Mini_UKM 5 เรามากับความมันส์ เด้อค่ะเด้อ.....!!!!!!

Mini_UKM 5 กับชาวมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง

รายงานโดย สุดปฐพี เวียงสี ลูกศิษย์อาจารย์หมอJJ

(แม้อาจารย์จะไม่รับ เราก็หน้าด้านจะเป็น)


          เราออกเดินทางรอนแรมย่ำรุ่ง มุ่งหน้าสู่จังหวัดนครราชสีมา เมืองปากช่อง อย่างไม่ต้องสงสัยอะไรกันมาก เพราะยังไม่มีใครเคยผ่านมาหรือคิดจะผ่านไปยังเมืองๆนี้

          ผมขึ้นรถตู้ด้วยใจระทึก นึกจะด่าตนเอง เพราะนาฬิกาปลุกไม่ดัง นัดหมาย 06.20 นาฬิกา สุดปฐพี มาตื่นเอา 06.18 นาฬิกา อย่าถามว่า น้ำอาบไหม สระผม แต่งหล่อ ไม่มีได้ทำอะไร ยกเว้น แปรงฟัน

          คณะนักจัดการความรู้ของดอยแง่ม ต่างสนุกสนานกับการเดินทางเป็นอย่างมาก กิน นอน เข้าห้องน้ำ ตลอดเส้นทาง และภารกิจอันยิ่งใหญ่ของกระผม “นายสุดปฐพี เวียงสี” คือ การเป็นผู้ช่วยคนขับรถ หรือ เด็กท้ายรถ หรือให้ดูดีขึ้นมาอีกนิด คือ Navigator เพราะคนขับรถสุดน่ารักของเรา เพิ่งจะมีโอกาสไป “ปากช่อง”ครั้งแรกเช่นกัน

          อาหารมื้อกลางวันของเราจบลงที่เมืองพระพิษณุโลกสองแคว “เมืองพระพุทธชินราชงามเลิศ ถิ่นกำเนิดพระนเรศวร สองฝั่งน่านล้วนเรือนแพ หวานฉ่ำแท้กล้วยตาก ถ้ำและน้ำตกหลากตระการตา” ท่ามกลางความร้อนระอุ อนิจจา ตามประสาคนรักกาแฟ เราจำต้องเสาะหาคาเฟอีนเข้าร่างกาย เพราะเหนื่อยหน่ายกับการเดินทาง

          เราเดินทุ่ง มุ่งหน้า ตามประสาคนบ้านเรา ไปจนถึงนครสวรรค์ หันหาลพบุรี เร่งอีกทีสระบุรี และมาจบที่มวกเหล็ก และปากช่อง เป้าหมายแรกของการเดินทางไป คือ โรงแรมจุลดิศ เขาใหญ่ หิวอย่างแรก 17.45 นาฬิกา นั่นหมายความว่า 11.45 ชั่วโมงที่เราต้องทนทุกขเวทนาบนรถราพาหนะ 1 เมตรคูณ 4 เมตร แม่เจ้า แต่เราก็มาถึงจนได้ ฉันรักปากช่อง

          หากแต่งานนี้ นายหญิงของเรา คือ รศ.กัลณกา สาธิตธาดา จะตามมาสบทบพบกันที่ปากช่อง ทำให้คณะของเราต้องรอ รอ และรอ การมาของนายหญิง แต่การรอของเราเป็นการรอที่มีความสุข เพราะเรารอที่ Parlio มันคืออะไร? ผมเข้าใจว่าเป็นห้างสรรพสินค้ากลางแจ้ง แฝงศิลปะแบบยุโรป น่าเดินดี เพียงแต่ เหนื่อย เมื่อย และล้า

 ณ มุมหนึ่งของร้านบ้านไม้ชายน้ำ

          หลังจากมีสัญญาณว่า เรากลับไปที่โรงแรมได้เลย เพราะนายหญิงมีงานกาล่า พร้อมหัวหน้าฝ่ายประกันคุณภาพการศึกษา คือ คุณกอล์ฟ ชัยพงษ์ ผู้ชักนำผมเข้าวงการ Mini_UKM ในครั้งนี้ และอาจารย์มน อาจารย์สาวชาวใต้ที่น่ารักที่สุดของมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง พรั่งพร้อมกับอีกหนึ่งตากล้อง เจ้าของรางวัลถ่ายภาพได้เยี่ยม เต็มเปี่ยมด้วยบริการ คือ คุณบุญ หนึ่งในสมาชิกดอยแง่ม FC

นายหญิงของเราหายไปไหน?

ฟ้องด้วยภาพจะดีกว่า

 

         อนิจจา ระยะทางกว่า 20 กิโลเมตรจากจุลดิศสู่อาราญาน่า เราจำต้องแวะหาของใช้ส่วนบุคคลประจำตัว เพราะสมาชิกบางคน หน้าตายบอกว่า ลืมเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วย(น้องติ๊ก) พระเจ้าช่วยกล้วยทอดจริงๆๆงานนี้ แต่อย่างไรก็ดี เราเข้าสู่บ้านน้อยหลังเล็กในเวลา 21.00 นาฬิกา ก่อนที่คณะรองอธิการบดีจะเดินทางตามสมทบ และจบกระบวนการแลกเปลี่ยน เรียนรู้ จากเชียงรายสู่ปากช่อง ด้วยการนอนกรน

 

พรุ่งนี้ เรามี Behind The Scene มาฝาก ครับพี่น้อง