"ความรัก" ของพ่อคนนี้

(โทรุ คุมอง)
ทำให้เกิด "สิ่งนี้"

ในปี ค.ศ. 1954 โทรุ คุมอง ผู้ก่อตั้งระบบการเรียนแบบคุมอง
ขณะนั้นเป็นครูสอนวิชาคณิตศาสตร์ในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย
ได้คิดค้นระบบการเรียนแบบคุมองขึ้นสำหรับลูกชาย
เนื่องจากภรรยากังวลกับผลการสอบของลูกชาย
มีเป้าหมายที่จะคิดค้นชุดแบบฝึกหัดที่ลูกชาย
โทรุ คุมอง ได้คิดค้นแบบฝึกหัดให้ลูกทำเป็นประจำทุกวัน
นำไปสู่ปรัชญาของระบบการเรียนแบบคุมอง
นั่นคือ
"การค้นหาศักยภาพด้วยการพัฒนาความสามารถของนักเรียนแต่ละคน"
หาก
"ความรัก"
สร้าง "แรงกระตุ้น" ก่อให้เกิดความคิด "สร้างสรรค์"
ใน "การเรียนรู้" ที่จะ "ค้นหาศักยภาพ" นำไปสู่ "การพัฒนา"
..
และ
หาก
"ความรัก"
ทำให้ "คุมอง" มาไกลถึงเมืองไทย
ทำให้ "คุมอง" คงอยู่มากว่า 50 ปี
ถ้าอย่างนั้น
"ความรัก"
ก็คงทำให้มันเกิดขึ้นกับ "บ้านเรา" ได้เหมือนกัน
(วัฒนธรรมการเรียนรู้แบบไทยๆ ไปไกลระดับโลกค่ะ)
ได้เวลา go inter แล้วค่ะ
เขียนบล็อกเป็นเอกลักษณ์ดีขอรับ
ให้ความรัก ก่อนให้ความรู้ ครับ
@ k-kukiat ตกใจค่ะ เพิ่งกดบันทึก อ. ก็มาเม้นท์แล้ว (นาทีต่อนาทีเลย)
ดีใจมากๆค่ะ มีกำลังใจขึ้นเยอะเลยค่ะ สู้ๆ
@ small man ความรัก ก่อกำเนิดทุกสิ่งค่ะ
มาอ่านเรื่องเล่าดีๆ ก่อนนอนจ้า
ความรัก ก่อให้เกิดสิ่งดีๆ อีกแล้วนะคะ
หลับฝันดีจ้า
ประเด็นน่าสนใจมากครับ
@ ชาดา ~natadee ขอบคุณมากค่ะ มิน่าเมื่อคืนหลับฝันดีทั้งคืนเลย
@ ดร.ภิญโญ ขอบคุณ อ.ที่สุดค่ะ หายเหนื่อยเลยอะ
"การเรียนจะทำให้มีงานทำ กิจกรรมจะทำให้ทำงานเป็น" เป็นแนวคิดที่น่าสนใจครับ นอกจากนี้คนทำกิจกรรมมักเป็นคนที่มีเรื่องราวที่ให้ศึกษาไม่รู้จบ...