เอาล่ะ...จะเล่าแล้วน้า

...........ยังค่ะ...

......เมื่อประมาณ  3  ปีที่แล้วเห็นจะได้ (นานเนอะ) แต่จำได้นะ  ตอนนั้นยังไม่ได้มาทำงานที่กำแพงเพชรเลย  ตอนนั้นจบมหาวิทยาลัยๆ..ใหม่ ๆ  ได้งานทำเป็นเสมียนที่โรงงานแห่งหนึ่งในจังหวัดนครนครสวรรค์  เป็นโรงงานไม่ใหญ่มาก ใกล้สถานนีรถไฟ

......เส้นทางการเดินทางค่อนข้างเปลี่ยวถึงเปลี่ยวมาก โดยเฉพาะตอนกลางคืน  วันนั้นจำได้ดีเลย..เราได้อยุ่ทำงานช่วงกลางคืน เพื่อรอนับจำนวนสินค้าขึ้นรถ..เราก็ทำงานจนกระทั้งนับจำนวนสินค้าหมด...เสร็จเรียบร้อยแล้ว..ดูนาฬิกา..ปรากฏว่า..3  ทุ่ม ...(ความงกเริ่มครอบงำ..นึกในใจว่า ..โห  อีกชั่วโมงเดียวก็จะได้ค่าแรงเพิ่มเป็น  1  วัน เลยนะ..เราก็ตัดสินใจอยู่เลย...กะได้อีก 200  โดยไม่ต้องทำงาน...อิอิ..เสร็จโจร) พอถึงเวลา  4  ทุ่ม ก็ตอกบัตร(โบราณมาก)  เดินออกมาจากโรงงาน  ป๊าด....ไหง ไม่มีใครอยู่เลยว๊า..มีแต่ลุงยาม แก่นั่งอยู่คนเดียวตรงประตูโรงงาน....ตายแล้ว..ตูจะกลับได้ไงว๊า..หอพักก็อยู่ไกลมาก .. พวกฝูงก็ป่านนี้นอนกันหมดแล้ว...ตัดสินใจขับมอไซร์ออกไป..ใจเจ้ากรรมก็ดันคิดถึงเรื่องผีที่ป้าในโรงงานเล่า..แว๊บเข้ามาในจิตใจ..โห..ตรงนี้เลย ที่มีแต่ป่ายูคา นี่แหละเฮี้ยนสุดๆๆๆ ......กลัวจนขนหัวลุก...มองซ้ายมองขวาไม่มีรถเป้นเพื่อนสักคัน..นึกในใจ..เอาวะ..ผ่านตรงนี้ก็รอดแล้ว..จากนั้นเราก็บิดมอไซค์เร็วขึ้น...

สิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นในขณะที่ผ่านป่ายูคา...ประสาทสัมผัสที่ได้รับนั้น..หูได้ยินเสียง  ดัง ตั๊บ!!!!!! อะไรก็ไม่รู้กระทบกับศรีษะเราอยางแรงจนหมวกกันน๊อกเกือบหลุด...มอไซค์เสียหลักจนเกือบล้ม....ใจของเราตกไปอยู่กับตาตุ่ม...ตั้งสติควบคุมรถแล้วขับต่อไปด้วยความเร็วสูงมาก...ในใจนึกอยู่ตลอดเวลา....โดนเข้าแล้วๆๆๆๆพุทโธๆๆๆ นึกไรได้ท่องหมด.....ประคองรถท่องพุทโธ...จนกระทั่งถึงหอพัก...ไม่เป็นไรแล้วล่ะคนเยอะเยอะ..มันคงไม่ตามเรามาหรอก...จากนั้นก็ถอดหมวกกันน๊อคออก...ไม่นะๆๆๆติดหมวกกันน๊อคอยู่เลย....ขนนกเต็มเลย...........โห......ป๊าด..สิ่งที่โดนหัวเมือกี้ก็คือนกหรอ......โห...นึกว่าโดนผีหลอกเข้าแล้ว...55555555...น่าสงสารจังคงบาดเจ็บเหมือนกัน

 

                                       ประสบการณ์ตรง....จาก...น้ำวุ้น....