การมีหลานเป็นของตัวเองอย่างแท้จริง

          วันนี้ (13  มีนาคม) เป็นวันพิเศษสำหรับผมจริง ๆ เพราะวันนี้ตอน 08.07 น. ผมได้กลายเป็นคุณตาตัวจริงหลังจากรอคอยมา 4 ปี จะไม่ให้ผมดีใจได้อย่างไร  เพราะชีวิตผม ไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่มีสี่ตา หรือแขนขามากกว่าชาวบ้านเขา

        ชีวิตผมมีพี่สาวคนเดียว อายุห่างกัน 18 ปีเต็ม แม่บอกว่าผมเป็นลูกหลงมา พี่สาวผมแต่งงานตอนอายุ 18 ปี มีลูกทั้งหมด 5 คน อายุไล่เลี่ยกับผมซึ่งเป็นน้าชายพวกเขา บรรดาหลาน ๆ ของผมมีครอบครัวแล้วทุกคน ลูกของพวกเขาเรียกผมว่าคุณปู่บ้าง คุณตาบ้าง

         บรรดาหลานปู่ หลานตา บางคนก็มีครอบครัวบ้างแล้ว พอมีลูกขึ้นมา ก็เรียกผมว่า ปู้ทวดบ้าง ตาทวดบ้าง  ทั้งหมดที่เล่าให้ฟัง ผมเป็นแค่ปู่ หรือตาปลอม ๆ ไม่เคยเป็นปู่หรือตาตัวจริงเลย

         ส่วนตัวผมเอง มีลูก 2 คน ผู้หญิงคนโต จบ ป.โทจากนิด้า ทำงานเป็นผู้จัดการแผนกในบริษัทแห่งหนึ่ง คนเล็กเป็นผู้ชาย จบป.ตรี จากบางมด ทำงานเป็นผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง เมื่อปี 49 ลูกสาวผมแต่งงาน ผมรอหลานมาเกือบ 5 ปี เขาเพิ่งมาเกิดวันนี้ ที่โรงพยาบาลศิครินทร์ ถนนศรีนครินทร์ ความยาวลำตัว 51 เซนต์ นำหนัก 3.48 โล ต้องบอกละเอียด เผื่อพวกเราเอาไปแทงหวย 

         ผมดีใจมากที่มีหลานเป็นของตัวเอง ไม่ต้องยืมชาวบ้านเขาใช้อีกต่อไป  แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ผมดีใจได้อย่างไร จริงมั๊ย?