“เสียดาย...ไม่เอามา”
เรื่องเล่านี้ได้รับฟังมาจากผู้รับบริการคนนึง เค้าคงไม่ตั้งใจจะบอกหรือเล่าอะไรให้เจ้าหน้าที่ฟังหรอก แต่เราในฐานะผู้ฟัง ฟังแล้วก็ตอบยากนะเพราะอะไร เรื่องมีอยู่ว่า
ผู้รับบริการ : เฮ้ย! เหนื่อยจังเลย จอดรถตั้งไกลโน้น.... (ด้วยน้ำเสียงลากยาวววว) แล้ววันนี้คนไข้เยอะเหรอน้อง
เจ้าหน้าที่ : ค่ะ วันนี้เยอะค่ะ เชิญนั่งนะค่ะคุณ มาตรวจสุขภาพเหรอค่ะ งดอาหารมาแล้วใช่มั้ยค่ะ
(ณ ตอนนั้นเวลา 11 โมง กว่า ๆ)
ผู้รับบริการ : ครับงดมาแล้วครับ แต่เหนื่อยมาก เดินไกล
เจ้าหน้าที่ : ** ดิฉัน คิดในใจว่าทำไม บ่นแต่เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย อย่างเดียว ไม่บ่นหิวบ้าง เหมือนที่คนอื่น ๆ งดอาหารมาแล้วเค้าจะชอบพูดว่า เจาะเลือดเร็ว ๆ หน่อย เจาะเลือดก่อนได้มั้ย เร็วหน่อยน่ะน้องพี่หิวข้าวแล้ว **** ถ้าเป็นอย่างนี้ฟังบ่อยกว่าจนชิน ก็พอรับรู้ได้ใช่มั้ย แต่????
เจ้าหน้าที่ : ทำไมเหนื่อยมากเหรอค่ะ เจ็บหน้าอก แน่นหน้าอกมั้ยค่ะคุณ
ผู้รับบริการ : ป่าวครับ พี่แค่เหนื่อย เพราะจอดรถไกล เดินไกล
เจ้าหน้าที่ : เหรอค่ะ สงสัยที่จอดรถใกล้ ๆ เต็มมั้งค่ะ เลยต้องไปจอดไกลหน่อย
ผู้รับบริการ : ป่าวหรอก พี่ว่า..ผิดที่พี่มีรถเบนซ์ แต่ดันไม่เอามาต่างหาก ถ้าเอามาก็ได้จอดใกล้ ๆ แล้วล่ะ เฮ้ยเหนื่อย !
??? สรุปว่า วันนั้น พี่เค้าขับรถกระบะมา (แต่เค้ามีเบนซ์ แต่ไม่เอามาวันนี้) และเหลือบมองเห็นช่องจอดรถแถวที่ 1 ปิดไว้ว่าเต็ม แถว 2 ปิดก็แปลว่าเต็ม พี่เค้าก็วนรถออกซ้ายขับไปเรื่อย ๆ ก็ไม่มีที่จอดรถเลย วนไปวนมาก็กลับมาที่เดิมอีก แต่ก่อนจะถึงที่เดิม ก็มีรถเข้ามาเป็นรถเบนซ์มาก่อนหน้า 1 คันพอดี ทาง รปภ. เปิดให้ จอดเข้าแถวที่ 1 ได้เลย ??? นั่นแหละเหตุทำไม ถึงเหนื่อย......น้านนาน..ฮิฮิฮิ |
เรื่องนี้ ฟังแล้วอาจขำ..(ในใจ) แต่สำหรับฉันมันก็ทำให้สะท้อนในใจของฉันตลอดมา ว่าเราควรให้บริการอย่างเท่าเทียมกัน ไม่ว่าคนคนนั้นจะยากดีมีจนอย่างไร เราก็ไม่ควรตัดสินที่รูปลักษณ์ภายนอก เรื่องนี้มันอาจเป็นเรื่องเล็กๆเท่านั้น แต่ในเรื่องเล็กมันแอบแฝงไปด้วยปรัชญาชีวิต หรือที่เรียกง่ายๆว่าสัจธรรมชีวิตที่ยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน.......
เรื่องเล่าเล็กๆโดย
วลัยภรณ์ ศรีเทพ
จนท.แผนกส่งเสริมสุขภาพ
โรงพยาบาลกรุงเทพหาดใหญ่
เสียดายเหมือนกัน ไม่ได้ปั่นจักรยานมา
ขอบคุณเรื่องเล่าดีดีครับ