คุณทำอย่างไรให้ "ได้ใจ" ผู้อื่น?

สมัยตอนเรียนที่ Abac ที่ abac จะเป็นหลักสูตรอินเตอร์ก็เลยได้เรียนกับอาจารย์ต่างชาติหลายเชื้อชาติค่ะ 

ตอนเรียน Eng II นั้นได้เรียนกับ อาจารย์ชาวอินเดียผู้หญิงท่านหนึ่ง

ตอนแรกที่เจอ อ.อินเดีย จะค่อนข้างกลัวค่ะเพราะว่าเคยเรียนกับคนอินเดียมาหลายวิชาแล้วส่วนใหญ่จะหน้าตาดุๆ เวลาสอนก็เคร่งเครียด เอาจริงเอาจังกับการสอนและการเช็คชื่อมาก ไม่ค่อยยิ้มแย้มหรือพูดคุยสนิทกับนศ.เท่าไหร่

แต่อ.แขกท่านนี้แปลกไปค่ะ อ.เป็นคนตลก ชอบทำอะไรขำๆสอนก็สนุกแถมยังเป็นกันเองกับ นศ.มาก ถ้าเจอกันข้างนอกก็จะหยุดพูดคุยทักทายด้วยตลอด ทำให้ตอนไปเรียนกับอ.ท่านนี้สนุกไม่น่าเบื่อแถมเรียนได้เข้าใจมากขึ้นเพราะว่าจะกล้าถามและพูดคุยกับอ.มากขึ้นค่ะ ตอนเรียนจบ Eng II ก็เรียนต่อ Eng III เทอมต่อไปบังเอิญไปเจอ อ.ท่านเดิมอีกค่ะก็เลยยิ่งสนิทกับอ.ท่านนี้มากขึ้น

แล้วมีอยู่วันหนึ่งตอนนั้นถูกอ.ดุเอาค่ะเพราะว่าไม่พร้อมที่จะสอบ oral presentation ในวันนั้น ตอนนั้นเลยซึมๆไปนิดหน่อยค่ะเพราะว่าปกติอ.จะเป็นคนสบายๆไม่เคยโดนแกดุ วันต่อมาหลังจากที่สอบ oral presentation ไปเรียบร้อยแล้ว ก็ต้องประหลาดใจค่ะ อยู่ๆ แกเดินมาหาหลังห้อง (ปกติอรจะชอบนั่งหลังห้องค่ะ) แล้วบอกว่า

Did you get angry at me ? I'm sorry for that, please forgive me!

เป็นคุณได้ฟังแบบนี้รู้สึกยังไงคะ ? สำหรับอรและเพื่อนๆ อึ้ง!..กิม..กี่เลยค่ะ คิดไม่ถึงว่า อาจารย์จะพูดคำนี้กับนศ.อย่างเราเลย จริงๆอาจารย์ไม่จำเป็นต้องกล่าวคำนี้เลยค่ะ

จุดนี้แหล่ะค่ะทำให้อาจารย์ "ได้ใจ" อรกับเพื่อนๆไปเต็มๆเลยค่ะ และแน่นอนต่อมาก็กลายเป็นอาจารย์ต่างชาติที่เราสนิทด้วยมากที่สุดไปเลยในเอแบค

เห็นไหมคะว่าอาจารย์ต่างชาติไม่ว่าจะชาติไหนก็อย่าตัดสินคนจากภายนอกค่ะ บางคนอาจจะมองว่า "ชาวแขก" หน้าตาดุ ไม่เป็นมิตรเท่าไร แต่ก็ใช่ว่าจะจริงเสมอไปค่ะ

อยากให้ผู้บริหาร หรือ ผู้ประกอบการทั้งหลายลองทำวิธีนี้ไปประยุกต์ใช้ค่ะ

  • เอาใจใส่ทั้งพนักงานและลูกค้า อย่านั่งอยู่แต่ในห้องแอร์ไม่ยอมออกมาพบปะพูดคุยกับลูกค้า หรือวางตัวเองไว้อยู่แต่ที่สูงไม่สุงสิงกับพนักงานคนอื่นเลย
  • ต้องพูดขอบคุณ หรือ ขอโทษ เมื่อตัวเองได้รับความช่วยเหลือ หรือตอนที่รู้ตัวว่าทำผิดไป แค่นี้ลูกค้าหรือลูกจ้างก็ดีใจแล้วค่ะ คือทำให้เขารู้สึกว่าเราจริงใจค่ะ

แต่ก็อย่าเล่นๆจนเกินไปค่ะ เวลาที่ต้องจริงจังก็ต้องจริงจัง เหมือนอาจารย์อินเดียท่านนี้ถึงจะสนิทกับ นศ.แต่เวลาที่นศ.ทำผิดก็ต้องดุค่ะ (ตอนนั้นไม่เคยเคือง อ. เลยค่ะเพราะคิดว่าที่ท่านดุนั้นถูกต้องแล้ว)