"รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี" สุภาษิตนี้อยู่คู่กับสังคมไทยมานาน จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีการเลี้ยงดูเด็ก ทั้งในบ้าน และโรงเรียน คนรุ่นก่อนเชื่อกันว่า "ไม้เรียวสร้างคนให้เป็นคนดี" จึงยินยอมให้ครูซึ่งถือเสมือนพ่อแม่คนที่สอง ตีบุตรหลานของตนได้ แต่เมื่อกาลเวลาผ่าน สังคมเปลี่ยน ครูจำนวนไม่น้อยละทิ้งจริยธรรมสำนึกของความเป็นครู และใช้ไม้เรียว (รวมถึงอุปกรณ์อื่น ๆ) เป็นเครื่องระบายอารมณ์ ผู้ปกครองส่วนใหญ่ จึงไม่ต้องการที่จะให้ครู ใช้ไม้เรียวคุมประพฤติบุตรหลานของตนอีกต่อไป
แม้ว่าประชาชนส่วนใหญ่ จะเห็นด้วยกับระเบียบใหม่ดังกล่าว เนื่องจากเชื่อว่าจะช่วยลดการใช้ความรุนแรงในโรงเรียนลง ทว่าครูอาจารย์ และผู้ที่ทำงานด้านเด็กหลายท่าน กลับออกมาแสดงความเห็นในทางตรงกันข้ามว่า มาตรการดังกล่าว อาจกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรุนแรง รูปแบบใหม่ที่ซับซ้อนกว่าเดิม
มาตรการยึดไม้เรียวครู จะช่วยยุติความรุนแรง หรือจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรุนแรงรูปแบบใหม่? นี่เป็นเรื่องที่สังคมไทยควรจะต้องนำมาขบคิดพิจารณาให้ถี่ถ้วนอีกครั้ง เพื่อหาแนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุด ให้แก่ลูกหลานของเรา
มาอ่าน
มาให้กำลังใจค่ะ
สวัสดีค่ะ