แมว เป็นสัตว์เลี้ยงที่ค่อนข้างติดเจ้าของ ชอบคลอเคลีย พะเน้าพะนอ แต่บางคนเมื่อแม่แมวออกลูกเยอะจนเลี้ยงไม่ไหวก็เอามาปล่อยทิ้งๆขว้างๆให้เผชิญโลกตามยถากรรม

ยินดีต้อนรับ เจ้า "โป่งข่าม"...

เมื่อสองสามวันก่อนนี้ ผู้เขียนออกไปให้อาหารแมวหลังบ้าน
ซึ่งเป็นแมวที่ไม่รู้ที่มาที่ไป แต่มีสองตัวตัวหนึ่งเป็นตัวผู้
อีกตัวเป็นตัวเมีย ดูๆก็รู้ว่ากำลังตั้งท้องแก่เต็มที...

ด้วยความสงสาร เมื่อมองหน้าเจ้าแมวสองตัวที่มาร้องวิงวอน
ขออาหาร ก็เลยกลายเป็นแขกประจำบ้านที่จะมาร้องเรียก
ทุกเช้า กลางวันและเย็น จนเป็นเรื่องธรรมดาของที่บ้านไปแล้ว
แม้ว่าในบ้านเราก็เลี้ยงไว้อยู่แล้ว ห้าตัว....

ขณะที่กำลังให้อาหารเจ้าแขกสี่ขาสองตัวนั้นอยู่ ก็มีเสียงเมี๊ยวๆ
ดังออกมาจากป่าหลังบ้าน ริมรั้ว แม้จะเริ่มสลัวๆเพราะใกล้ค่ำ
เต็มที แต่ผู้เขียนก็พยายามสอดส่ายสายตา มองหาเจ้าของ
เสียงนั้น....

....แล้วก็ไปสะดุดที่เจ้าแมวตัวน้อยๆ ผอมๆ เดินด๊อกแด๊กๆ
ไต่อยู่ขอบรั้ว...ส่งเสียงเล็กๆ  ประมาณว่า นั่นคือ การแสดง
ความอ่อนน้อม วิงวอน ขอความเมตตา...

ผู้เขียนเดินกลับเข้าบ้าน ตักอาหารแมวใส่ถุงพลาสติก
ออกไปวางให้ที่ริมรั้ว แต่เจ้าตัวน้อยเมินเฉย กลับกัน
เจ้าแมวน้อยเดินด้วยอาการด๊อกแด๊กๆ (ในความเห็นของ
ผู้เขียนคือ อาการเดินแบบเด็กหัดเดิน ยังไม่ค่อยแข็งแรง)
  เข้ามาหา พร้อมเอาหัวไซร้ซุกที่มือของผู้เขียนที่ยื่นออก
ไปทักทาย....

เฮ้อ ใจอ่อนอีกแล้วเรา...เอาเหอะน่า..ถือว่า วันนี้เราได้ลาภ
สัตว์สี่เท้าเข้าบ้านก็แล้วกัน อิอิ..

แล้ก็หอบหิ้วเจ้าตัวเล็กสี่ขาเข้าบ้าน มารู้ทีหลังว่าเป็นตัวผู้ซะด้วยสิ...
แต่ก็ช่างเถอะเรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง (เพราะว่าที่บ้านห้าตัว
เป็นแมวเพศเมียทั้งหมด)...

...คืนนั้น ตลอดทั้งคืน เจ้าถิ่นในบ้านกับเจ้าตัวเล็กที่มาอยู่ใหม่
ต่างไม่คุ้นเคย เลยแสดงอาการหวาดระแวง แผลงฤทธิ์
ขู่เขี้ยวกันทั้งคืน จนต้องออกมาปราม เอาซะจนไม่ต้อง
ได้หลับกันจนเช้า... จนคืนต่อมาก็ค่อยๆปรับตัว จนถึงวันนี้
ก็เริ่มมีแหย่ๆ หยอกๆ เล่นกันบ้างแล้ว....

อ้อน..ซะจนคนในบ้านใจอ่อน รักเจ้า "โป่งข่าม"กันหมดแล้วสิ
(ชื่อนี้ แม่แนนตั้งให้เองคร้าบป๋ม)

ไม่อยู่นิ่ง..ให้ถ่ายรูปเท่ๆสักทีสิน่า...

ออกอาการอ้อน "แม่อ้วน"(ตัวที่นอน) ด้วยการไปคลอเคลีย
และดมกลิ่นแม่อ้วน โดยมีพี่ลิงลมออกอาการสงสัย
ตามดมกลิ่นน้องอยุ่ติดๆ