เส้นขอบฟ้า

                 มีโอกาสไปศึกษาดูงานการท่องเที่ยวชุมชนที่จังหวัดสงขลา ได้ความประทับใจ บทกวีของอาจารย์สถาพร  ศรีสัจจัง  ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ มาบรรยาย สำนักทักษิณคดีศึกษา เกาะยอ  เป็นความประทับใจที่อยากให้เพื่อน ๆ รู้ว่า นักกวีคิดได้อย่างไรกัน แค่คำถาม "พี่ค่ะ พี่ค่ะ เส้นขอบฟ้ามีเจ้าของไหม๊ค่ะ" มาอ่านบทกวีบทนี้ด้วยกันนะค่ะ แต่อาจจะไม่ถูกต้องทุกคำ เพราะถอดมาจากโทรศัพท์มือถือที่พี่อัดไว้ ต้องขอโทษอาจารย์สถาพรด้วยนะค่ะ  แต่ชอบมาก ๆ  ค่ะ

"ที่เธอถาม"

และทะเลยังคงคลี่คลื่นเคลื่อน

โยนเม็ดน้ำหยาดเปื้อนให้แผดเผา

ลมบ่ายพระปายปักมาบางเบา

และลมบ่าย แต่งเงา ให้หาดงาม

ขาวสูง ยาวใส สีฟ้าสวย

คลี่วงพื้นผวยสีหวานหวาม

แก่วงศ์แววตา........(อาจารย์จำไม่ได้)

ม่วง - ดอกผักบุ้งทะเล นั้น

คลี่กลีบยืนยันรอยแดดย่ำ

บางกลีบบางใบเปิกระบำ

รับการกระทำแห่งแดดงาม

สุดสายตาเพ่งไปเบื้องหน้า

คือเส้นขอบฟ้าที่เธอถาม

บัดนี้ถักแถบเป็นริ้วงาม

คลุมความลับไว้เช่นวันวาน

นิ่ง นิ่ง นั่งนิ่ง เพ่งภาพนั้น

ความคิดตีบตันไปทุกด้าน

นานนัก นิ่งนิ่ง อยู่เนิ่นนาน

เว้งฟ้าทุกด้านก็เปล่าใจ

ไม่มีคำตอบที่เธอถาม

ไม่มีนิยามให้ยืนได้

เห็นเพียงขอบฟ้านั้นแปรปราย

แต่งเพิ่มเติมสายสีฝั่งทอง

เธอถามฉันว่า ขอบฟ้านั้น

มีผู้ใดกันเป็นเจ้าของ

มีผู้ใดหรือ ได้ถือครอง

มีใครจับจองเป็นเจ้าแดน

ง่ายง่าย ซื่อใส ในคำถาม

หากลึกด้วยความหนักแน่น

เนื้อแห่งคำถามคล้ายถามแทน

สังคมแบบแผนปัจจุบัน

น้ำเสียงเปลี่ยวเศร้าและสงสัย

แปลกหน้ากระไรอยู่ปานนั้น

เหมือนมีชีวิตอยู่วันวัน

ในบ่วงแร้วอันไร้ตัวตน

กับความสดใสแห่งวัยสาว

ใครแต้มตาวาวให้หมองหม่น

ใครเปลี่ยนแววหวังเป็นกังวล

ใครแต้มทุกข์ทนให้แก่เธอ

ใครบ้านรู้กฎการเคลื่อนคลื่น

ที่ ริบ ริบ ตื่นเสมอ

คำตอบเสนอคำถาม นั้น

หรือเส้นขอบฟ้ามีเจ้าของ

มีผู้ใดถือครองดั่งเธอถาม

หรือเธอเพียงถามเพราะรู้ทัน

แร้วบ่วงปัจจุบันของสังคม

***************