียนในข้อตกลงภาระงานได้ว่าเราก็ไปอบรมมา (หนีงานเล็กน้อย แต่ยังรักงานน๊ะค๊ะ)
• สิ่งที่ได้เกินคาด : ก็มีอีกหลายข้ออีกนั่นแหละ
1.ไม่คิดว่าจะมีคนรู้จักเรา พอคุณเมตตา แนะนำ ก็เลยอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้
2. ตัวจริงเสียงจริงคนที่เราเคยเห็นรูปดูดีกว่ากันเยอะเลย และผิดกับที่คาดไว้หลายคน (ยกเว้นคนภาคเรา เพราะเจอกันเป็นประจำอยู่แล้ว) ตัวอย่างเช่นดร.จันทวรรณ ยังดูเด็กมากแถมยังตัวเล็กกว่าที่คาด คุณเมตตาก็ตัวเล็กกว่าในรูป คุณรัตติยา ท้วมกว่าที่คาด อีกทั้งคุณตูมปัง รวมทั้งน้องคนอื่น ๆ
3. ประทับใจกับเรื่องเล่าเกี่ยวกับการเขียนบันทึกของคุณจุด(จุฑารัตน์) 4. จับประเด็นได้จากหลาย ๆ ท่าน
5. เกินคาดมาก ๆ ดีใจที่สุดก็ตรงที่พบว่าเอกสารของดร.จันทวรรณ ได้กล่าวถึงวิธีการแก้ปัญหาที่ผู้เขียนกำลังประสบพบเจอ ก็คือการแก้ปัญหาของเครื่องคอม ฯ ที่ไม่มีแถมเครื่องมือปรากฏ (หรือ Toolbar) แม้แต่คุณโอ๋ ก็อดหันมายิ้มกับผู้เขียนไม่ได้ รวมทั้งคุณ Love อีกคน
• สิ่งที่ได้น้อยกว่าคาด :
-มีผู้เข้าร่วมอบรมน้อยกว่าที่คาดพอสมควร แม้แต่คนภาคเรา โดยเฉพาะ Blogger เพราะมีอะไรก็จะได้ถามปัญหาหรือข้อเสนอแนะโดยตรง จากดร.จันทวรรณ เพราะต่อไปท่านบอกว่าจะหันเหเป็นผู้พัฒนาระบบแต่เพียงอย่างเดียว
-ก็ไม่ได้ทำ workshop น๊ะ สาเหตุเพราะระบบยังช้าอยู่ และยังคงช้าอีกต่อไปสัก 2 อาฑิตย์
• ข้อเสนอแนะ
1.อยากให้มีการรวมพลคนเขียน เขียน Blog เป็นประจำ อาจจะทุก 2 - 3 เดือนอาจจะสัก 2 -3 ชั่วโมง เพื่อจะได้มีการแลกเปลี่ยนแบบ F2F บ้าง
2.อยากให้มีการแยกจัดระหว่างกลุ่ม Blogger CKO หรือคณะกรรมการ KM
3. อ.จันทวรรณ น่าจะมีเลขาประจำตัวสักคน เพราะดูแล้วสงสารอาจารย์จริง ๆ ไหนจะต้องดูแลทั้งระบบ เป็นอาจารย์ผู้สอน งานเยอะมาก ๆ แถมความต้องการจาก Blogger ก็มีมากมายหลายข้อเหลือเกิน สรุปว่ายังต้องทำอะไร ๆ อีกเยอะ ๆๆๆๆๆ
คิดว่าหลาย ๆ คนที่เข้าร่วมในวันนี้ คงจะมีความรู้สึกเหมือนคุณศิริ หลังจากนี้ไปเราคงใช้ gotoknow version 2 กันอย่างถูกวิธีมากยิ่งขึ้น ตรงตามวัตถุประสงค์ของ ดร.จันทรวรรณ ผู้พัฒนาระบบ เสียดายนิดเดียวตรงที่ไม่ได้มีโอกาสได้ฝึกปฏิบัติจริง ขนาดตัวเองพาโน๊ตบุ๊กไปด้วย แล้วลองทำตามที่ ดร.จันทรวรรณ บรรยาย ก็ยังตามไม่ทัน เนื่องจากความช้าของระบบ เลยทำให้สิ่งที่คาดหวังอันดับแรกคือ อยากจะ post รูปตัวเองลง blog โชว์ความงามกับเขาบ้าง ก็เลยยังทำไม่ได้ซะที คงต้องเอาเอกสารของ ดร.จันทรวรรณ กลับมาศึกษาอย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่ง (อ้อ อีกอย่างหนึ่ง แอบรู้สึกภูมิใจนิด ๆ ที่ถึงแม้ตัวเองจะไม่ได้ post รูปตัวเองขึ้น blog แต่คุณศิริ ก็ยังจินตนาการถึงตัวเอง ขอบคุณมากนะคะ)
ดีใจค่ะ ที่ได้เจอกับ คุณรัตติยารวมทั้ง Blogger อีกหลายคน เพราะก่อนหน้านี้ยังคุยกับคุณโอ๋ถึงคุณรัตติยาอยู่เลยค่ะ ว่าอยากเจอตัวจริง
เปิดอ่านอยู่พักใหญ่ วันนี้เร็วแฮ่ะ หลังจากที่ไม่ได้เปิดเข้าไปอีกเลยตั้งแต่ 23 มิย. ด้วยความคิดว่ารอระบบเร็วก่อน ค่อยเข้ามา เปิดเจอ บันทึกคุณศิริ จะ comment เดี๋ยวก่อน ต้อง lock in เข้าใช้ระบบก่อน ข้อนี้เป็นความรู้ใหม่ที่ได้จาก การรวมพลคนเขียน blog ครั้งนี้จริงๆ เพราะหลายๆครั้งที่เข้ามาโดยมีเวลาไม่มาก พฤติกรรมคุณเมตตา คือสแกนอ่านให้รู้ว่า วันนี้
1.แฟนเพลงของเราคนไหนเขียนบ้าง พอเจอ ก็จะรีบ แจมเข้าไป เป็นกำลังใจบ้าง ต่อยอดบ้าง
2. หาเรื่องที่เราสนใจอ่าน แล้วร่วมต่อท้ายความเห็น
3. ถ้าเป็นคน มอ.เขียนนี่คุณเมตตา จะสนใจ อ่านอย่างละเอียดทุกเรื่อง
หลังจากทำเช่นนี้ ทุกเช้าก็จะทำงาน ประชุมหรือไปไหนตาม ภารกิ่จในแต่ละวัน และก็จะกลับไปเขียนสาระที่บ้าน ค่อยโพสต์ อีกครั้ง
ทำเช่นนั้นอยู่จนเคยชิน ไปแจมใครเขาก็ไม่เคยรู้ว่าหายสาบสูญไปไหน แต่ก็เป็นคำถามเหมือนกันว่า
เอ๊ะ ทำไมบางครั้งมีชื่อเราในช่องให้ความเห็น บางครั้งต้องพิมพ์เอง เพิ่งได้รู้ในวันนี้เอง ขอบคุณค่ะสำหรับ AAR นี้ ได้เห็นอีกมุมที่ทางผู้จัดคิดไม่ถึง