Hello my dear friends
It's my diary on 11-15 March 2010. I was traveling at Ubon Rachatani. It's great time.
เป็นบันทึกการเดินทางระยะเวลาสี่ซ้าห้าวัน...
นิราศ…ลำนำ...ขม...
สิบเอ็ด มีนา’ ปี ’53 ณ โมงยาม...ข้ามคืน...ตื่นก่อนสาง
ตี 4 กว่า...แต่งตัวยุ่ง...ถึงรุ่งราง ออกเดินทาง...สางฟ้า...ลาอรุณ
ผ่าน...สุราษฏร์...ปราดมา...ทาง...ท่าแซะ ได้มาแวะ ทานข้าวเที่ยงเขาเลี้ยงหนุน
ณ วิทยาลัยเทคนิค...ชุมพร...ขอขอบคุณ มิตรละมุน...กรุ่นสหาย...ตามรายทาง
นั่งรถเมล์ เร่ดูงาน สถานศึกษา ระเรื่อยมา...ล้าเหนื่อย...เมื่อยขบบ้าง
แวะรับ...ผอ. ที่รออยู่ ระหว่างทาง อีกไกลห่าง ถึงที่พัก...สักหลายโมง
เรื่อยเรื่อย...มาเรียงเรียง ได้ยินเสียงนักร้องลั่นห้องโถง
อาจเพี้ยนบ้าง...เพราะบ้าง...ณ บางโมง ลอดลำโพง โยงสายเสียง ร่อนเรียงราย
ค่ำคืนแรก แจกกุญแจ แวะที่พัก ซิติปาร์ค...โคราช...คือจุดหมาย
มาตั้งไกล ได้พักผ่อน นอนสบาย เพื่อนหญิงชาย ย้ายยัก เข้าพักแรม
สิบสอง มีนา’ ตีห้าครึ่ง เจ้าป้าหนึ่ง...ตื่นมา ว่าเสียงแหลม
อาบน้ำ ทานเข้าปลา...กาแฟแซม ผลไม้แถม...ยานัด...กับ...แตงโม
เจ็ดโมงเช้า...เราเพื่อนพ้อง ต้องนั่งรถ เพราะทั้งหมด...มีจุดหมาย อีกไกลโข
ต้องไป...อุบลฯ...อีกหลายร้อย กิโลฯ วท.เดชอุดม รอโชว์...ผลงานงาม
สิบสอง...นาฬิกา...เวลาเที่ยง ต้องลำเลียง...นักทัศนา...ต้นกล้าสยาม
ช่วงทานข้าว...เขามีโชว์...โปงลาง...ตาม น้ำใจงาม...ทรามวัย...ได้ขอบคุณ
ตะวันคล้อย ลอยต่ำ...ใกล้ค่ำแล้ว ผ่านนภา...ฟ้าแผ้ว...แนวเขาขุน
แวะดูงาน...ทานข้าวเย็น...ไว้เป็นทุน ขอขอบคุณ...วอศ. อุบลราชธานี
ค่ำคืนนี้...ที่พัก...NEVADA สิบสาม มีนา’ คาดว่า...กะตี...สี่
เพื่อให้ทัน...แห่ขันหมาก....ฉากพิธี ประเพณี... “แต่งงาน”...ของบ้านเรา
เสร็จพิธี...พี่น้องทั้งผองหมู่ ต้องเดินทางไปดูงานบ้านเมืองเขา
ไป...ช่องเม็ก...แขตแบ่งแดน...แคว้นไทย – ลาว ร้อนอบอ้าว...หิวข้าว...น้ำ...ตามตามกัน
สามโมงกว่า...กลับมาไทย...ได้ดั่งเก่า แวะรถเข้า ชมแม่น้ำ...สองสีสัน
น้ำโขงขุ่น...น้ำมูลใส....ไหลพบกัน ภาพงามนั้น...ท่านต้องมา...หน้าฝนพรำ
เดินทางไกล...พี่ไทย...ก็เหนื่อย...หิว ต่างหอบหิ้ว...ลูกหลาน...ทานข้าวค่ำ
ริมฝั่งโขง...มื้อนี่หนา...น่าจดจำ บรรยากาศ...งามล้ำ...ประทับใจ
ต่อจากนั้น...ท่านเรา...เข้าที่พัก อช.ผาแต้ม...แรมพัก...กิจหลักใหญ่
ร้อนอบอ้าว...แม้นเรา....เข้าป่าไพร เพราะศิลา...หนาใหญ่...ได้แผ่คลุม
ณ สิบสี่ มีนา’ ตีห้า...เช้า ออกจากเหย้า...เย้าหยอกเอิน...เดินเดาสุ่ม
สิบ...ชีวิต...คิดจะไป....ได้ชุมนุม เดินเป็นกลุ่ม...กลุ้มสุ่มหา...แผ่นผาลาน
ระหว่างทาง....สร้างสรร...ปันความคิด มวลหมู่มิตร...ร่วมตั้งจิต อธิษฐาน
ต่างร่วมสร้าง...ต่างร่วมใช้...ใฝ่ดวงมาลย์ กิจการ...ให้บานจรุง...ดั่งรุ่งราง
พระอาทิตย์...แรกแย้ม...แง้มขอบฟ้า สาดแสงมา...ฉาบทา...ยามฟ้าสาง
สรรพสิ่ง...ทั้งหลาย...ได้เห็นทาง เพื่อสรรสร้าง...ทุกย่างก้าว...ป่าวความดี
