อย่าคิดเสียดายวันเวลา...หากยังไม่เคยใช้มันอย่างคุ้มค่า
จงภูมิใจถ้าเราแพ้เพราะสู้ ไม่ใช่เพราะยอมแพ้
มนุษย์สูงศักดิ์ หรือ ต่ำต้อย ต่างกันเพียงความรู้สึก
เส้นทางแห่งฝันนั้นยาวไกลเพียงใด...ฉันก็จะไปให้ถึง
ไม่มีอะไรเจ็บปวดเท่า สายตาว่างเปล่าจากคนคุ้นเคย
อย่าได้หัวเราะเยาะใครที่พลาดพลั้ง หากยังไม่เคยทำสิ่งนั้น
ความแน่นอน คือ ความไม่แน่นอน
บทละครแห่งชีวิต ผู้กำกับคือตัวเราเอง
รักที่จะฝัน ต้องฝ่าฟันไปให้ถึง
ความหมางเมินเฉยชา บั่นทอนความผูกพัน
เวลา...ทำให้เราค้นพบความจริง
แม้จะล้มลุกคลุกคลานสักแค่ไหน ก็ยังมีที่ให้เรายืน
การอ่านหนังสือ คือ การย่อเวลาหาประสบการณ์
บางสิ่งที่เธอค้นหา คือ สิ่งที่เธอไม่อาจค้นพบ
ตราบใดที่เท้ายังก้าวติดดิน จงอย่าฝันเฟื่องให้ไกลเกินตัว
อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไป...โดยไม่ได้ทำอะไรเลย
