พระคุณบิดา พระคุณมารดา และพระคุณครู

แด่   ครูผู้มีพระคุณ

 

พระคุณที่สาม งดงามแจ่มใส

แต่ว่าใครหนอใคร

เปรียบเปรยครูไว้ว่าเป็นเรือจ้าง...

 

จะมีใครบ้างไหมบนโลกนี้จะเป็นศิษย์ไม่มีอาจารย์...หากเป็นเช่นนั้นจะเรียกว่าศิษย์ได้อย่างไรกัน  ตั้งแต่เกิดมาครูคนแรกและคนที่สองที่สอนให้ฉันตั้งไข่ สอนฉันคลาน สอนฉันเดิน สอนฉันวิ่ง และยังสอนฉันพูด บุคคลที่เราเรียกกันสั้น ๆ ว่า "พ่อ" "แม่"

 

คำสั้น ๆ แต่หากเป็นคำที่มีความหมายและไม่สามารถบรรยายได้สิ้นสุด คงจะตรงได้กับเพลง "ใครหนอ" ที่มีเนื้อเพลงบางตอนว่า

"...จะเอาโลกมาทำปากกา แล้วเอานภามาแทนกระดาษ เอาน้ำหมดมหาสมุทรแทนหมึกวาด ประกาศพระคุณไม่พอ..."

 

และเมื่อตัวฉันนั้นได้เติบใหญ่ ฉันได้ก้าวออกจากรั้วบ้านมาสู่รั้วโรงเรียน สิ่งที่ฉันได้เห็นเบื้องหน้าเป็นภาพครูผู้หนึ่ง บุคคลที่จะรอรับฉันเวลาที่ฉันจะก้าวเท้าเข้าโรงเรียน หรือ เป็นคนที่คอยปลอบฉันเวลาฉันร้องไห้อยากกลับบ้าน เมื่อเวลาได้ผ่านไปกับการอบรมสั่งสอนของครู ฉันก็ได้ค้นพบว่ายังมีใครคนหนึ่งที่หวังดีและสอนฉันให้ได้เรียนรู้อะไรต่าง ๆ ไม่น้อยไปจาก "พ่อและแม่" เป็นคนที่ฉันเรียกว่า "คุณครู" หรือ "พระคุณที่สาม"

 

ผู้มีพระคุณ ที่เป็น พระคุณที่สาม ของฉัน มีมากมายเหลือเกิน

แต่หากจะขอกล่าวถึงท่าน ฉันอยากจะขอกล่าวถึง อาจารย์แอน อาจารย์แนะแนวท่านหนึ่งที่เป็นแรงบันดาลใจให้ฉันได้มาเรียนจิตวิทยา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อย่างที่อาจารย์ได้เคยผ่านประสบการณ์ดีดีมาก่อน อาจารย์คงไม่รู้ว่า คำพูดเพียงไม่กี่คำของอาจารย์จะทำให้ชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งได้พบกับสิ่งดีดีภายใต้บ้านสีเทาจิตวิทยาเบื้องหน้าทั้งหลายนี้

 

จากคำพูดที่ว่า

 

"หนูมีอะไรก็บอกครูได้นะ"

 

แค่ประโยคสั้น ๆ นี้มันทำให้ใจของฉันจากที่เต้นปกติกลายเป็นหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื้นตันในคำพูดคำนี้ ฉันไม่รู้ว่าอาจารย์รู้ได้อย่างไรว่าฉันมีอะไรใจในที่มันอัดอั้นอยู่ ทั้งที่ฉันไม่ได้เปิดเผยให้ใครได้เห็นหรือได้รู้ แต่กับอาจารย์แอน อาจารย์ไม่เป็นเช่นนั้น อาจารย์รู้ว่าภายใต้ใบหน้าอันสดใสของวัยรุ่นคนหนึ่งมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าน้้น

 

ฉันอยากจะขอบคุณอาจารย์มาก ๆ ที่เข้าใจฉันในสิ่งที่ฉันปกปิดมันเอาไว้ การที่ฉันได้รู้ว่ายังมีใครคนหนึ่งที่ยังเฝ้ามองฉันและเข้าใจฉัน ฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างไม่ได้เตรียมตัว มันทำให้ฉันมีความสุขและมีความหวังเกิดขึ้นในใจ ความสุขที่เกิดขึ้น คือ การได้รักอาจารย์และได้รับพลังใจในการที่จะก้าวต่อไป ความหวังที่เกิดขึ้นในใจ คือ ความหวังที่จะเป็นครูแนะแนวที่ดีอย่างอาจารย์ให้ได้

 

"ฉันจะเป็นครูที่เข้าใจนักเรียน แม้ไม่ใช่ทั้งหมดของอาจารย์ที่ฉันจะทำได้ แต่มัน คือ ความหวังและเป็นความฝันที่สักวัน ฝันนั้นจะเป็นจริง"

 

ถึง  คุณครูผู้มีพระคุณทุกท่าน

"ครูคะ...ศิษย์ไม่มีอะไรมอบให้ครูนอกจากคำเอื้อนเอ่ยที่จะกล่าว ขอขอบพระคุณครูบาอาจารย์ทุกท่านที่ทำให้ศิษย์ผู้โง่เขลาวิชาผู้นี้ ได้กลายมาเป็นผู้เป็นคน ตอนนี้ศิษย์กำลังจะตามรอยครู  ศิษย์จะเป็นครูที่ดีเหมือนครู ศิษย์จะแทนคุณครูด้วยการเป็นครูที่ดีของศิษย์ต่อไป แม้วันเวลาจะเดินทางไม่ยอมหยุดพัก ความเหนื่อย ความชราแม้จะมาเยือนครูทุกวี่วัน แต่ศิษย์ผู้นี้ยังคงระลึกถึงพระคุณครูเสมอ ขอคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ได้ดลบันดาลให้ครูที่รักและเคารพของศิษย์ทุกท่าน ได้พบแต่ความสุข โรคภัยไข้เจ็บใด ๆ อย่าได้กล่ำกลาย หากความกตัญญู คือ การตั้งใจเรียนหนังสือและเป็นคนดีของสังคม ศิษย์อยากจะบอกครูว่าตอนนี้ ศิษย์ได้คารวะครูด้วยความกตัญญูแล้วคะ"

 

หากความดีอันใดที่พึงจะเกิดขึ้นกับศิษย์ผู้นี้ ศิษย์ขอให้ความดีทั้งหลายทั้งปวง ได้อำนวยอวยพรและเดินทางไปถึงพระคุณบิดา พระคุณมารดา และพระคุณครู ผู้ที่ฉันรักและผู้ที่รักฉัน

 

และหากบันทึกนี้ได้สร้างแรงบันดาลใจให้ใครสักคนได้รำลึกถึงพระคุณครู

แม้เพียงนิด หรือ เพียงเสี้ยวของความรู้สึก

 

ผู้บันทึก จักขอบพระคุณล่วงหน้ามา ณ ที่นี้ด้วย