สมัยเป็นวัยรุ่น คุณเคยคิดไหมว่าคุณอยากจะมีรถปิคอัพซักคัน มีบ้านซักหลัง มีเมียและลูกน่ารัก ๆ ซักคน ทุกคนคงตอบว่าก็เคยซิ อาณัติชายหนุ่มวัย 20 ปีที่อนาคตกำลังสดใส เป็นวัยมีพลังงาน และความมุ่งมั่นมากมาย มีความคิดที่จะทำอะไรก็ได้อย่างไม่มีขีดจำกัด เมียสาวกำลังท้อง มีการงานที่ภาคภูมิใจ อาณัติก็มีความคิดเช่นนั้นเหมือนกัน
แต่สำหรับอาณัติในวันนี้สิ่งต่าง ๆ ที่เคยพูด เคยคิด เคยอยากทำ มันเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว โชคชะตาอันเลวร้ายมากระชากความหวังของเขาไปจนหมดสิ้น
อะไรทำให้เขาเป็นเช่นนั้น แล้วเราในฐานะที่เป็นบุคลากรทางสาธารณสุข สามารถช่วยอะไรเขาได้บ้าง แล้วถ้าเราเป็นอย่างเขาเราจะทนมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร คำถามประโยคนี้มันวนเวียนอยู่ในใจเราตลอดที่อาณัติมาเป็นคนไข้ที่ตึกศัลยกรรมอุบัติเหตุชาย
อาณัติ เข้ามารักษาในโรงพยาบาลวันที่ 24 พฤษภาคม 2552 ด้วยอุบัติเหตุถูกไฟฟ้าแรงสูง ช็อตอย่างรุนแรง ขณะกำลังช่วยบิดาซึ่งเป็นผู้รับเหมาก่อสร้างทาสีผนังตึกอยู่ จากการที่ไฟช็อตทำให้หม้อไฟระเบิดอย่างรุนแรงดันร่างอาณัติลอยขึ้นบนอากาศ แล้วตกลงมาอย่างแรง ช่วงแรก ๆ เกือบหายใจไม่ออกมันแน่นหน้าอกไปหมดต่อมาพ่อและเพื่อน ๆ ช่วยกันปฐมพยาบาลและนำส่งโรงพยาบาลชุมชนสามชุก ก่อนที่จะส่งตัวมาที่โรงพยาบาลเจ้าพระยายมราช
ทันทีที่เห็นอาณัติ เราถึงกับคิดในใจว่า เขารอดชีวิตมาได้อย่างไร และถ้าเขารอดเขาจะสามารถมีชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างไร เนื่องจากบาดแผลที่เห็นมันรุนแรงมาก เป็นบาดแผลไหม้ระดับ 3 ที่บริเวณแขน 2 ข้างและขาขวา มีกลิ่นไหม้รุนแรง มือ 2 ข้างหงิกปลายเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ แขนเกร็งงอเข้าหาลำตัว ปลายเท้าขวาเป็นรอยไหม้เกรียม แข็งด้าน แต่เขาไม่ร้องปวด มีแต่ คราบน้ำตาที่ซึมออกมาเวลาไม่มีใครเห็น
เฟิร์น ภรรยาสาววัย 19 ปี ที่กำลังตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน เธอเล่าให้ฟังด้วยสีหน้าเศร้า น้ำตาคลออยู่ตลอดเวลาว่า
เธอและอาณัติพบกันที่ตลาด ร้อยปีสามชุก ซึ่งต้องผ่านร้านที่เฟิร์นขายขนมจีบ ซาลาเปาอยู่ เมื่อมีความผูกพันกัน ก็เกิดเป็นความรัก จนในที่สุดก็ตกลงใจมาสร้างครอบครัวด้วยกัน
