รายการเชฟกระทะเหล็ก เป็นรายการที่ผมชอบดู ถ้าบังเอิญเปิดเจอ
ทางเจ้าภาพจะมีพ่อครัวเก่ง เป็นพ่อครัวอาหารจีน อาหารฝรั่ง และอาหารญี่ปุ่น
แล้วจะมีคนที่จะมาท้าทายทำอาหารแข่งกัน มีทีมกรรมการ ๔-๕ คน ชิมและตัดสิน
ส่วนใหญ่พ่อครัวเจ้าภาพจะชนะ การแข่งให้เวลาในการทำอาหาร ๑ ชั่วโมง
สิ่งที่ประทับใจก็คือ อาหารแต่ละอย่างที่ทำออกมาจะเป็นอาหารที่ไม่เคยมีมาก่อน คือต้องมีความคิดทำสิ่งใหม่ๆขึ้นมา ไม่ใช่เกมส์ประเภทเสี่ยงดวง หรือทดสอบว่าใครจำได้มากกว่าใคร อย่างเกมส์ทีวีของไทย
สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดคือเมื่อตัดสินแล้ว ทั้งสองฝ่ายจะชื่นชมกันและกัน และเชื่อคำตัดสินของกรรมการเสมอ ไม่เคยประท้วงออกทีวีเลย (หรือตัดไปก็ไม่รู้)
ขณะที่กำลังเขียนนี้ เขากำลังแข่งทำอาหารจากหูฉลามกัน บอกว่าต้นทุนค่าหูฉลามที่นำมาใช้ครั้งนี้มีราคาเกือบล้านบาทไทย
หูฉลามที่นำมาใช้มีฉลามโบนิโต (ซึ่งเป็นชนิดหนึ่งที่กินคน) ฉลามสีน้ำเงินของนอร์เวย์ที่ต้องเอาหูมาตากแห้งที่จีนอีก ๖ เดือน จึงมีราคากิโลละ ๑ แสนบาท
ปกติผมมักจะแอนตี้ที่จะสั่งหูฉลามมารับประทาน เหตุผลอันงามที่ยกมาอ้างคือเพื่อไม่ให้มีการทำลายฉลาม แต่หากนำมาวางบนโต๊ะแล้วก็ไม่ปฏิเสธที่จะรับประทาน เพราะเกรงจะเสียของ
คุณสามารถครับ พอผมวิเคราะห์ช่อง ๒.๕ แล้วที่แท้เป็นเพราะไม่มีเงินที่จะซื้อกิน ที่แอนตี้คนอื่นก็เพราะอิจฉาที่เขามีตังซื้อกินครับ ที่ว่าอนุรักษ์นั้นมันคือการสร้างภาพหรือเสแสร้งของผมเองครับ
