๕

๕ 

 

ในความเงียบงัน

เธออาจได้เข้าไปท่องเที่ยวใน อณาจักรแห่งหนึ่ง     ด้วยการล่องไหลไปบนแม่น้ำสายเลือด สายน้ำเหลือง 

เข้าไปทักทายกล้ามเนื้อแดงๆ ทุกกล้ามเนื้อ ทักทายพูดคุยกับม้ามกับหัวใจที่ชุ่มอาบ   ไปด้วยเลือดดำเลือดแดง

 

 เข้าไปเยี่ยมชมโรงกระเพาะ กำลังย่อยอาหารที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ที่รวมกันจนดูเละเทะเหลวรวมมั่วไปหมด

รวมอยู่ในห้องที่ห่อหุ้มด้วยผ้าขี้ริ้วเก่าๆ

เปื่อยยิ่งกว่าเสื้อคลุมกายของคนจรข้างถนน 

มุดเข้าไปในอุโมงค์ลำไส้ที่แสนสกปรก อาหารที่มาก่อนหน้านี้เริ่มมีกลิ่นเหม็นขึ้นเรื่อยๆ

และค่อยๆเคลื่อนต่อไปในทางระบายออก

 

แวะโรงงานไตที่หมักหมม

แวะไปดูตับที่เริ่มจะผิดปกติ ไม่รู้ว่าแข็งหรือเปล่า

คงเพราะการกรอกเหล้าเข้าไปมากมายเมื่อก่อนนี้

และเมื่อมาดูปอด ยวงฟองน้ำอันใหญ่เปื้อนเลือด

มันหมองคล้ำหายใจแผ่วเต็มที

เพราะควันผิดที่สูดเข้าไปประจำ

พอล่องขึ้นไปข้างบนอีก โอ้, นี่หรือสมองที่เธอภูมิใจ

มันเป็นก้อนเป็นขดอะไรสักอย่างมันยวบๆยาบๆ น่าสยดสยองมาก /

       เธอเข้าไปในไขมันยวงๆในเนื้อในกระดูก

ในความละเอียดของเส้นใยจนไปถึงส่วนที่เล็กที่สุดของส่วนที่เล็กที่สุด

 

 มันคือกลุ่มก้อนเนื้อ คือเลือดน้ำเหลือง  ที่มารวมกันในถุงหนังใบใหญ่ มันมีลมหายใจ เคลื่อนที่ขยับขยาย 

ไปตามภาวะเหตุการณ์ ตามทางของมัน ตามเวลาของมันมันเป็นอย่างนี้เองอยู่แล้ว

     . . . . . . . . .

       แล้วอะไรคือสาระ   คือข้อกำหนด

    ของเราหรือของใคร  .. . . . . . . . (?)