บทที่๕
แม่น้ำอ้อม..ปทุม
กินอาหารร้านเดิมที่เคยอิ่ม
อุ่นรอยยิ้มไอรักตักเติมให้
มาวันนี้ กินครั้งนี้ไม่มีใคร
คนคนนั้นไปไหน ไร้เงาเยือน
ผ่านเวลาเนิ่นนานที่พานพบ
คนเคยคบทำใจพร้อย เป็นรอยเปื้อน
ผ่านไปนานหลายปีไม่มีเลือน
ยังเสมือนชัดเสมอเมื่อเธอไกล
กินอาหารที่ร้านเดิม..แม่น้ำอ้อม
คนแห่ห้อมมาอุดหนุนทั้งไกลใกล้
แต่ฉันกินความเหงา เคล้าแสงไฟ
ขาดแกงใจ ต้มยำรัก ผักยิ้มเยือน
อย่าเศร้านานนะคะ โลกใบนี้จะได้มีรอยยิ้มและความสดในเพิ่มขึ้น