......ในฤดูร้อนที่แสนระอุ
พระอาทิตย์ยังคงส่องแสงตามหน้าที่อย่างไม่บกพร่อง
ทุกสรรสิ่ง...ยังคงดำเนินชีวิตตามวิถีของตน
ไม่แตกต่างอะไรกับฉัน....
ที่ยังคงเดินตามหาสิ่งที่รักต่อไป...บนเส้นทางที่ฉันไม่ได้เลือก
หรือจะให้สวยหรู่หน่อยต้องบอกว่า" ยังคงเดินตามหาสิ่งที่รักต่อไป...บนเส้นทางที่ฉันโตครเกลียดเลยอ่ะ"
^^"
วันนี้เป็นอีกวันที่วิถีชีวิตยังคงดำเนินเฉกเช่นที่ผ่านมา...
แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป...คือ
รอยยิ้ม...นั้น....จากใบหน้าคมเข้มที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อจากอากาศที่ร้อนในตอนบ่าย
(และแน่นอนว่ารอยยิ้มนั้นย่อมไม่ได้ส่งให้ฉันแน่นอน)
รอยยิ้มนั้น....ยังคงดำเนินผ่านหน้าฉันไปอย่างเหมือนฝัน
ณ วินาทีนั้น ฉันยังคงแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่านี่ความจริงหรือฝันไปกันแน่
จาก วันนั้น ฉันยังคงจดจำรอยยิ้มนั้นได้ดี
ทุกเช้า...ฉันยังคงรอเพื่อที่จะได้เห็นใบหน้าและรอยยิ้มนั้นทุกๆเช้า
แต่อย่างว่า...
เพราะเจ้าคงไม่เข้าข้างเราทุกครั้งไป...
นั้นอาจจะเป็นรอยยิ้มแรกและรอยยิ้มเดียวที่ทำให้ใจสั่นได้มากมายขนาดนี้
ฉันคงจะไม่ได้พบคุณอีแล้ว
ขอบคุณที่ผ่านมา...และจากไป
หากฝากร่องรอยไว้ ณ ดวงใจแสนนาน
...............
แม้วันนี้รอยยิ้มนั้นจะกลับสู่ท้องฟ้าที่เขาจากมา
แต่ฉันจะยังจดและจำรอยยิ้มและความรู้สึกเมื่อวันนั้น ตลอดกาล
................
ทุกครั้งที่มองฟ้า...ฉันจะคิดถึงรอยยิ้มนั้นของคุณ....^^
1 april 2010".....สัตวแพทย์จุฬา
