คำคมคารมรักจากวรรณคดี     

 

  พอย่างเข้าเดือนกุมภาพันธ์ใกล้ถึงวันแห่งความรัก  บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรัก  อะไร ๆ ดูจะเป็นสีชมพูหวานแหววไปเสียหมด  จะไม่พูดถึงความรักเสียบ้างก็คงจะใช่ที่  จึงขอนำ "คำคมคารมรักจากวรรณคดี" มาเล่าสู่กันฟังพอให้ชุ่มชื่นหัวใจ

                             ความรักเหมือนน้ำอมฤต                   

                              ได้ดื่มแล้วชื่นจิตพิศวง

                              ระงับโรคโศกสูญพูนพะวง                  

                              เพราะรักรื่นยืนยงยั่วยวนใจ

                                                       สาวิตรี.  พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว.

                         เขาย่อมเปรียบเทียบความว่ายามรัก           

แต่น้ำผักต้มขมชมว่าหวาน

                            ครั้นจืดจางห่างเหินไปเนิ่นนาน              

                            แต่น้ำตาลก็ว่าเปรี้ยวไม่เหลียวแล

                                                                                 นิราศวัดเจ้าฟ้า. สุนทรภู่.

                     แล้วว่าอนิจจาความรัก                                   

                           เพิ่งประจักษ์ดังสายน้ำไหล

                           ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป                            

                           ที่ไหนจะไหลคืนมา

                                                    อิเหนา. พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย.

                                 รสใดไม่เหมือนรสรัก                          

                          หวานนักหวานใดจักเปรียบได้

                          แต่มิได้เชยชมสมใจ                                        

                          ขมใดไม่เทียบเปรียบปาน

                                                      ท้าวแสนปม. พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว.

                             เหมือนเขาเปรียบเทียบความว่ายามรัก

                      แต่น้ำผักต้มขมก็ชมหวาน

                      ถึงยามยืดจืดกร่อยทั้งอ้อยตาล                        

                      เคยโปรดปรานเปรี้ยวเค็มรู้เต็มใจ

                                                            อิเหนา. พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย.

                                   ลูกเอ๋ยยังไม่เคยรู้รสร้าย                       

                             ที่ความรักกลับกลายแล้วหน่ายหนี

                             อันเจ็บปวดยวดยิ่งทุกสิ่งมี                              

                            ไม่เท่าที่เจ็บช้ำระกำรัก

                                                ขุนช้างขุนแผน.  พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย.

 

          ความเอยความรัก             เริ่มสมัครชั้นต้น ณ หนไหน

เริ่มเพาะเหมาะกลางหว่างหัวใจ   หรือเริ่มในสมองตรองจงดี

แรกจะเกิดเป็นไฉนใครรู้บ้าง      อย่าอำพรางตอบสำนวนให้ควรที่

ใครถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงระตี   ผู้ใดมีคำตอบขอบใจเอย

                                                เวนิสวานิช. พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว.

            ความรักเหมือนโรคา                บันดาลตาให้มืดมน

ไม่ยินและไม่ยล                                    อุปสรรคคะใดใด

            ความรักเหมือนโคถึก               กำลังคึกผิขังไว้

ก็โลดจากคอกไป                                 บ่ยอมอยู่ ณ ที่ขัง

                                                มัทนะพาธา. พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว.

                             อดอะไรจะเหมือนอดที่รสรัก              

                       อกจะหักเสียด้วยใจอาลัยหา

                      ไม่เห็นรักหนักดิ้นสิ้นชีวา                               

                       จะเป็นบ้าเสียเพราะรักสลักทรวง

                                                                 พระอภัยมณี. สุนทรภู่.

                                จะหักอื่นขืนหักก็จักได้                      

                         หักอาลัยนี้ไม่หลุดสุดจะหัก

                         สารพักตัดขาดประหลาดนัก                          

                         แต่ตัดรักนี้ไม่ขาดอนาถใจ

                                                                       นิราศอิเหนา. สุนทรภู่

                               แต่เรียนรักรักนักก็มักหน่าย                

                         รักละม้ายมิได้ชมสมประสงค์

                         ยิ่งรักมากพากเพียรยิ่งเวียนวง                         

                         มีแต่หลงลมลวงน่าทรวงโทรม

                                                                    นิราศวัดเจ้าฟ้า. สุนทรภู่.

                                  ถึงเกาะเรียนเรียนรักก็หนักอก            

                        แสนวิตกเต็มตรองเจียวน้องเอ๋ย

                        เมื่อเรียนรักกันจนจบถึงกบเกย                                   

                       ไม่ยากเลยเรียนได้ดังใจจง

                                                                     นิราศวัดเจ้าฟ้า. สุนทรภู่

        อยากให้รู้ว่ารักสักเท่าฟ้า

   หมดภาษาจะพิสูจน์พูดรักได้

         เต็มอยู่ในความว่างกว้างและไกล

คือหัวใจสองดวงห่วงหากัน

                                          เนาวรัตน์  พงษ์ไพบูลย์