๓
ในร้านนี้มีพนักงานเสริฟ เดินไปเดินมาหลายคน เป็นผู้หญิงทั้งหมด
และคงเป็นนโยบายของร้านที่จะรับคนหน้าตาดีๆมาทำงาน ใส่กระโปรงสั้นๆกันทุกคนเลย ฉันว่าเหมือนกระโปรงใส่ตีเทนนิสนะ
ใช่แล้ว, ดูสิ เครื่องแบบอื่นๆก็ทำให้เหมือน
หมวกแก๊ปสีขาวรองเท้าผ้าใบและถุงเท้าสีขาว
นี่, น้องคนนี้เหมือน มาติน่าฮิงกิซ เลยนะ
ฉันมองไปมากๆอย่างนี้แล้วถ้าน้องเขาเผลอตัวล่ะ คือว่าใส่ชุดแบบนี้มากๆแล้วน้องสุดสวยเขาคิดว่า
เขาเป็นนักเทนนิสมือวางอันดับหนึ่ง ถือถาดเข้ามาตบหัวฉันสักทีหนึ่ง คงเจ็บน่าดู
เดี๋ยวต้องลองยืมถาดเขามาลองตบหัวตัวเองดูก่อน……………..
เฮ้อ, ไปเหอะเรา……(จ่ายเงิน)
“………………………………………………
“………………………………………………
แต่หนาวนะ ก็หน้าหนาวนี่ ยังมากินไอติมอีก
“………………………..”
หน้าร้านขายเทป ขายซีดี เพลงเก่าๆ
เพลงหนึ่งดังขึ้นมา
แต่เสียงร้องกลับกลายเป็นผู้หญิง ฉันหยุดยืนฟัง
นึกถึงวันคืนเก่าๆเมื่อหลายปีก่อนที่ฉันเริ่มหัดตั้ง
คำถามเกี่ยวกับสังคมเกี่ยวกับตัวเอง แต่วันนี้
เสียงร้องกลับกลายเป็นผู้หญิง มันเบาและนุ่มนวลกว่าเมื่อก่อนมาก
หลายปีผ่านไปคำถามผุดขึ้นมากมายเหลือเกิน
คำถามใหม่ขึ้นมาแทนคำถามเก่า แล้วคำถามใหม่ก็ถูกแทนที่ด้วยคำถามที่ใหม่กว่า เป็นอย่างนี้มาเรื่อย
คำถามมากมายแต่ไม่เคยมีคำตอบ
จะมีบ้างก็คำตอบมั่วๆ เป็นปรัชญาเก๊ๆที่คิดขึ้นมาจากสมองโง่ๆที่อวดฉลาดและทำเป็นแสนรู้ คิดขึ้นเพื่อปลอบประโลมจิตใจที่ห่อเหี่ยวเหี่ยวแห้งสุขภาพไม่ค่อยดีของตัวเอง คำตอบเข้าข้างตัวเอง
คำตอบที่หาข้อแก้ตัวให้ความเห็นแก่ตัวมากมาย
ฝังลึก,
แล้วคำตอบที่แท้จริงคืออะไร อยู่ที่ไหน อยู่ในสายลมอยู่ที่ใคร อยู่ในใจอยู่ในหนังสือ หรือว่ามันไม่มีเลย
เพราะไม่มีคำถาม หรือเรียกว่าคำถามกับคำตอบคือสิ่งเดียวกัน เลยไม่มีทั้งคำถามและคำตอบ มันเฉยๆ
แนะ! ทำเป็นปรัชญาอีกแล้วนะที่รัก
(บทกวี)
ยืนฟังเพลงจนจบ
เพราะดี
ลืมปวดฉี่
ฟังฟรีๆ
ไม่ต้องซื้อเทปกลับบ้าน.
(เพราะถ้าซื้อไปก็ไม่รู้จะเปิดกับอะไร)
“…………………………………………..
“…………………………………………..
เดินหาห้องน้ำไม่เจอ อากาศในนี้หนาว พอกินไอติมเสร็จก็ยิ่งหนาว
เดินผ่านมาตรงที่ขายอาหารเยอะๆ ความร้อนจากเตาพอทำให้อบอุ่นขึ้นบ้าง
นานแล้วนะที่ไม่มีเวลามาเดินเตร่ๆในห้าง ดูของสวยๆงามๆ สินค้ามีสีสันชักชวนให้สนใจ สะดุดตา สาวๆก็เยอะ
พวกเธอก็ต่างน่ารักกันทุกคน แต่จะมีอะไรบ้างน้า, ในเบื้องหลังแววตาทุกคู่ คงจะมีเรื่องสับสนบ้างในแต่ละคน
ในแววตาของสาวๆและผู้คนมากมาย
ใช่แล้วล่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกัน ทุกคนเป็นเพื่อนกัน คำถามและคำตอบของเราเป็นสิ่งเดียวกัน เป็นหนึ่งเดียวกัน
เมื่อตอบสำหรับตัวเอง คือตอบสำหรับเพื่อนเราด้วย เราทุกคนเป็นเพื่อนรักกัน
“……………………………………….
“………………………………….
………………………….. ……………………. …”
ข้ามสะพานลอยกลับบ้าน,
(ฉันยังงกๆอยู่ ก็เลยตัดสินใจอยู่นานกว่าจะควักเงินให้คุณยายคนหนึ่งไปหนึ่งบาท)
