คำหนึ่งคำ...ซึ้งใจจังคำว่ารัก สุดจะหักห้ามจิตคิดสงสัย
คำว่ารัก...ได้เจ้ามาไม่ทันไร ก็จากไกลหายหน้าไม่กลับคืน
คำว่ารัก...เออหนอเจ้าไปไหน หรือไปหารักใหม่ใจหวานชื่น
คำว่ารัก... รักมากอยากได้คืน ลืมตาตื่นอยากเห็นเธอกลับมา
คำว่ารัก...รักมากดอกจึงชอกช้ำ สุดระกำย้ำความในใจโหยหา
คำว่ารัก...อยู่ที่ไหนโปรดหวลมา ทุกเวลา ใจรอรักให้กลับคืน
วันคืนลับเลยไปไม่อาจหวน
แค่ลมปากฝากคำให้คร่ำครวญ
ปลดโซ่ตรวนจึงชนะพันธะใจ
ดอกไผ่
คิดถึงเพลงนี้เลยค่ะ ...
เพียงคำเดียวที่ปรารถนา อยากฟังให้ชื่นอุราใจพะว้าพะวัง
นานเท่านานพี่คอยจะฟัง คำนี้คำเดียวที่หวังอยากฟังจากปากดวงใจ
...
จำได้จากป๋าร้องบ่อยๆ ค่ะ ... คนสมัยก่อนไม่ค่อยเอ่ยคำรัก ;)
หากแต่ต่อยหนักด้วยการกระทำ ;) ขอให้รักคืนใจ กลับมาในเร็ววันค่ะ
สวัสดีค่ะ
คำว่ารักลอยไกลไม่หวนกลับ วันคืนลับเลยไปไม่อาจหวน
แค่ลมปากฝากคำให้คร่ำครวญ ปลดโซ่ตรวนจึงชนะพันธะใจ
คำว่ารักหากปลดง่ายดั่งคำว่า เหมือนเราปาก้อนหินลงน้ำใส
แค่เดี๋ยวเดียวมองเห็นน้ำกระจาย หินจมหายน้ำสงบนิ่งเหมือนเดิม
ขอบคุณค่ะ...ทีอวยพร กลอนมันพาไปเท่านั้น พี่จรรย์ไม่มีสิทธิรอหรอกค่ะ อิ-อิ
เศร้าจังนะคะ :-o
ต้องขอโทษที่ทำให้น้อง
เศร้า มันเป็นแค่จินตนาการเท่านั้นค่ะ
ความรัก มักจะหลบอยู่ในใจเรานั่นแหละค่ะ ไม่ไปไหนไกลหรอก
นั่นสิ
ถึงไม่ยอมจำนนฟ้าดินไงคะ