สงสารหญิงม้ง

         ผมเริ่มชีวิตรับราชการครูที่  โรงเรียนบ้านร่มเกล้า  3  อำเภอพบพระ  จังหวัดตาก  เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของชาวม้งหลายอย่าง  เขาว่าประเพณีหรือวิถีการดำเนินชีวิตของชนแต่ละเผ่าย่อมมีความเหมาะสมกับพื้นเพความเป็นมาของชนกลุ่มนั้น  แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ผมไม่ค่อยจะเห็นด้วยสักเท่าไร  คือ  สภาพความเป็นอยู่ของผู้หญิงม้งและประเพณีการแต่งงานของคนม้ง  ซึ่งถ้าจะมองให้ลึกผู้หญิงเป็นฝ่ายเสียเปรียบและน่าสงสาร 

         ประเพณีการแต่งงานแบ่งออกเป็น  2  ลักษณะที่เห็นชัดเจนคือ

1.  การแต่งงานแบบให้ผู้ใหญ่หรือเถ้าแก่ไปสู่ขอ  มีการตกลง  เจรจาค่าสินสอดทองหมั้นเหมือนกันกับคนไทยทั่วไป   เมื่อแต่งงานแล้วฝ่ายหญิงต้องไปอยู่บ้านฝ่ายชาย  ทำหน้าที่เป็นแม่บ้าน  และทำงานทุกอย่าง  รักเดียวใจ้เดียวไม่นอกใจสามี  ตรงนี้คือข้อดีมากๆ  ของผู้หญิงม้ง  แต่ผู้ชายส่วนมากจะเอาเปรียบตรงที่จะหาเมียเพิ่มอีกกี่คนก็ได้  โดยอ้างว่าเป็นประเพณีที่สืบทอดต่อกันมา  แต่จริงๆแล้วผมสอบถามจากผู้ที่อยู่ในพื้นที่และรู้จักม้งอย่างลึกซึ้ง  มันเป็นความดลภมากในกามของผู้ชายม้ง

2.  การแต่งงานแบบฉุดเอา  คือฝ่ายชายรักชอบใครที่ไม่ใช่ญาติตัวเอง  สามารถฉุดไปนอนด้วยได้  แล้วค่อยมาขอขมาทีหลัง  ถ้าไม้ชอบใจก็เอามาคืนนี่แหละคือความขมขื่นของผู้หญิงม้ง  เมื่อเอามาคืนค่าเสียหายที่ตกลงกันมีมูลค่านิดเดียว

      ในโอกาสหน้าผมจะนำประสบการณ์ตรงนี้มาเสนอเพิ่มเติม  วันนี้แค่นี้ก่อนนะครับ