ก้าวไปข้างหน้าแบบค่อยเป็นค่อยไป

๒๓.๐๓ น. วันศุกร์ที่ ๑๙ มีนาคม ๒๕๕๓

 

           หลังจากที่เราเริ่มวิ่งเหยาะ ๆ ก้าวแรกเมื่อวานที่ผ่านมา  แน่นอนก้าวต่อไปก็ต้องตามมาเรื่อย ๆ ในเมื่อชีวิตคนเรามันมีเรื่องราวต่าง ๆ ไม่ซ้ำเรื่องในแต่ละวัน แม้เราจะดำรงชีวิตแบบเดิม ๆ ก็เถอะ  ต่อให้ตื่นขึ้นมาแล้วหย่อนก้นลงบนเก้าอี้  ที่วางอยู่หน้าโต๊ะตัวเดิมก็เถอะ ทุกสิ่งทุกอย่างมีการเปลี่นแปลงอยู่เสมอ  แม้แต่คนเราเองถ้าลองสังเกตดี ๆ จะมีการลอกคราบอยู่ตลอดเวลา  แต่ถ้าจะให้เห็นชัดท่านผู้รู้ก็บอกไว้ว่าคนเราจะมีการลอกคราบทุก ๆ เจ็ดปี...


           วันนี้วันสุดท้ายของการทำงานประจำสัปดาห์  แต่ก็มีการหอบงานที่ยังคั่งค้างกลับมาที่พัก  กะว่าจะมาทำต่อ  แต่เมื่อมาถึงก็ขอวางไว้ก่อนนะ  บางครั้งบางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าชีวิตของคนอื่นจะเป็นยังไงบ้างนะ  ทำไมชีวิตเรามันต้องเร่งรีบขนาดนี้  หรือว่าจริง ๆ แล้วเราเดินช้ากว่าคนอื่น ๆ หรืออย่างไร  ทำไมเราไม่ลองใช้ชีวิตแบบเนิบช้าดูบ้าง  ถ้าทำเช่นนั้นจะเป็นยังไง...


           วันนี้การทำงานที่โรงเรียนก็เป็นการ สะสางงานค้างซะมากกว่า  โดยส่วนมากก็จะเป็นงานธุรการห้อง  นั่นก็คือความรับผิดชอบของคุณครูละครับ  ยังไงก็ต้องทำให้ดีที่สุด  และแล้ววันเวลาของวันศุกร์ก็หมดไปอย่างรวดเร็ว  อย่างที่บอกครับ วิ่งลงเขา...


           วันนี้มีการเชิญคณะครู พรว. ปรึกษาหารือร่วมกันถึงแนวทางการจัดกิจกรรมในวันปิดค่าย Summer Camp ในวันที่ ๓๑ มีนาคม  ๒๕๕๓  มีการมอบหมายหน้าที่ความรับผิดชอบ แบ่งงานกันทำเพื่อให้งานออกมาดีที่สุด  นอกนั้นก็เป็นการทบทวน  เรื่องการจัดค่ายในวันที่ยังเหลืออยู่  ไม่ว่าจะเป็น แรลลี่คณิตเกมส์  และค่ายวิทยาศาสตร์  รวมไปถึงกีฬาพื้นบ้าน  หลังปรึกษาหารือกันเสร็จก็เป็นอันว่า  ทุกคนได้รับทราบแนวทางปฏิบัติร่วมกัน  ถือว่าเป็นการสื่อสารความเข้าใจกันในการทำงาน...


           วันนี้ขอก้าวไปไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าวแบบค่อยเป็นค่อยไป  เพราะระยะทางข้างหน้าอีกยาวไกล  นี่คือการวิ่งมาราธอนไม่ใช่ร้อยเมตร  มาก้าวไปด้วยกันอีกก้าวนะครับ...