ตั้งแต่เช้า  รู้สึกสบายกาย  สบายใจ  เพราะ เมื่อวานนี้  ฝนตก  คลายร้อนไปได้บ้าง  มองดูสนามที่โรงเรียนสีเขียวขจี ดูดี  สดชื่นแจ่มใส  ทำให้หายใจคล่อง  และสบายกาย  สบายใจ

*****

ลงมาชงกาแฟ ดื่มตอน เจ็ดโมงครึ่ง   มองเห็นผู้ปกครอง และนักเรียนทะยอยเข้ามาในโรงเรียน  เพื่อฟังผลการสอบ  นึกถึงเมื่อยังเด็ก.....

*****

เวลาที่ครูอ้อย นึกถึงสมัยยังเด็ก  ช่างมีความสุขเสียนี่กระไร   ครูอ้อยมีน้อง 2 คนที่ครูอ้อยรักมาก.....

คุณพ่อ คุณแม่  รอเราทั้ง 3 คนที่ไปฟังผลการสอบ
วันที่ 31 มีนาคม....


น้องๆ จะเรียนให้คุณพ่อคุณแม่ทราบก่อนว่า.....สอบได้ที่เท่าไร  (สมัยก่อน เรียงลำดับที่)

แต่สำหรับครูอ้อย.....ยิ้มยิ้ม  ไม่เคยสอบ ได้ที่ เลขตัวเดียวเลย.....

ครูอ้อย ก็ยังจำได้ว่า.....

คุณพ่อบอกว่า...เท่านี้ ก็ดีแล้วลูก

*****

มาวันนี้  ครูอ้อยมาเป็นครู...ได้ยิน  คุณแม่ของนักเรียน..บ่นว่า....ลูกเรียนไม่เก่ง  โชคร้ายจังเลยค่ะ

*****

ครูอ้อย เลยเล่าเรื่องนี้ให้  คุณแม่นักเรียนฟัง.....ครูอ้อย เรียนไม่เก่งเลย  ในวันนั้น...และวันนี้  ครูอ้อย ก็ยังไม่เก่ง.....ไม่รู้คำว่า..เก่งของคุณแม่..เท่าไร  อย่างไร....


คุณแม่นักเรียนถามว่า.....ครูอ้อย หรือคะไม่เก่ง....

ใช่ค่ะ  ครูอ้อย ไม่เก่งเลยสักนิด  เกือบจะเป็นเด็ก เอ๋อ เสียด้วย.....ยิ้มยิ้ม...

เฮ้อ!!!!  มีกำลังใจเถอะค่ะ  ลูกยังค้นไม่พบตัวเอง...เมื่อไรเขาพบ  เขาจะเก่งเอง..

เพราะอะไร คุณแม่นักเรียนถาม...ก็เพราะ  ลูกชายของคุณแม่ เป็นคนดี....เดี๋ยว เก่งก็ตามมาเองค่ะ