นิทานครอบครัว

   เวที่เรียนรู้สายใยรักครอบครัวระดับอนุบาลที่ ร.ร.ผดุงวิทย์ จังหวัดลำปาง

เมื่อวันเสาร์ ที่ 29 มกราคมที่ผ่านมา 

ทำให้ผมได้รับความรู้สึกแปลกๆ ใหม่ๆกลับมามากมาย โดยเฉพาะความรู้สึกที่เรียกว่า

   "หัวหด"

  หัวหดคืออาการกลัวของกระบวนกรอย่างหนึ่งเมื่อเข้าไปในเวทีที่ไม่คุ้นเคยมาก่อน

กลุ่มคนที่ไม่เคยได้ทำมาก่อน เช่นเด็กอนุบาล 2และครอบครัวของเขานี่แหละ

  สิ่งหนึ่งที่ผมถามตัวเองคือ

  "เฮ่ย นายป้อม ตอนคุณครูปิ๋วเรียกนายเข้าไปช่วยในช่วงแรกนั้น  นายบอกตัวเองว่ายังไงเอ่ย  อิอิ"

      ผมได้ยินชัดที่เดียวว่า "ไม่ใช่ช่วงเวลาที่เหมาะสมเลย  ไม่บังควรอย่างยิ่งเลย

แม้จะเข้าไปทำอะไรแม้แต่วินาทีเดียวก็ตาม  ยิ่งไปในช่วงเวลาที่สติอ่อนๆเช่นนี้ด้วย

ถ้าคนที่ถือไมค์อยู่ เป็นคนที่ผู้ร่วมเรียนรู้คือเด็กอนุบาลและครอบครัว โดยเฉพาะเด็กๆเขาไว้วางใจ

ให้ความเชื่อมั่นศรัทธาอยู่แล้ว ยังจะมีอะไรดีกว่านี้อีก  ครูปิ๋วเป็นครูอนุบาลใน ร.ร. ผดุงวิทย์ นำเล่นเกมส์

 ร้องเเพลงที่มีความบันเทิงแทรกสาระตลอด มันดีอยู่แล้ว มันเวิร์คอยู่แล้ว

โดยเฉพาะที่เรียกว่า Trust ไง  No Trust No Action ขืนนายเข้าไปแม้แต่วินาทีเดียว

 จะกลายเป็นศพได้ง่ายๆเลย  เพราะไม่มีใคร จะAction กับนายไง  555555"

     ที่สุดก็คือ ผมได้เรียนรู้ความไร้เดียงสา(อัตตาน้อย) ความซื่อใสของเด็กๆ  

ซื่อๆ  ซื่อตรง ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญในการปฏิบัติธรรม ดูกายดูใจ ด้วยจิตที่ตั้งมั่นและเป็นกลางด้วย  

รวมถึงความกล้าที่บริสุทธ์ไร้พิษภัยของเด็กๆ ที่ข้ามพ้นการตัดสินตีความ กรอบความผิดหรือถูก 

ในตอนเล่านิทานและตอบคำถามด้วย

     ขอบคุณเด็กๆทุกคน  ที่ให้พลังที่บริสุทธ์และไร้เดียงสา 

                                                       เล่าสู่กันฟังโดย ป้อมหลานปู่