การอยู่ในเมืองหลวงและเขตปริมณฑล การเดินทางเพื่อให้ถึงที่หมายตามเวลาที่กำหนดค่อนข้างจะลำบาก นอกจากการใช้รถส่วนตัว รถโดยสารประจำทาง เราก็ต้องพึ่งพารถแท็กซี่ (Taxi)

เวลา ๐๘.๓๐ น.ของวันนี้ ผมมีความจำเป็นต้องเดินทางด้วยรถแท็กซี่ โดยขึ้นจากหน้า มรภ.วไลยอลงกรณ์ฯ ต.คลองหนึ่ง อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี เพื่อไปสู่ที่หมายคือ ม.มหาจุฬาลงกรณราชวิืทยาลัย วังน้อย โดยปกติทั้งขาไปและขากลับ เราจะเสียค่าโดยสารไม่เกิน ๗๐ บาท หรือหากเกินก็ไม่เกิน ๗๕ บาท ด้วยระยะทางเท่ากับวันก่อนๆ วันนี้เสียค่าโดยสารไป ๙๗ บาท เห็นว่าเหลือ ๓ บาท จะทอนก็กระไรอยู่ ผนวกกับ ข้อเสนอเมื่อเข้าไปนั่งแท็กซี่ คนขับรถเขาขอเพิ่มจากที่มิเตอร์บอกตัวเลขไว้ ก่อนที่จะออกจากรถ ผมบอกให้คนขับรถทราบว่า ค่าโดยสารเกินกว่าปกติ และสังเกตดูหน้าตา ดูเขานิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อันที่จริงหากไม่ได้นั่งบ่อยๆ ก็คงไม่ได้สังเกตอะไร แต่เนื่องจากนั่งบ่อยๆ เพราะต้องเดินทางสู่ มจร.วังน้อยสัปดาห์ละ ๒ วัน เงินที่เกินไปจากปกตินั้น ก็ไม่ได้มากมายอะไร แต่ถ้ามาคิดว่า หากเราเดินทางไกลว่าที่เป็นอยู่กับแท็กซี่คันนี้ เราต้องเสียเงินเพิ่มเท่าไร และหลายๆคนที่เดินทางกับแท็กซี่คันนี้ ในเดือนหนึ่งเราต้องจ่ายเงินรวมกันเพิ่มเท่าไร แตกต่างจากรถแท็กซี่คันอื่นมากน้อยแค่ไหน

จำได้ว่า เราสามารถจะแจ้งเรื่องบางอย่างที่เราสงสัยเพื่อตรวจสอบความจริงต่อหน่วยงานภาครัฐได้ กรณีนี้ น่าจะได้กับกรมการขนส่งทางบกและสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค แต่ก็มานั่งคิดว่า หน่วยงานภาครัฐดังกล่าวนี้จะมาอะไรกับเรื่องเล็กๆ ถึงกระนั้น มันก็ทำให้ผมไม่อยากที่จะนั่งแท็กซี่แล้วสิ คงต้องปั่นจักรยานไป มจร.วังน้อยบ่อยๆแล้วมั้ง

รถแท็กซี่ที่ผมต้องจำไว้คือ รถโตโยต้า อัลติส สีส้ม ทะเบียน ทว1454 ส่วนทะเบียนคนขับรถ (จดชื่อไม่ทัน ตัวเล็กมองยาก) คือ 60678

ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน คนอื่นใครเล่าจะเป็นที่พึ่งให้เราได้...

ขอบคุณครับประสบการณ์ชีวิต