กาลครั้งหนึ่งกับแม่ผู้เป็นต้นแบบ…HPH
อาการที่ 1
...ตุ้มๆต่อมๆ...ตุ้มๆต่อมๆ...ตอนเย็นในวันที่ 13 มค. 2553 หายใจไม่ทั่วท้องแล้วเรา พรุ่งนี้แล้วหนา ที่ทีม สรพ.จะเข้ามา Ac.ที่ รพ.ของเราแล้ว เอ!แล้วเราจะทำไงดีเนี้ย ศูนย์คุณภาพTQC บอกว่าให้เราเดินตามทีม 3 ซึ่งมี อ.ทัศนีย์มาดูเรื่อง HPH ให้เราเป็นผู้ประสานงาน ก็ว่าในฐานะว่าเป็นหัวหน้าแผนกส่งเสริมสุขภาพ มันใกล้เคียงกับสร้างเสริมสุขภาพใน HPH มั้ง... แล้วจะเอาไงดี ถ้า อ. ถามอะไรมา ตายแน่เลยเรา ตายอย่างเขียดแน่ ทีม HPH ของ รพ. ใครละหว่า มาตรฐาน อยู่ไหนหว่า โอ้ย จะเป็นลม slide ก็เพิ่งคลอด ซ้อมกันสดๆ เอาเข้าไป แต่เอ ! เราก็ตอบไปตามหัวใจบอกให้ตอบนั่นแหละ ตอบแบบตาใสซื่อแล้วกัน ก็ทีม HPH ก็อยู่ที่ใจของเรานั่นแหละ ที่เราได้ทุ่มเททำมันไป แม้มันจะเรียบเรียงคำพูดให้เป็นภาษาเทพไม่ได้ แต่ก็ใช้ใจสู้กับมันซักตั้ง ให้มันรู้ไปลงมือทำมากับมือจะเป็นใบ้ก็ให้มันรู้ไป…..
และแล้วถึงวันที่ 14 มค.2553 ก็มาถึง...เมื่อถึงคราวเริ่มออกเดินสาย ได้พบ อ.ทัศนีย์แล้ว ตื่นเต้นจังเลย ก็เริ่มแนะนำตนเองให้ อ.ได้รู้จักก่อน ในตอนนั้นยังจำได้ว่าหัวใจเต้นระรัว อย่างกับอะไรดีนะ บอกไม่ถูกทีเดียว ทีมเราก็เริ่มออกเดินทางไปที่คลินิกหัวใจเป็นแผนกแรก แต่สิ่งที่ได้รับจาก อ.ทัศนีย์ในชั่วโมงนั้น เป็นอาการแรกของการเยี่ยมสำรวจในครั้งนี้ คือ
- อาการทึ่ง ! เป็นอาการอึ้งปนประทับใจ ว่าสุดยอดแล้วเรา พบของแท้เข้าให้แล้วล่ะ อ.พูดคุยกับพวกเราด้วยความเข้าใจที่ง่ายๆ เรียบง่ายแต่ได้ใจความที่สุด อย่างที่เค้าเรียกกว่า Get…ไงค่ะ สิ่งที่ออกมาจากปากของ อ. ทัศนีย์ในวันนั้น เป็นสิ่งที่มีคุณค่า ให้พวกเราจดจำ ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง สิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการเรียนรู้ในหน่วยงานเอย , การค้นหาตัวตนความเป็นคนของผู้รับบริการเองเอย , หรือแม้ อ. เดินผ่านรูปภาพที่ติดฝาผนังห้อง อ.ก็ยังสอนพวกเราได้ว่ารูปภาพนี้ได้ให้อะไรกับพวกเรา อีกทั้งเดินผ่านมุมจุดบริการน้ำดื่ม อ.ถามว่าเราเรียนรู้สิ่งนี้ได้อย่างไร อ.เฉลยว่า เราเพียงแต่ติดป้ายว่าจุดบริการน้ำ เราควรเพิ่มเติมสิ่งที่ให้ผู้รับบริการได้เรียนรู้เพิ่มเติมอีกหน่อยว่า ดื่มน้ำอย่างน้อยวัน 8 แก้ว เพื่อ… โอ้วพระเจ้า…อ. เป็นผู้ใหญ่ใจดีที่น่ารักมากๆ อยู่ใกล้ อ. เราสัมผัสได้ว่า อ. มีความสุขกับการได้สอนพวกเรา สายตาของ อ. มันทำให้เราคิดว่าถึงเวลาแล้ว อุทัยวรรณ มันถึงเวลา Eureka….แล้วเรา
พบกับอาการ….ครั้งต่อไปโปรดติดตาม
สวัสดีค่ะ พี่อุ๊
ขอชื่นชมนะคะ ...เยี่ยมมากๆ
กลับมาได้มีเรื่องเล่าตั้ง 3เรื่องแล้ว
แต่ละคนเขียนไม่ธรรมดานะคะ....เก่งๆๆ
มาทักทายและเป็นกำลังใจค่ะ...จะติดตามต่อนะคะ
ขอบคุณค่ะ....
ขอบคุณน้องอัจมาก พี่อยากบอกว่าน้องอัจและยาจาก รามัน เป็นแรงบันดาลใจให้พี่อุ๊ได้ทำ web blog นี้ขึ้นมา พี่อุ๊ดีใจมากที่ได้ไปร่วม HA forum ในครั้งนี้ บอกได้เลยว่ามีความสุขมากทีเดียว ตอนที่ฟังเรื่องเล่าจากพะโต๊ะ และรามัน หรือ รพกะพ้อ ก็ดี พี่อุ๊รู้สึกแล้วว่าหัวใจของเราเองก็ได้รับการเยียวยาแล้ว ถึงเวลาแล้วที่เราเองต้องกลับมาเยียวยาผู้อื่นต่อไป ขอบคุณจริงๆค่ะ