และ ในวันเกิดเหตุ เฟิร์นซึ่งบางครั้งก็ต้องไปช่วยอาณัติทำงานแต่ในวันนั้นต้องทำความสะอาดอยู่ที่บ้าน ขณะทำความสะอาดอยู่นั้น อยู่ ๆ รูปพระก็ตกลงมากับพื้น ซึ่งเฟิร์นก็คิดในใจว่ามันต้องเป็นลางบอกเหตุอะไรซักอย่าง
แล้วมันก็เกิดขึ้นเมื่อมีคนแจ้งข่าวว่าอาณัติถูกไฟฟ้าแรงสูงช็อตอยู่โรงพยาบาลเจ้าพระยายมราช เธอจึงรีบมาหาอาณัติด้วยความกังวลในใจคิดไปต่าง ๆ นา ๆ ตอนนั้นเธอตั้งครรภ์ได้ 3 เดือนได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้อาณัติเป็นอะไรร้ายแรงเลย
แต่ภาพที่ปรากฏต่อหน้าก็คือภาพที่สามีสุดที่รักนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล มีสายต่าง ๆ ระโยงระยางเต็มไปหมด ยิ่งเห็นแขน ขา ที่ไหม้เกรียมยิ่งทำร้ายจิตใจเธอมาก แต่ในใจเธอคิดเพียงว่าขอให้อาณัติมีชีวิตอยู่ก็เพียงพอแล้ว เธอเฝ้าดูพยาบาลทำแผลอาณัติอยู่อย่างเจ็บปวด แต่อาณัติไม่เคยปริปากร้องเลย ผ่านการทำแผลไปทุกๆ วัน
เธอก็เริ่มสังเกต ได้ว่าเนื้อที่สุกเริ่มมีกลิ่นเหม็นเน่า เนื้อบริเวณข้อมือและขาขวาเหนือบริเวณที่ไหม้เริ่มแห้งและลีบลง จึงเริ่มทำใจไว้บ้าง จนกระทั้งแพทย์ได้เรียกเธอและบิดาของอาณัติมาคุยถึงการจำเป็นต้องตัดแขนขา เพื่อรักษาชีวิตอาณัติเอาไว้ ตอนนั้นใจเธอแทบแตกสลายนึกไปต่างๆ นานา
แต่ที่ทำให้ทุกข์ใจมากที่สุด คือ การที่จะต้องบอกกับอาณัติว่าจะเกิดอะไรขึ้น
พี่ๆเหล่าพยาบาลพากันมาช่วยพูดปลอบและให้กำลังใจอาณัติในการที่จะต้องตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต และอาณัติก็ทำได้ดี เขาสามารถยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น และการที่จะต้องเผชิญกับปัญหาที่จะตามมา โดยคิดเพียงว่าขอให้มีชีวิตอยู่เพื่ออยู่ดูหน้าลูกที่กำลังจะเกิดมา
ในที่สุดอาณัติก็กลายเป็นชายหนุ่มพิการเพราะต้องตัดแขน 2 ข้างและขาขวาไป ความเจ็บปวดและความปวดร้าวทำให้อาณัติเศร้า ซึม เก็บตัว ไม่ค่อยพูดกับใคร
เราในฐานะพยาบาลต้องพยายามช่วยให้อาณัติและเฟิร์นผ่านสิ่งเลวร้ายต่าง ๆ ไปได้อย่างราบรื่น จึงได้ประสานทีมสหสาขาวิชาชีพ โดยมีจุดประสงค์ให้อาณัติสามารถกลับไปสู่สังคมอย่างมีคุณภาพและพึ่งพาตนเองให้มากที่สุด
เราประชุมทีมสหเครือข่ายที่เกี่ยวข้องเพื่อรับทราบข้อมูลและวางแผนร่วมกันในการดูแลรักษาอาณัติทั้งด้านร่างกายและจิตใจ อารมณ์ สังคม ตั้งแต่ในโรงพยาบาล ชุมชน และครอบครัวของอาณัติ
คุณหมอสุมาลีแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู มาร่วมดูแลอาณัติด้วย มาช่วยประเมินและวางแผนการฟื้นฟูอาณัติ และส่งทีมกิจกรรมบำบัด มาช่วยฝึกทักษะการใช้กายอุปกรณ์ต่างๆ ฟื้นฟูสภาพอาณัติ เพื่อเตรียมความพร้อมในการดูแลตนเองในอนาคต
ทีมจิตเวชคลินิกมาช่วยประเมินสภาพจิตและ ให้การช่วยเหลือดูแลทางด้านจิตใจ
ทีมประกันสังคม ช่วยเหลือเรื่องการได้รับสิทธิต่างๆ และค่ารักษาพยาบาล
ทีมเวชกรรมสังคม นำทีมโดยคุณหมอจิรภัทรและศูนย์เยี่ยมบ้าน รวมทั้งทีมอาชีวเวชกรรม นำโดย"พี่ปู" จเกศบุญชู ช่วยดูแลเรื่องอาชีพ และร่วมกันวางแผนเพื่อเตรียมความพร้อมการดูแลต่อเนื่องที่บ้าน
อาณัติได้รับการดูแลอย่างเอาใจใส่จากทีมสหสาขาวิชาชีพ ตามที่ได้มีการวางแผนร่วมกันไว้ โดยทุกฝ่ายพากันแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนและช่วยเหลืออาณัติอย่างสม่ำเสมอจนคุ้นเคยกัน
ทำให้อาณัติมีกำลังใจดีขึ้นมาก ยิ้มแย้มแจ่มใสและมีกำลังใจที่จะอยู่สู้ชีวิตต่อไป รอคอยความหวังจะได้เห็นหน้าลูกอย่างตั้งใจ
เฟิร์นในวันนี้ไม่ร้องไห้แล้วและดูมีความสุขขึ้นมาก แม้ว่าท้องแก่มากใกล้จะครบกำหนดคลอดในไม่กี่วันนี้แล้ว แต่เฟิร์นก็ยังคงเฝ้าดูแลเอาใจใส่อาณัติไม่เคยห่าง
สำหรับอาณัติแม้ว่าปัจจุบันบาดแผลต่างๆ ตามร่างกายยังไม่หายรวมทั้งความเจ็บปวดจากบาดแผลทางกายจะเป็นอุปสรรคต่อการฝึกฝนการใช้กายอุปกรณ์ต่างๆอยู่บ้าง แต่อาณัติก็ไม่เคยแสดงอาการท้อใจให้เห็น
และนี่คงเป็นสิ่งหนึ่งที่พอจะบอกได้ว่า “บาดแผลในใจ” ของอาณัติคงจะได้รับการเยียวยาไปมากแล้ว
ทุกครั้งที่เห็นหน้าอาณัติ เรารู้ดีว่าหนทางข้างหน้าของอาณัติยังอยู่อีกยาวไกล กับการดำเนินชีวิตในอนาคตที่ต้องมีภาระดูแลลูกน้อยอีก 1 คน อาณัติต้องมีกำลังใจที่เข้มแข็งที่สุดจึงจะสามารถฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆ ไปได้โดยมีขาเพียงข้างเดียว
ความเห็นใจ ความสงสารมันมากมายจนไม่สามารถจะบรรยายได้ ทำให้เราตั้งใจว่า เราจะต้องหาทางช่วยเหลืออาณัติอย่างดีที่สุด ถ้าอาณัติและครอบครัวสามารถกลับไปใช้ชีวิตในสังคมได้อย่างมีความสุข นั่นก็คือความสุขของเราด้วยเหมือนกัน....
นี่เป็นอีกหนึ่งเรื่องราวดีๆ ของชา(ว) ยมราช
นำทีมเล่าเรื่องโดย"พี่นุ่น"รสริน วรรณจีรวิไล หัวหน้าหอผู้ป่วยศัลยกรรมอุบัติเหตุชาย และผู้ช่วยหัวหน้ากลุ่มการพยาบาล สาขาศัลยกรรม โรงพยาบาลเจ้าพระยายมารช สุพรรณบุรี
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับแต่สู้ๆนะครับ