๒๖

๒๖

 เดินเรื่อยเปื่อย เตร็ดเตร่ไป 

               บนเส้นทางอันสับสนของผู้คน

                 แต่สำหรับฉันแล้วมันเบาสบายเหลือเกิน

 

                                 ล่องลอยปลิวไปเรื่อยๆ ผ่านสวนทางกับผู้คน

                                     ผ่านสวนทางกับสิ่งต่างๆที่สับสน

 

                        เส้นทางอันเบาสบาย ไร้จุดหมาย

 

                                          ฉันเดินยิ้มแย้มเหมือนคนบ้าบอมอมแมม

 

เหมือนผีบ้าผีบอ เหมือนผงฝุ่นไร้ค่า.