นอนเรียบราบ...นาบตัวลง...ตรงแผ่นหิน เพื่อให้สิ้น...สงสัย...ในถิ่นที่
ความลึกลับ...นานา...ใต้ผานี้ เหล่าน้องพี่...ขี้สงสัย...จะได้ดู
มือเกาะขอบ..แผ่นผา...หน้าชะโงก ลมพัดโบก...โยกไกว...ใจแกว่งลู่
ไหว...หวิว...วาบ...อาบไล้...ในพธู ทุกอณู...รู้ตื่นตัว...ทั่วสรรพางค์
ใต้ผานี้...มีภาพวาด...ชาดสีแต้ม ตำนานแง้ม...แย้มอดีต...เขียนขีดอ้าง
อารยธรรม...ความงาม...ณ ท่ามกลาง ป่าเปลี่ยวร้าง...สร้างรอเรา...เหล่าอนุชน
เจ็ดโมงครึ่ง....ถึงครา...ต้องลาแล้ว สิ่งบรรเจิด...เพริดแพร้ว...แนวไพรสน
ได้บันทึก...ภาพเสียงไว้...ในกมล แต่ละคน...กดชัทเตอร์...เบลอ...ชัด...คม
เดินทางถึง...ภาคกลาง...ค้างพำนัก กินเรื่องหลัก...พักนอน...นครปฐม
ทั้งเหน็ดเหนื่อย...เมื่อยล้า...ขา...ระบม ต้องซานซม...เพื่อชมงาน....อีก...นาน...ยาว
สิบห้า มีนา’ เพลา...เหมาะ... ความปวดเมื่อย...เย้ยเยาะ...พอได้หาว
หลับบนรถ...ขดคู้เครียด....เหยียดเบาะยาว รถมุ่งเข้า...เขากระปุก...เพชรบุรี
ได้ดูงาน...โครงการ...ของในหลวง “ชั่งหัวมัน”....ทั้งปวง...ทรงดำริ
ปรัชญาเศรษฐกิจ...พอเพียง...พอมี พอดี...พออยู่...เชิดชูไทย
ต่อด้วยศูนย์การเรียนรู้...อยู่...ห้วยทราย ฟังบรรยาย...การเกษตร...เป็นแนวใหม่
ภูมิปัญญา...เพิ่มรากฐาน...สานรายได้ พี่น้องไทย...ได้ยึดถือ...คือพอเพียง
มิสามารถ...เล่าได้...บรรยายหมด พระอัจฉริยภาพ...บาทบท...ทั้งหมดเกลี้ยง
ขอน้อมนำ...ปรัชญา...เศรษฐกิจพอเพียง เพื่อหล่อเลี้ยง...ชีพ...ชาติ...อย่างอาจอง
บ่ายสามโมง...มุ่งตรง...ล่องลงใต้ หลังจากได้...เสร็จสิ้น...กิจประสงค์
น้อมมาปรับ...รับมาเปลี่ยน...เซียนจำนงค์ ให้เหมาะตรง...คงประเด็น...ความเป็นมา
ถึงจุดหมาย ปลายทาง ย่าง...หกทุ่ม ต่างเดินดุ่ม....สุ่มทางมืด...ยืดแข้งขา
ถึงเพิงพัก...อาบน้ำ...นอน...ผ่อนกายา เปลือกตาปิด...นิทรา...สุขขารมณ์
ทัศนา...มา ห้า....วัน...อย่างครันครบ ต้องขอจบ...คมคำ...ลำนำขม
ขอขอบคุณ...ทุกท่าน...แวะอ่านชม กรประนม...ก้มกราบ...งามอย่างไทย
ขอบอกกล่าว...อีกครั้ง...ท่านทั้งหลาย ที่กระจาย...กระจาด...โอกาสใหม่
ให้เรียนรู้...สู่โลกกว้าง...เส้นทางไกล มอบยิ้มให้...ป้ายคำตอบ...ว่า...ขอบคุณ
บางแห่งบางที่ของบทกลอนนี้อาจจะบกพร่องในเรื่องสัมผัสไปบ้าง หรือขาดตกในเรื่องเนื้อหาสาระ...แต่ฉันก็อยากนำเสนอให้กัลยาณมิตรได้อ่าน...และเป็นกรณีศึกษาต่อไป... บันทึกนี้มิได้มีคุณค่าเป็นวรรณกรรมสมัยใดๆ ทั้งสิ้น...แต่ฉันก็ขอบังอาจแนะนำตัวเองกับกัลยาณมิตรทั้งหลายในฐานะ...คนร่วมสมัย...
ขอได้รับความขอบคุณอีกครั้ง
แว่นฟ้า กวี
My Regards
KIM
เป็นคนร่วมสมัย ที่ใช้มรดก...ภาษาไทย...ในการบอกเล่าเรื่องราว
ณ ผาแต้ม...แย้มดรุณ อรุณสยาม
ชมความงามตามธรรมชาติ...ลาดแผ่นผา
หากน้องพี่...พอที่จะ..มีเวลา
โปรดแวะมา...อ่านบ้าง...สักครั้งครา
หากน้องพี่...มีเวลาแวะมาอ่าน
มีตำนาน วอนท่านกล่าว...เล่าขับขาน
เป็นบันทึก...จารหมึกพบ...ประสบการณ์
หากท่าน...ว่าง...วานเที่ยว...เก็บเกี่ยวเอง...
โชคดีทุกท่านนะคะ